We leven nog!!
Coronie, Suriname | 17 november 2021
Na een lange radiostilte zitten we ondertussen weer in Nickerie! Woensdag 17 november kwamen we terug uit Coronie na 4 weken daar aan een stuk door te hebben gezeten. Ondanks dat Coronie zelf super rustig is en er weinig te beleven valt, is de tijd voorbij gevlogen hier!
Deze week 3 en week 4 in Coronie (week 1 & 2 kun je in de vorige blog lezen) begonnen goed: ik zou voor 1 dagje naar Nickerie op en neer gaan om weer wat groenten en fruit in te slaan, met Irene te tennissen en samen met haar naar het zwembad te gaan. Ik was braaf op de bus aan het wachten (die natuurlijk 2 uur later kwam dan verwacht) toen ik opeens bezoek had… Een slang bewoog vlak voor m’n voeten over de grond. Eng!!!! Volgens Sandra was het een giftige; volgens de bewaker van de poli een waterslang. Ik weet het niet maar ik ben blij dat ‘ie me niet heeft gebeten. Eenmaal in Nickerie hoorde ik dat de tennisbaan de dag erna dicht zou zijn omdat de minister van Volksgezondheid op bezoek kwam. Dat feestje kon dus helaas niet doorgaan. Toen vervolgens de lucht zwart trok en het keihard ging regenen (en het niet slechts 1 korte tropische bui was maar deze uren aanhield) werd het zwembadidee ook steeds minder aantrekkelijk… Ik ben dus maar wat eerder terug naar Coronie gegaan. Fijn weer naar Niels. Wel met verse groenten en fruit! 🙂
Ook de laatste 2 weken in Coronie stonden voor Niels en mij in het teken van werken. We dachten dat Coronie voor Niels niet heel veel drukker kon; daar hebben we ons in vergist. Het leek wel alsof alle patiënten nog even besloten de laatste 2 weken op de poli te komen. Meestal waren de maandag-, woensdag- en vrijdagochtend druk. Nu was elke ochtend druk en was Niels tijdens de middagpoli ook nog aan het rennen. Oké nee Niels zul je niet zo snel zien rennen, maar je snapt wat ik bedoel 😜 Hoe Niels het werk in Coronie vond? Leuk! Heel leuk ook vooral de afwisseling met het werk op de SEH in Nickerie. Ook begon hij patiënten nu wat meer te herkennen nu we er voor de 2e keer waren en voor wat langere tijd. Wel bleef hij aanlopen tegen de werkethiek van sommige zusters. Er zaten er volgens hem wel echt een paar goede bij, maar ook een paar die je 3 keer moet aansturen voor er een keer wat gebeurt. Soms vond hij dat wel echt een beetje irritant.
Verder zijn er 2 heftige ongelukken gebeurd in onze laatste week hier. Een jongen van 10/11 jaar is overreden door een vrachtauto en was op slag dood… Niels moest als arts naar de plek van het ongeluk toe om vast te stellen dat het jongetje inderdaad was overleden. Bij het tweede ongeluk ging het om een 20-jarige jongen op een bromfiets die achterop een stilstaande vrachtwagen was gereden. Volgens omstanders leefde hij eerst nog wel, maar toen Niels aankwam was hij helaas ook overleden. Het ongeluk zag er als ik hem moet geloven ook niet heel prettig uit… De gang van zaken gaat hier ook echt compleet anders dan wat wij gewend zijn: als er een ongeluk is gebeurd, wordt eerst de politie gebeld. Die komt langs om vervolgens te bepalen of de brandweer of de ambulance nog moet komen. Je zou denken dat een ambu eerder nodig was geweest… Ook zo bijzonder: Niels en ik waren net onderweg om een patatje te halen op onze laatste avond hier, toen we bij de poli werden gestopt door de politie met de vraag of Niels dus mee kon naar de plek van het ongeval. Het was al wat laat dus ik ben doorgelopen om toch nog een patatje te halen. Eenmaal bij de patatkraam (dat is 3 min lopen) ving ik een gesprek op over het ongeluk. “Ja erg he, hij is overleden… Zo jong nog… Laat het een waarschuwing zijn voor de andere jongens. Ze rijden ook zo achterlijk.” Dus terwijl Niels, de arts, pas 3 min op de hoogte was van dat er überhaupt een ongeluk was gebeurd, wist het halve dorp al dat de jongen overleden was. Dan besef je ook wel weer even hoe erg je in een (roddel) dorp zit.
Ik was dus ook druk met werk! Mijn eigen project zou over een paar weken beginnen, waardoor ik nu wat taken van anderen op me kon nemen en redelijk wat uurtjes kon maken. Wel fijn aangezien Niels ook gewoon aan het werk was. Verder hebben we weer veel gekookt hier in Coronie (eten afhalen blijft op de patat na redelijk onmogelijk). Zo hebben we ook een middagje samen roti gemaakt. Heerlijk, hadden we weer een voorraadje voor de komende paar dagen. Als cadeautje voor onszelf hadden we de vrouw van een ambulancebroeder gevraagd of ze weer wat lekker gebak voor ons kon maken. Toen ik was afgestudeerd had Niels ook bij haar wat besteld en dat was heerlijk dus smaakte naar meer! Op onze laatste dag in Coronie kregen we ook weer iets heerlijks van haar als afscheid om mee te nemen. Zo lief!
En nu zitten we weer in Nickerie en alweer bijna 3 maanden in Suriname… Wat vliegt de tijd!! Niet normaal. Gek om te bedenken dat we alweer op de helft zijn! We merken dat we ondertussen goed gewend zijn aan het leventje hier. Het leven is best simpel: we werken allebei, gaan naar de markt voor groenten/fruit, naar de supermarkt voor de rest, slapen uiterlijk rond 22:00 en staan op rond 06:30. Niels sport nog veel tussendoor, ik fluit af en toe. In Nickerie zijn we wat meer onder de mensen en hebben we wat meer sociale activiteiten. Maar we merken beiden dat we het vooral fijn vinden om lekker met z’n 2’en in de rust te zitten (of met Irene erbij :)). Wel moet ik zeggen dat ik niet de grootste fan ben van de cultuur hier. Het is echt best vrouwonvriendelijk: de vrouwen koken en zorgen voor de kinderen, terwijl de mannen er andere vrouwen naast hebben en vaak niet echt hun handen uitsteken. Ook zijn de meeste Surinamers (in ieder geval die in Coronie) behoorlijk lui… Maar desondanks is het een heerlijke tijd hier in dit mooie land en is het ook wel weer heel bijzonder dat je de cultuur van zo dichtbij meemaakt, ook al ben ik er niet altijd zo over te spreken. We zijn ondertussen ook steeds meer aan het fantaseren over waar we na dit avontuur naartoe willen reizen. Midden-Amerika hebben we al een paar genoemd, of toch Patagonië… Op naar de volgende 3 maanden en wie weet wat daarna! ☀️