Een weekje poli draaien in Coronie
Coronie, Suriname | 20 september 2021
Daar zijn we dan: een weekje in Coronie! Maandag zijn we halsoverkop vertrokken doordat Niels werd gevraagd hier een weekje poli te draaien. Er bleek al een paar dagen geen arts te zijn. Aangezien we een week later naar Wageningen zouden gaan, konden we meteen voor ruim 2 weken inpakken. Tijd voor weer een nieuw avontuur!
Maandagavond kwamen we aan in dit mega kleine dorpje. We werden opgehaald door een busje van het MMC en na zo’n 2,5 uur rijden over hobbelige wegen eindigden we de rit bij de RGD (Regionale gezondheidsdienst) in Coronie. Hier werden we opgevangen door een zuster. Ze liet even alles bij de RGD aan Niels zien, ik mocht ook mee. De RGD bestaat hier uit een poli, spoedeisende hulp, laboratorium, apotheek en tandzorg. Echter doet eigenlijk 1 arts vrijwel alles, op de tandzorg en apotheek na. We kregen te horen dat de medewerkster van de apotheek positief thuis zat met covid (hier worden wel mensen naar huis gestuurd die positief testen), waardoor niemand nu de apotheek in kon. De zuster liet ons ook het huis zien waar wij deze week zouden verblijven: direct naast het ziekenhuis en met 3 slaapkamers veel te groot voor ons 2, maar dus meer dan alles wat we nodig hadden! Echt heel fijn dat het verblijf telkens geregeld is. Voor de verandering werkte hier ook alles gewoon in het huis, dat was ook wel even fijn. 🙂 Er bleek een patiënt al sinds de namiddag op Niels te wachten, dus hij kon na deze rondleiding meteen aan de slag. We hadden gelukkig in Nickerie nog wat te eten afgehaald voor de avond, dus toen Niels klaar was konden we nog lekker wat eten waarna we al snel als een blok in slaap vielen.
Eigenlijk zijn we deze hele week elke avond als een blok in slaap gevallen, vaak al rond 10 uur. Het waren namelijk, vooral voor Niels, drukke dagen! Doordeweeks deed hij de poli tussen 8-12 en 16-19. In het weekend tussen 9-10 en 17-18. Maar buiten poli-tijden moest hij 24/7 bereikbaar zijn. Hier is goed gebruik van gemaakt. Zo wilden we dinsdag tussen de poli door even wandelen naar de Zeedijk, een bekend begrip hier. Onderweg moesten we echter rechtsomkeert maken aangezien Niels werd opgeroepen. Ook die avond moest hij tijdens het eten weer werken. Enkele andere dagen moest hij ook weer in de avond terug naar de poli en liep z’n poli op zaterdag uit tot 12:15 (ipv tot 10!). Maar hij heeft het werken hier wel als een leuke uitdaging ervaren! Zo heeft hij weer wat huisartsdingetjes kunnen zien, wat meer met de lokale mensen kunnen praten, veel verantwoordelijkheid gedragen en nieuwe dingen geleerd. Vooral de variatie in werkzaamheden vindt hij leuk. Dat hij de ene week SEH deed in Nickerie, nu huisartsengeneeskunde in Coronie en wie weet wat aankomende week in Wageningen.
De eerste paar dagen hier was ik met name druk met sollicitaties en belletjes. Dinsdagochtend had ik de eerste ronde voor de functie van online projectcoördinator bij het bijlesinstituut After’s Cool. Ik had ook gesolliciteerd voor de functie van online bijlesdocente, maar was duidelijk enthousiaster over de eerste functie. Woensdag kreeg ik te horen dat ze me donderdag al op 2e gesprek wilden, ditmaal een videogesprek. Super leuk maar ook stressvol want het internet werkt hier voor geen meter. We hebben geen wifi in het huisje en op mijn telefoon is m’n bereik ook niet geweldig. Mijn telefoon hotspotten naar m’n laptop werkte hierdoor nauwelijks waardoor ik me toch wel een beetje zorgen maakte om hoe ik dat gesprek nou ging doen. Ook met een blik op de toekomstige maanden waar we wellicht vaker minder goed bereik hebben. Maar Niels was zo lief om woensdag samen uitgebreid te kijken waar het bereik wel goed werkte. Uiteindelijk vonden we een kamertje in het ziekenhuis naast de server waar de laptop van Niels de wifi gelukkig goed pakte. All set dus op donderdag! Vrijdag heb ik te horen gekregen dat ze nog steeds enthousiast zijn. Volgende week donderdag heb ik dan ook ronde 3, als het goed is de laatste, dus spannend!
Ik moet zeggen dat ik verder deze week in Coronie wat meer moeite had met mezelf constant vermaken dan in Nickerie. Coronie bestaat letterlijk uit 3 straten waaraan mensen wonen, heeft geen zwembad of tennisbaan of andere sportgelegenheden, heeft geen markt, we hadden hier geen fiets (en uren lopen overdag is helaas echt te warm) en we hadden ook geen wifi in het huisje waardoor m’n laptop ook al snel afviel. Door de sollicitaties, belletjes en een beetje rondlopen heb ik me gelukkig de eerste paar dagen wel vermaakt. Woensdag werd ik door de overbuurvrouw aangesproken. Ik vroeg haar of ze een plekje wist waar ik lekker lokaal eten kon halen. “Jij moet niet kopen!! Is zooo duur! Jij moet koken! Voor je man!” Ze zette meteen de toon voor alle volgende gesprekken die ik met haar heb gehad, maar ze bood wel aan mij donderdag Surinaams te leren koken.
Zo gezegd zo gedaan: na mijn sollicitatie zijn we samen boodschappen gaan halen om vervolgens pom te gaan maken, met kousenband, zoet-zure komkommer, kip en rijst. Degenen die mij goed kennen weten dat ik totaal geen kookliefhebber ben, dus het idee van 12:00 beginnen met koken en eindigen om 16:00 sprak mij nog niet echt aan. Maar het idee van samen wat tijd met een lokale vrouw doorbrengen en zo wat meer van de cultuur mee te krijgen vond ik wél leuk, dus ik dacht we gaan het maar gewoon proberen. En hoe lief natuurlijk dat ze hier haar vrije tijd aan wil besteden! De stappen van het koken gingen me helaas veel te snel maar het resultaat was geweldig. Wat kan Sandra heerlijke pom maken! Ik zou het nooit zo lekker kunnen maken als zij, maar de les was voor een keer toch wel echt leuk. Wie weet doen we het nog wel een keertje samen…
Sandra is trouwens wel echt een figuur hoor, haha. Niels en ik hebben veel om haar moeten lachen en soms met opgetrokken wenkbrauwen naar haar geluisterd. Ze sprak honderduit over haar ex-man (“slechte man!”) en dat ze voor hem in de nacht het huis uit moest rennen. Ze vertelde verder dat de vorige arts uit Cuba vreemd is gegaan met een zuster van het bejaardentehuis, dat ze alleen met mensen levelt met wie ze het goed kan vinden (ook als ze niet met familie levelt dan hoeft ze die niet in d’r leven), dat ze geen seks wil met mannen die een vrouw hebben, dat ze niet bang is voor wie dan ook maar niet in donker water durft te stappen, en ga zo maar door. Ze heeft ook nog even een horoscoop analyse gegeven over zichzelf, Niels en mij. Je snapt het denk ik wel: wij moesten ons best doen ons gezicht soms in de plooi te houden.
Ook het commanderen van haar was prachtig. Zo had Niels bedacht de tajer voor de pom te laten ontdooien buiten in de zon. “Op de stoel! Nee doc, niet daar, op de stoel!! HALLO OP EEN STOEL!!! Zet je toch niet zo op de grond!!” Ze schreeuwde de hele boel bij elkaar. Dit heeft ze de rest van de week ook gedaan: zodra ze mij voor het huis zag zitten ging ze over de straat heen schreeuwen of me bellen. Op een gegeven moment kwam er een verhaal uit dat haar pinpas was opgeslokt door de ATM en of ze even 150srd van ons mocht lenen. Vond ik eerlijk gezegd lastig, maar goed, het is omgerekend zo’n 5eu dus we hadden iets van oké, als we het niet terugkrijgen ook geen ramp. Ze had ons natuurlijk ook al zo lief geholpen in de keuken. Maar de dag erna wilde ze met mij meelopen naar de supermarkt en vroeg daar of ik een sigaar of een lot voor d’r wilde kopen. Heb dat maar afgeslagen.
Ik blijf het eerlijk gezegd wel lastig vinden dat veel mensen hier achter je geld aan zitten. In Azië was dat echt totaal niet, mensen tonen daar veel meer respect voor elkaar. Maar goed, ik moet ook zeggen dat ik in Coronie ook juist weer heel verrast ben door de vriendelijkheid van mensen. Zo kregen we bij een tentje waar ze groenten verkochten al op dag 1 twee gratis kokosnoten. Twee dagen later rende het meisje achter me aan dat haar vader gratis vis voor ons had. Weer een dag later kreeg ik gratis kousenband. Een andere keer was ik op zoek naar cassave en toen bood een random vrouw haar ingevroren cassave aan. Ik mocht toen met haar mee naar huis en ze wilde er absoluut geen geld voor… Dat zijn wel heel bijzondere momenten. Maar goed, even zonder dollen nog over Sandra: ze is een figuur maar ze is super hartelijk en lief en verveelt zich volgens mij vooral heel erg, waardoor ze zich een beetje aan ons opdringt. Maar met – bijna alleen maar – goede bedoelingen.
In de avonden zijn Niels en ik af en toe even bij het plein gaan zitten. Hier hangen heel veel hangjongens. Overdag eigenlijk ook al wel, maar in de avond al helemaal. Wel ‘grappig’: overdag als ik even naar de supermarkt ofzo ga word ik door heel veel mensen aangesproken (vooral mannen want die hangen hier veel). Als ik in de avond met Niels ben weet niemand meer wat te zeggen. Bijzonder 😉 In het weekend zijn we tussen Niels z’n poli’s door zaterdag naar de zeedijk en zondag naar een aangelegde waterval gegaan. Op de zeedijk hebben we onze ogen uitgekeken naar de prachtige (roof)vogels. We hebben de eerste rode ibis gespot, zo mooi! Bij de waterval waren meerdere families aan het zwemmen en doen, ook heel leuk om te zien!
Dat was ‘m dan, ons weekje hier! Ik wilde de blog afsluiten met: nu ingepakt en wel door naar Wageningen. Maar ik hoor net dat we hier nog een paar dagen, misschien wel een week, blijven. Orders van hogerop. In Wageningen zou Niels eigenlijk op een soort spoed gaan werken waar eigenlijk maar gemiddeld 1 patiënt per dag is. Hier in Coronie zou dan geen arts meer zijn, waardoor besloten is Niels nog wat langer hier in te zetten. Volgende week dus een nieuwe (kleinere) update met nieuwe verhalen vanuit Coronie!