Maandje in Stoeli
Stoelmanseiland, Suriname | 14 april 2022
Onze maand in Stoelmanseiland zit erop, en wat was het een ervaring! In de vorige 2 updates had ik al het een en ander verteld over onze dagelijkse bezigheden hier en de dingen waar we over aan het nadenken zijn. Eigenlijk is dat de weken erna vrijwel hetzelfde gebleven. Maar 1 groot verschil: naast ons lieve hondje Daisy rende er ook de laatste 2 weken een heel lieve pup om ons huis heen. We konden het natuurlijk niet laten om ook voor haar te zorgen. We hadden namelijk gezien dat de kinderen hier op het eiland de pups gingen slaan met stokken. Hier hadden we ze al op aangesproken (wat lastig is want veel kids kunnen geen NL). Aangezien wij vaak aan het eind van de dag nog even gingen vissen en Daisy steeds vaker mee huppelde, merkte de zwervende pups dat wij haar niet sloegen en huppelde ze een keertje met ons mee naar huis. Ze is hierna eigenlijk niet meer weggegaan 💛
Het is heel bijzonder om te zien hoe snel het gedrag van een hond kan veranderen. In het begin was de pups nieuwsgierig naar ons maar ook voorzichtig in haar benadering, waarschijnlijk omdat ze nog een beetje bang was. Maar al snel kwam ze dichterbij en begon ze rond te springen en te happen omdat ze wilde spelen. En op het eind kwam ze gewoon vertrouwd bij je liggen en wist ze wanneer ze mocht spelen en wanneer niet. Ook het gedrag tussen Daisy en de pups veranderde. Daisy is altijd heel rustig en lief en trekt zich nergens echt wat van aan. Maar toen de pups in het begin mee huppelde, moest Daisy natuurlijk toch even laten zien dat dit haar terrein was. Op zich is die verhouding niet veranderd maar je zag de hondjes wel steeds vaker samen spelen of samen even weghuppelen. Zo lief! Ik kan nog 10 alinea’s over de hondjes schrijven want stiekem is dit ook wel echt onze grootste aandachtsbron geweest de laatste paar weken, maar goed, het is denk ik inmiddels wel duidelijk hoe leuk we het vonden opeens 2 viervoeters om ons heen te hebben 😀
Naast het zorgen voor de hondjes was Niels natuurlijk doordeweeks een paar uur per dag poli aan het draaien en had ik het Spaans leren weer opgepakt. Ook besloot ik me al goed in te lezen in Curaçao en Colombia zodat ik er nog meer zin in kreeg en al wat tips op een rijtje had staan. Daarnaast kwam Peres nog elke ochtend even gezellig mee sporten en kletsen (hij wilde steeds minder doen voor school) en kwam er een ander meisje (van wie ik de naam helaas steeds vergeet…) juist wel even een uurtje per dag werken aan school. Ik kwam de ochtenden zo dus prima door! Op een gegeven moment kwamen er ook steeds vaker andere kids langs om even touwtje te springen of om gewoon eventjes te hangen. Gelukkig is dit slechts een paar dagen geweest want zoveel niet-Nederlands sprekende kids zorgde toch voor af en toe wat hoofdpijn haha. Ik vond het wel heel mooi om de kids zo samen te zien spelen en wat meer te proeven van hun manier van omgaan met elkaar, en ook met mij. Waar je in Nederland als kind aanleert om alles netjes te vragen bij iemand anders thuis en je absoluut niet met messen en dergelijken om mag gaan, rennen de kids hier het huis plat terwijl ze me nog niet hebben gezien en ik gewoon onder de douche sta en pakken ze de grootste messen uit het huis om de kokosnoten mee open te slaan. Gelukkig is alles goed gegaan…
Niels was meestal rond het middaguur klaar met de poli waarna de kinderen het huis verlieten. Niels en ik lunchten dan even samen waarna we weer konden genieten van een vrije middag! We hebben veel gelezen, Niels heeft veel gevist, we konden weer lekker veel sporten en we hebben veel documentaires gekeken in de avonden!
De laatste paar dagen op Stoeli stonden in het teken van terugkeer naar Paramaribo van de honden. We hadden namelijk de Dierenbescherming gecontacteerd of er nog plek was voor deze 2 hondjes aangezien ze hier werden geslagen, geen eten kregen en we ze elke dag meer en meer zagen krabben ondanks onze pogingen ze te ontvlooien. Een paar dagen voor vertrek kregen we te horen dat er plek voor ze was! Aangezien we met weer een klein vliegtuigje terug vlogen, moesten de hondjes helaas ook vliegen en moesten we een kooi voor ze regelen. Dit heeft natuurlijk veel belletjes gekost maar uiteindelijk is het gelukt. Zo zo zo lief hoe Daisy en de pups uiteindelijk samen in de kooi zaten en Daisy moederlijk de pups aan het likken was. Ze hebben de vlucht gelukkig overleefd (op wat misselijkheid van de pups na) maar waren allebei een beetje in shock bij aankomst. De dierenbescherming kwam ze halen in de ambulance en ik kon meteen met ze mee. Niels moest eerst nog wat dingetjes regelen bij Medische Zending. Eenmaal aangekomen in hun ‘hok’ liepen ze meteen lief op me af. Toen Niels en ik 2 uur later samen afscheid gingen nemen, waren ze gelukkig al helemaal hersteld en door het dolle heen om ons weer te zien. Wat zijn het toch prachtige dieren…
We hebben de beestjes dus kunnen achterlaten bij de Dierenbescherming waar ze goed verzorgd worden en de pups elke dag lekker buiten mag spelen. Ook Daisy mag tweemaals per dag naar buiten. Ze zullen hier gesteriliseerd worden en allerlei vaccinaties krijgen, zodat ze na een paar weken door nieuwe eigenaren een nieuw huisje kunnen krijgen. De vrijwilligers hier hebben ook echt het beste met de hondjes voor en ze hebben me gezworen de hondjes slechts aan mensen mee te geven die ze echt als gezelschapsdier willen hebben, en niet zoals de Surinamers ze hier meestal inzetten als ‘blafhond’ en ze hun hele leven aan een touw zitten. Er wordt dus goed voor ze gezorgd en hopelijk krijgen ze een heel fijn nieuw thuis straks, maar we hopen vooral dat we hier goed aan hebben gedaan door ze zo uit de natuur weg te halen. Mochten ze over een paar maanden nog geen nieuwe baasjes hebben, kunnen we ze altijd zelf nog op komen halen… 
(half grapje). Want man, wat vinden we het eigenlijk vreselijk dat we ze hier achter moeten laten…