Cabo de la Vela
Cabo de la Vela, Colombia | 9 juli 2022
Na 3 nachten in Santa Marta te hebben gespendeerd was het tijd om de drukke stad in te ruilen voor een rustig strandplekje in het noord-oosten van Colombia: Cabo de la Vela. Vanuit hier zouden we kunnen doorreizen naar het noordelijkste puntje van Zuid Amerika: Punta Gallinas. We hadden van mensen begrepen dat je deze 2 bestemmingen in 1 tour kon boeken, maar daar hadden we weinig zin in, dus besloten we zelf naar Cabo de la Vela te reizen en vanaf daar maar te zien. We hadden ook geen verblijf geboekt omdat we een lange reisdag hadden, en we niet zeker wisten of we wel de eindbestemming in 1 dag zouden halen. Synia had ons verteld dat zij bij “Tawikite”, een kitehostel (we wisten totaal niet dat Cabo de la Vela een plekje was om te kiten) zou verblijven, dus we besloten dat we dat ook maar gingen proberen.
Vanuit Santa Marta pakten we de taxi richting het busstation en namen we om 10 uur de bus naar Riohacha. Hier kwamen we rond lunchtijd aan en we aten een gezellige lokale lunch bij een Colombiaans tentje op het station. We hadden begrepen dat we vanuit Riohacha naar Uribia moesten met een soort “shared taxi” omdat er geen bussen zouden gaan. We hadden echter geen flauw idee waar we deze taxi’s konden vinden, dus na een korte lunchpauze kon het rondvragen en zoeken beginnen. De taxi’s zouden namelijk maar tot 2 uur ‘s middags vertrekken… Anders moesten we de nacht spenderen in Riohacha. Na een halfuurtje rondvragen en zoeken, werden we doorgestuurd naar een auto waar al 2 mensen inzaten en konden we samen met hen naar Uribia. Hier kwamen we vervolgens om 3 uur aan en moesten we op zoek naar een nieuwe shared taxi richting Cabo de la Vela. Helaas konden we niemand anders vinden maar waren mensen zo vriendelijk om dan slechts ons 2 nog te brengen. Voordat we vertrokken moest Niels nog even pinnen dus zat ik gezellig een kwartier met alle bagage aan de kant van de weg te wachten.
De laatste rit naar Cabo de la Vela was erg dubbel, omdat we door een enorm droog gebied reden en hier inheemse stammen zagen wonen. Terwijl er geen druppel water in dit gebied valt! We waren ontzettend verbaasd. Dit vonden we erg dubbel omdat de armoede hier heel duidelijk te zien was, en wij natuurlijk onderweg waren naar weer de zoveelste toeristische bestemming en geld hebben om eten en drinken te kopen, etc. Wat kan het leven toch verschillend zijn. Na een hobbelige rit kwamen we om half 6 ‘s middags eindelijk aan bij Cabo de la Vela. In tegenstelling tot het droge, uitgestorven landschap waar we doorheen reden, was het hier ook droog maar volgebouwd met allerlei restaurantjes en hostels. Natuurlijk voor de toeristen. We werden afgezet bij Tawikite en het leek nog bijna fout te gaan. Het was namelijk volgeboekt voor die avond. Gelukkig hadden we eigen hangmatten mee en konden we deze ophangen en hierin slapen. Komen ze na al die tijd na Suri toch nog een keer goed van pas 😁
Toen we ons eenmaal over het gekke contrast tussen het toeristenleventje en de arme inheemse mensen konden zetten, konden we met enorm veel plezier genieten van deze heerlijke plek. We zaten aan zee, hadden een lekker briesje dat constant waaide en waren eigenlijk verplicht om hier gewoon volledig te gaan relaxen. En dat konden we eigenlijk wel echt waarderen na het drukke Santa Marta. De bedoeling was dat we slechts 1 nacht zouden blijven, maar uiteindelijk hebben we er 3 nachten gezeten. TawiKite bleek een fantastisch hostel te zijn. Het was een kitesurf hostel dat een stuk verder weg lag dan de andere hostels, waardoor we heerlijk afgelegen zaten en het er rustig was. Het was een hostel met toeristen, maar het was niet super druk en er was geen harde muziek. Voor feestjes kon je naar de hostels verderop gaan. Dit hostel was gewoon rustig. Zo lekker! Je kon hier lessen nemen in kitesurfen of windsurfen, maar als je al ervaren was kon je ook gewoon voor een laag bedrag equipment huren voor de hele dag.
Je raadt het al: onze windsurfer Niels heeft 2 volle dagen heerlijk over de zee gewindsurft. Want zoals ik al benoemde staat er hier constant een lekker briesje. Eigenlijk waait het hier gewoon de hele dag. De hele dag! Zo lekker! Aangezien we er toch waren en ik het chille sfeertje enorm waardeerde, besloot ik ook maar een lesje in kitesurfen te nemen. Uiteindelijk heb ik er 2 genomen en het was best vet! Ook doodeng vond ik, de wind was echt belachelijk sterk waardoor het wel een heftige plek is om als beginner te beginnen (dat kon Niels gelukkig ook bevestigen). Maar het was wel heel leuk om een keer te proberen! Wie weet dat ik de lessen elders ooit nog voortzet.
Ook de avonden in dit plekje waren heerlijk. We waren met een enorm leuke, kleine groep bij TawiKite dus aten meestal met de lunch of avondeten samen. Synia zat er ook nog steeds dus het was ook leuk om haar nog wat beter te leren kennen. Rond zonsondergang verplaatsten we ons gezamenlijk naar het hostel verderop (15 min lopen) waar we naar de professionele kitesurfers konden kijken die ons al hun trucs lieten zien. Van 15 meter de lucht inwaaien tot ondersteboven driedelige trucs doen; het was geweldig. Onder het genot van een biertje en chipje bekeken we deze shows met de zonsondergang op de achtergrond. Wat een leven!
Het was lange tijd de vraag hoelang we nou precies in Cabo de la Vela wilden blijven. Het was namelijk een heerlijke plek om tot rust te komen en te genieten van het mooie weer en de leuke mensen. Maar tegelijk beseften we dat we nog heel veel andere mooie plekken wilden bezoeken, en ik toch niet in 5 dagen het kitesurfen volledig onder de knie zou krijgen. Daarom hebben we toch besloten na 3 nachten ons avontuur weer voort te zetten en boekten we een tour naar Punta Gallinas. Op naar het noordelijkste puntje van Zuid Amerika!
