Eerste week in Nieuw-Nickerie
Nieuw-Nickerie, Suriname | 5 september 2021
Ja hoor, we zijn er! De plaats waar we de komende 6 maanden verblijven. Woensdag 31 augustus kwamen we aan en deze eerste week is er meteen al veel gebeurd: Niels heeft al 4 diensten gedraaid, we zijn op een of ander lokaal feestje beland, we hebben nog steeds geen koelkast na 2 bezoekjes van de technische dienst en we zijn lekker aan het genieten!
De tocht van Paramaribo naar Nickerie was meteen een mooie start van dit avontuur. De taxi kwam een halfuurtje te laat en we hadden al van Irene (een andere NLe arts die ook 1 sep zou beginnen) gehoord dat “de tocht 2/3 uur zou duren” maar bij haar bijna 5 uur had geduurd. En inderdaad: ook wij waren bijna 5 uur onderweg. Maar wat hebben we gelachen! We werden opgehaald door een busje van het MMC (het ziekenhuis waar Niels werkt) met 1 chauffeur en 1 bijrijder. Alle Surinamers zijn enorm vriendelijk en gezellig en willen de hele tijd met je kletsen; zo ook deze bijrijder. We kregen o.a. verhalen te horen over de mensen die in Coronie wonen. “Die mensen daar hebben echt heel veel verstand! Ze gebruiken het namelijk niet dus alles is nog over.” En een verhaal over een zwembad: “Ja de mensen in Coronie wilden graag een zwembad en hadden dit gevraagd bij de gemeente. Ze mochten een vierkant zwembad maar ze wilden per se een ronde, waardoor ze nu dus geen zwembad hebben.” “Hoezo wilden ze dan een ronde?” “Omdat een ongeluk in een klein hoekje zit!” Het was weer een mooie rit en beloofde veel goeds voor de rest van onze tijd hier.
Bij aankomst in het huisje wachtte Irene ons al op. We delen het huisje met haar. Ze is 25 jaar, net klaar met geneeskunde en woont in Rotterdam, dus heel gezellig om erbij te hebben! Meteen even een uurtje gekletst en kennis gemaakt. Ze kon ons al vertellen dat de koelkast en het gasfornuis niet werken. Later kwamen we erachter dat ook de wc en wasmachine lekker. Ook hebben we slechts 1 werkende afstandsbediening voor de airco’s op onze 3 kamers en moeten we met elkaar 1 sleutel voor het huisje delen. Onze kamer kan trouwens helemaal niet op slot. En ohja, de waterkoker is er inmiddels ook mee gestopt. Het gaat hier natuurlijk allemaal op z’n Surinaams dus na 2 bezoekjes van de technische dienst hebben we inmiddels een werkend gasfornuis, 1 extra sleutel voor het huisje en 1 extra afstandsbediening voor de airco, maar de rest is nog niet gefixt. Ondanks dat er meer niet werkt dan wel is het huisje redelijk groot en hebben we fijn de ruimte om zowel binnen als buiten te zitten, dus daar is verder niks op aan te merken! Niels en ik zijn ondertussen wel al verhuisd van kamer binnen het huisje aangezien onze kamer het warmste leek te zijn van alle drie en er toch nog één leeg stond. Nu zijn we gelukkig helemaal gesetteld. We hebben zelfs de eerste wasjes gedraaid!
Woensdag had Niels meteen zijn eerste werkdag hier in het MMC. Behoorlijk uitgedroogd en moe trof ik hem aan voor het huisje. Irene en ik waren namelijk een abonnement bij de tennisclub en het zwembad af gaan sluiten en aangezien we maar één sleutel hadden toen kon het helaas even niet anders. Niels was behoorlijk te spreken over de mogelijkheden die er zijn binnen het ziekenhuis. Dit zou vele malen beter zijn dan hoe het er in Sierra Leone aan toe zou zijn gegaan toen hij daar in 2019 was. Wel loopt hij nog een beetje aan tegen de organisatie en logistiek. Ook donderdag, vrijdag en zaterdag mocht hij aan de slag. Deze dagen kwam die gelukkig helemaal opgewekt en niet meer uitgedroogd thuis. Hij is duidelijk meer z’n draai hier aan het vinden en ze zijn geloof ik erg blij met hem, want vanmorgen kregen we te horen dat hij eind deze maand al naar Wageningen mag! Zo heet een dorpje hier 😉 Het is nog niet echt de binnenlanden zoals hij eigenlijk zou willen, maar wel al heel gaaf want daar is hij dan 1,5e week de enige arts! Ik mag ook mee dus als dat bij mij roostertechnisch werkt wordt het weer een avontuur samen!
Ik heb de afgelopen dagen gevuld met een beetje uitpakken, de stad verkennen, aan scriptie werken en sporten. Woensdag had ik meteen een kennismakingsgesprek bij de politie. Ik had hier een sollicitatie naar gestuurd en al per mail te horen gekregen van de hoofdinspecteur dat hij enthousiast was maar niet de bevoegdheid heeft mensen aan te nemen. Tijdens het gesprek was dit nog steeds het geval, dus de sollicitatie ligt nu hogerop waar ze een besluit kunnen nemen. Heel benieuwd of dat gaat lukken! Ben ook gelukkig weer lekker aan het sporten hier. Het zwembad is dichtbij en met het abonnement kom ik er nu vaak. Ook ben ik al twee keer met Irene gaan tennissen en gelukkig gaat dat steeds wat beter. Vanaf volgende week zal ik ook gaan lessen, vind het heel leuk om dat weer op te gaan pakken 🙂 Verder vond ik het heerlijk om een beetje m’n eigen ding hier te doen deze week en het besef te laten doordringen dat we hier gewoon zes maanden lang gaan wonen en werken. Zo zo gaaf!!
Niels had deze week vier ochtenddiensten (7:30-15:00) waardoor we de avonden nog gezellig konden invullen. We zijn nu al een paar keer het marktplein op gegaan. Dit is echt the place to be. Hier halen Surinamers (per auto uiteraard) bij een paar kraampjes wat te eten af. Overdag is de markt open. ‘s Avonds staan even verderop kraampjes met BBQ eten, patat en nasi. Het is heel grappig om te zien dat de Surinamers hier gewoon in de rij staan met de auto om bij een kraampje wat te halen en niet even uitstappen om het aan te pakken. Niet zo gek dat mensen hier veel kampen met overgewicht… Maar na deze dagelijkse bezoekjes aan het marktplein eindigen we tot nu toe toch eigenlijk bijna elke avond bij ons favoriete Javaanse vrouwtje die op 5min lopen bij ons vandaan zit. Hier hebben we tot nu toe het lekkerste eten gevonden voor Surinaamse prijzen en we kunnen hier ook gezellig zitten (met stokjes wierook ‘s avonds tegen de muggen). Maar vooral de Javaanse vrouw vinden we heel gezellig om veel te zien. Echt zo’n typische lieve Indisch-Surinaamse vrouw 🙂 We hebben verder een avondje met Irene gegeten en hebben 1 zeer enerverende avond gehad bij Wendel (lees: Wéééndel). Op het marktplein waren we op zoek naar een eetplekje dichtbij de rivier, toen Wendel een huisje uit kwam dansen en ons meteen vroeg bij het feestje binnen te komen. We gaven aan dat we op zoek waren naar een plekje bij de rivier en we kregen meteen een rondleiding door het soort van ‘afhaalhuisje’ waar hij uitkwam en de tent ernaast. Vervolgens dronken we wat bij dat huisje van hem waar een feestje aan de gang was. Op z’n Surinaams wel te verstaan! Harde muziek, veel gerook en gedans en vooral geschreeuw van Wendel boven de muziek uit. Hij heeft 1,5 uur (ook al voelde het op een gegeven moment als 6 voor mij) geschreeuwd over dat iedereen hem hier kent, hij Bouterse terug wil, er oorlog in het land uitbreekt als Bouterse in hoger beroep ook wordt veroordeeld, hij straks 4 dagen lekker gaat chillen en ga zo maar door. Je snapt de ondertoon denk ik wel: ik was niet zo over hem te spreken. Maar we hebben wel weer kunnen lachen om de hele situatie. Het mooiste vond ik nog Niels die, zodra Wendel een bulderende lach liet horen, ook maar keihard liet lachen en mee ging doen zonder ook maar enig idee te hebben van wat er precies werd gezegd.
Zondag was Niels vrij en hebben we eerst een paar uur in huis gerommeld. We zijn even van kamer geruild en hebben ook in de woonkamer en tuin wat lopen klussen (Niels dan). Heel leuk ook: we hebben een nieuwe avocadopit in de grond gestopt hier! Voor degenen die het niet weten: Niels heeft 5 jaar geleden een pit van een avocado in de grond gestopt in NL en deze is inmiddels gegroeid tot een boom van bijna 3m hoog. Heel benieuwd of die hier ook een groeispurt in gaat nu die in het juiste klimaat is geplant! In de middag zijn we 4 uur lang gaan fietsen naar de Zeedijk, verder langs de rivier, richting Papegaaieneiland en weer terug via de polders. Helaas geen papegaaien gezien want het eiland konden we zelf nu niet op, maar wel enorm veel mooie natuur met prachtige vogels overal! Heerlijk om even heel actief in beweging te zijn en met een briesje op de fiets viel de hitte gelukkig ook mee 🙂
Tot zover de eerste week! Op wat mankementen in het huis na zijn we enorm positief over het huisje en de stad hier en zijn we ondertussen lekker gesetteld. De mensen zijn mega vriendelijk en met Irene in huis is het ook fijn. Deze week werkt Niels ma-woe en ik wil woensdag definitief m’n scriptie inleveren. Dan kunnen we don-zon ons eerste tripje maken hier! De vraag is nog even waar naartoe precies, maar ik zal het straks uiteraard allemaal met jullie delen.
