Kwai Kwai
Kwai Kwai, Suriname | 4 oktober 2021
En toen was het weer tijd voor een tripje het binnenland in! Dit keer naar de Suriname Rivier. Het laatste weekend in Coronie hadden we even uitgezocht wat mogelijk was en onze keuze was gevallen op Kwai Kwai, een mini eilandje op de Suriname Rivier. Niels zou maandag nog in Coronie werken, dan zouden we terug naar Nickerie gaan en dinsdag zou dan de tocht richting Kwai Kwai beginnen. Maar zoals je al kunt raden: natuurlijk liep niet alles volgens plan.
Niels zou maandag dus nog poli draaien in Coronie. Wordt hij om 07:15 maandagochtend gebeld: “dokter, u moet het huis uit, de nieuwe arts is er bijna!” Eeh, welke nieuwe arts? Begint hij dan vandaag? Moet Niels nog een halve dag poli draaien? En wanneer worden wij dan opgehaald om weer naar Nickerie te gaan? Voor de verandering hadden wij geen idee en moesten dus opeens het huis uit. En inderdaad, nog geen kwartier na het belletje reed de nieuwe arts ons erf op. Hij bleek al vaker in Coronie te hebben gewerkt dus hij begon meteen om 08:00 met de dienst. Wij moesten opschieten zodat ze zsm het huisje schoon konden maken. Allemaal helemaal prima natuurlijk en misschien ergens ook wel chill, maar als we dit eerder hadden geweten hadden we onze plannen wel anders gemaakt…
Goed, we hebben dus snel alles ingepakt en zijn in een kamertje op de poli gaan chillen tot we werden opgehaald om weer naar Nickerie te gaan waar we ons konden voorbereiden voor de trip!
Dinsdag ging de wekker al om 5 zodat we om 6 de publieke bus van Nickerie naar Paramaribo konden pakken. Heel goedkoop, heel gezellig om met de locals in de bus te zitten en we zagen de zon opkomen! We hadden ons laten vertellen dat we rond 10 uur in Paramaribo aan zouden komen zodat we nog net de publieke bus van Paramaribo naar Atjoni konden halen. Je raadt het al: we waren er om 11 en de bus was al vertrokken. Alhoewel het ons behoorlijk wat moeite heeft gekost dat uit te zoeken. Nergens was namelijk te vinden hoelaat de bus zou vertrekken en iedereen die we aanspraken zei weer wat anders: “Oh maar die is vanmorgen vroeg om 08:00 al vertrokken!” “Nee die is rond 10:00 weggegaan…” “Die kun je nog halen hoor, hij gaat om 12:00 vanaf de EBS; schiet op!!” We hebben een uur voor de EBS gestaan maar de bus was helaas nergens te vinden. Natuurlijk vond menig Surinamer dit alles behalve vervelend voor ons want voor €150 kon hij ons wel even brengen. De oplichterij en het hosselcultuurtje hier blijft ons verbazen.
Uiteindelijk hadden we een redelijk oké deal kunnen maken met een chauffeur die een particulier busje reed. Particuliere busjes worden hier blijkbaar ook rondgereden en vertrekken naar een bepaalde locatie zodra de bus vol zit, voor een wat duurdere prijs dan de lokale bus. Onze chauffeur reed echter niet met de bus naar Atjoni maar naar Brownsweg, een dorpje ervoor. Hij zou ons dan vanaf daar met een autootje doorrijden. Ook dit was een prachtige rit in een panterprint beklede bus, maar leek wel eindeloos te duren. Onze vriend heeft geloof ik wel zo’n 20 stops gemaakt. Voor de ene vrouw reed hij nog even langs de groenteboer, voor de andere vrouw haalde hij nog even een tv scherm op (ja die ging ook bij ons in de bus), een andere man wilde nog even wat parket bekijken, dan moest men weer cola hebben en ga zo maar door. We hebben onze ogen uitgekeken!
Eenmaal in Brownsweg bleek dat de chauffeur iedereen daar persoonlijk thuis afzette. Dit zorgde ervoor dat de rit nog een stuk langer duurde, maar zo kregen we wel een inkijkje in dit dorpje. We zagen aan de ene kant luxe huizen staan en aan de andere kant een krottenwijk. We zagen allemaal houten huisjes heel dicht op elkaar staan waar de vrouwen half bloot voor zaten met heel veel kinderen. Ook zagen we vrouwen spullen dragen op hun hoofd; we kregen een beetje Afrikaanse vibes. Indrukwekkend! Na deze busrit bracht de chauffeur ons met z’n auto naar Atjoni. Vanaf hier moesten we nog een bootje pakken naar Kwai Kwai en toen waren we er dan eindelijk! Ook dit bootje pakken ging natuurlijk niet zonder uren onderhandelen, maar het tochtje van een kwartier over het water met de zonsondergang achter ons was echt adembenemend mooi. Dat maakte de lange reisdag meteen goed!
En toen waren we dan eindelijk op bestemming na een reis van 12 uur. Maar wat was dit het waard zeg! We kwamen met zonsondergang aan en genoten meteen al van de stilte en de prachtige natuur om ons heen. We hadden een lodge aan het water met slechts een bed erin. Verder gebruikten we de gezamenlijke keuken en het sanitair (kramperen toch pap?). Het water konden we niet uit de kraan en niet uit de rivier drinken, maar gelukkig had Niels zijn waterpomp mee zodat we geen plastic flessen hoefden te kopen. Ook hadden we zelf weer voor 4 dagen aan voedsel meegenomen aangezien er geen restaurant of supermarkt op het eiland was. Het kostte wat voorbereiding maar dan heb je ook wat!
Van dinsdag 18:00 tot zaterdag 08:30 verbleven we op dit prachtige eilandje middenin de natuur. Hoeveel ik kan schrijven over de reis er naartoe, zo weinig valt er te vertellen over onze dagen ter plekke. Op de foto’s kunnen jullie zelf wel zien hoe mooi en rustig het was. We hebben eigenlijk elke dag uren in de rivier gebadderd, een boekje gelezen in de hangmat, ontbeten aan het water, avond gegeten onder de sterren. Niels heeft veel gehengeld (zo noemen ze vissen hier) en ik heb wat Spaans gedaan. Het voelde een beetje als een soort wellness retreat maar dan minder fancy.
Het meest fijne was nog wel dat we eigenlijk het hele eiland voor onszelf hadden. Dinsdag waren we letterlijk de enigen in een huisje; woensdag tot zaterdag deelden we het eiland met wat studenten geologie van de universiteit in Paramaribo. Een Nederlandse gepensioneerde professor was met ze mee en kon ons veel vertellen over zijn jaren ervaring in Suriname in de jaren ‘70 en alle andere projecten die hij in z’n leven heeft gedaan. De studenten waren heel aardig én overdag op excursie waardoor we het eiland echt uren voor onszelf hadden. Zo heerlijk die rust! Wij, maar met name Niels na de drukke werkdagen in Coronie, zijn weer helemaal opgeladen. Eén ochtend hebben we ook een poging gedaan tot zelf bootje varen over de rivier, na toestemming te hebben gekregen voor het gebruik van het bootje van de eigenaar van de lodges. Er zou alleen wel een lek in zitten maar we konden er prima mee op pad als we de boot af en toe leeg schepten. Nou, ik snap niet hoe hij in z’n eentje die boot bestuurt want toen Niels een minuut aan het peddelen was en ik water aan het scheppen was, liep de boot al volledig onder. We zijn maar snel weer teruggekeerd 🙂
Hierna hebben we een prachtige wandeling gedaan door de jungle op het eiland. Er was een voorgekapt pad waardoor we prima met z’n tweetjes op avontuur konden. Zo mooi weer en zoveel vogelgeluiden meteen! Deze hoorden we in de lodge minder sterk dan toen we bij Blanche Marie verbleven. Ook hebben we de ananas struiken gevonden. Op een gegeven moment, na een wandeling van ruim 2 uur, hadden we het gevoel dat we weer in de bewoonde wereld terechtkwamen. We zagen rieten hutjes in de verte en hadden gelezen dat Kwai Kwai een soort dorp is, dus hadden de indruk dat we bij een of ander indianendorp terecht waren gekomen. “Moeten we daar wel langs? Misschien storen we die mensen wel die hier in rust en vrede leven.” “Misschien worden we wel ritueel verbrand en vanavond opgegeten door de indianen.” “Zullen we gaan kijken of gaan we terug?” Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het en besloten we toch het dorp te betreden. Maar niks was minder waar: we bleken gewoon weer terug te zijn bij ons verblijf! Hoe kan dat nou?!?! 🤣 Wat hebben we gelachen. Wat kan je oriëntatie je toch vies in de steek laten.
Zaterdag was onze terugreisdag. Niels moest die nacht meteen alweer werken, dus we moesten echt terugkomen in Nickerie. Om zeker te weten dat we deze keer wel de bus zouden halen, had de moeder van een Surinaamse studente van het eiland voor ons heel lief 2 plekken gereserveerd in de publieke bus die om 13:00 vanuit Paramaribo naar Nickerie zou vertrekken. Om 08:30 zouden we met de groep studenten mee gaan met de boot en hierna mochten we gratis met hun busje mee rijden naar de stad. We zouden dan rond 12:15 ong aankomen waardoor we prima de bus om 13:00 konden pakken.
Dit ging natuurlijk niet volgens planning: de buschauffeur die ons in Atjoni in de ochtend zou ophalen om ons naar Paramaribo te brengen kwam een uur te laat. De bus om 13:00 gingen we daardoor helaas echt niet halen. De moeder van de studente heeft nog geprobeerd plaatsen voor ons te reserveren op de bus van 15:00, de laatste bus die van de stad naar Nickerie zou gaan. Maar helaas, die zat helemaal vol. Aangezien er zondag een complete lockdown zou zijn omdat het een feestdag was, vertelde zij dat alle Surinamers op zaterdag nog wilden reizen waardoor niet alleen de publieke bus vol zat, maar ook alle particuliere bussen volgeboekt waren en zelfs de taxi’s zouden geen plek meer hebben. De Surinamers zouden al vanaf 5 uur ‘s ochtends bij het loket hebben gestaan om kaartjes te kopen. Ehh oké, geen probleem. We moesten alleen wel echt terug zien te komen naar Nickerie. Gelukkig zouden er deze dag 2 nieuwe Nederlandse artsen van Paramaribo naar Nickerie worden gereden. Dus dachten we wel met hun mee te kunnen rijden. Niels had de chauffeur gebeld van die auto en vroeg of dat mogelijk was. “Ja nee auto zit eigenlijk vol…” “Oh maar dat maakt niet uit, wij kunnen wel in de achterbak!” We gaven onze locatie door waar de bus van de studenten ons in Paramaribo had afgezet en werden hier, na 2,5 uur wachten, opgehaald door de chauffeur. “Ja nee jullie kunnen echt niet mee, we krijgen een boete als je in de achterbak gaat!” “Sorry meneer maar we moeten mee want ik moet vannacht werken!” Zo gezegd zo gedaan, we bouwden de hele auto om, gooiden tassen in de achterbak en namen een doos en 4 tassen op schoot en toen konden we gelukkig toch mee rijden. Wel heel leuk, leerden we meteen de 2 nieuwe Nederlandse artsen Elise en Pauline kennen!
Om 20:30 kwamen we dan eindelijk, na weer een reis van 12 uur, aan in Nickerie. We kookten nog snel even wat en Niels kon een uur later alweer vertrekken naar werk. Hoe hij dit toch steeds doet… Ik zou het niet kunnen!
