Afscheidsweek
Nieuw-Nickerie, Suriname | 14 februari 2022
En toen, na ruim 5 maanden in Nickerie te hebben gewerkt en gewoond, was het opeens alweer onze laatste normale werkweek hier. Niels had z’n verlof ingezet vanaf 11 februari waardoor 10 februari voor ons allebei onze laatste werkdag was. Zo gek!
Het woord ‘hectisch’ omschrijft deze laatste week het beste. Het waren natuurlijk de laatste werkdagen dus werk was hectisch omdat dingen moesten worden overgedragen. Maar ook het wonen was hectisch want er stonden allerlei afscheidsmomenten op de planning. Dinsdag een afscheidslunch met Irene en woensdag een avondetentje met Elise en Pauline. En vrijdag een afscheidsdiner met onze lieve ‘Surinaamse familie’!
Voor het afscheidsdiner met Carla, haar zwager (‘om shanti’) de onderburen Amrita en Sham en Nadira, pakten Niels en Carla enorm uit. We zorgden voor wat biertjes en borgoe en dat alles was goede voorbereiding voor deze afscheidsavond. De gezelligheid werd natuurlijk meegebracht door onze Surinamers. We hebben gezellig gegeten en gekletst maar vooral gedanst! Nadira begon, Niels deed al snel mee en voor je het wist stond iedereen te dansen. Zelfs Carla! Het was een super geslaagde laatste avond met z’n allen! Amrita en Sham wilden nog niet aan het afscheid geloven dus ze nodigden ons uit voor een ‘valentine’s diner’ maandagavond. Dan zouden we al weg zijn… dus deden we het gewoon op zondag! Volledig in het teken van valentijn: iedereen moest in het rood/wit. En het was weer net zo gezellig als vrijdag! Opnieuw heerlijk gegeten en gedanst. Helaas was het animo voor het dansen deze avond iets minder. Dit lag in ieder geval niet aan Niels en mij 🤪
Deze week was verder hectisch omdat er nog best wat dingen moesten worden geregeld en geboekt voor de vakantie met de familie van Niels. Zijn zus en haar vriend zouden 15 februari namelijk al komen, zijn moeder de 19e. We moesten nog wat hotels boeken en een auto regelen en dit ging natuurlijk opnieuw allemaal op z’n Surinaams. Mensen hingen steeds op, de prijzen verschilden als we belden want het was afhankelijk van wie we aan de telefoon hadden maar we moesten vooral 100 keer achter de dingen aan in dit land om te checken of de boeking (van de auto in dit geval) wel echt rond was. Gelukkig had Niels al deze taken op zich genomen en regelde hij het allemaal.
Donderdagavond zijn we spontaan gaan eten bij een heel lieve vrouw van het ziekenhuis. Zij is leidinggevende in de keuken daar en Niels had al een paar keer met haar gesproken. Net voor ons vertrek uit Nickerie konden we nog een keer bij haar en haar man eten. Haar man is een Surinaams-Nederlandse oncoloog en naar Suriname gekomen om hier ook als oncoloog te werken. Hij vertelde ons dat dit natuurlijk op z’n Surinaams was gegaan en dat ze uiteindelijk zijn aanvraag om als oncoloog te werken, hebben afgewezen. Heel bizar als je bedenkt dat er geen oncoloog in het ziekenhuis van Nickerie is en hij ook nog eens Surinaams is… Hij en zijn vrouw zijn mede dankzij die reden een eigen huisartsenpraktijk begonnen in de polder. Deze mochten wij ook even bekijken en zag er keurig uit met allerlei machines die een Nederlandse huisarts misschien niet eens allemaal heeft. Het was heel leuk om bij deze mensen te eten en te kunnen praten over de Surinaamse mentaliteit en de manier waarop dingen hier geregeld zijn. We kunnen het altijd enorm waarderen als we onze eerlijke visie over dingen in dit land kunnen delen met mensen en dat zij deze mening ook delen.
Zaterdagavond was de laatste avond dat Niels en ik met z’n 2’en Nickerie onveilig konden maken. We besloten naar een gezellige tent met cocktails te gaan die we een tijdje geleden hadden ontdekt. Toen we aankwamen bleek dit de juiste keuze te zijn: er was een gratis wijnproeverij! Als je ons had verteld dat wij een wijnproeverij in Suriname zouden doen, hadden wij je hard uitgelachen, maar het was toch echt zo! De wijnen waren gemaakt van allerlei verschillende soorten vruchten en groenten en waren echt mierzoet. Kan uiteraard ook niet anders in Suriname. We waren niet de enige bij de wijnproeverij en hebben ons kosteloos vermaakt om de mensen om ons heen. “Is dit alles?!” “We krijgen toch wel meer?” en “Wij komen uit Nickerie dus we horen een extraatje te krijgen!” geven denk ik wel een redelijk beeld van de situatie. Het blijft een interessante cultuur… Haha!
De volgende ochtend stond Niels fris en (vooral) fruitig om 6 uur klaar om met Sham te gaan vissen. Hij kreeg grote laarzen van Carla toegereikt (die eigenlijk te klein waren) zodat hij lekker in de ‘swamp’ kon staan. Officieel mag je hier niet vissen, maar wat niet mag gebeurt hier natuurlijk juist. Sham scheen de beveiliger te kennen dus ze mochten het gebied betreden. Sham was even vergeten te vertellen dat ze eerst 3km door de swamp moesten banjeren om bij de visplek aan te komen, maar goed, alles voor de kwiekwie. Met bakken vol kwiekwie kwamen ze uiteindelijk om 13:00 uur terug en nog geen 5min later stond er alweer een man binnen die de kwiekwie kwam kopen. Het blijft natuurlijk hosselcultuur Suri!
Toen Niels na thuiskomst niet snel naar de veranda kwam, vroeg ik me af wat er aan de hand was. Dat was een terechte zorg want voordat ik het wist zag ik dat Niels in de kappersstoel zat bij Sham en dat Sham niet alleen zijn haar vrijwel kaal had geknipt, maar ook Niels z’n baard volledig had weggeschoren. Oeps!
Maandag was het moment dan toch echt daar: het soort van afscheidsmoment van Nickerie! We komen hier volgende week nog 2 dagen terug met de familie van Niels dus het voelt een beetje gek om al afscheidsetentjes te hebben gehad, maar we vonden het belangrijk dat we nog even uitgebreid gedineerd hadden met de mensen met wie we hier een paar maanden hebben gewoond. Ook hebben we deze week trouwens alles opgeruimd en ingepakt en schoongemaakt zodat we dit volgende week niet meer hoeven te doen. Na enthousiast uitgezwaaid te worden door iedereen thuis vertrokken we naar Paramaribo. Hier hebben we heerlijk genoten van nog wat westers eten en een Surinaamse soep. We gingen nog 1 keer naar de Mango waar het opnieuw een groot feest was om met Niels te shoppen en we haalden dinsdag alvast even wat boodschappen en Indiaas voor Christel en Wouter die die avond zouden landen!
Naast het afscheid nemen en uitkijken naar het aankomende bezoek gebeurde er nog iets anders moois: Niels kreeg te horen dat Medische Zending Suriname hard op zoek was naar artsen om in het binnenland te werken. Dit is echt een droom van hem want je wordt dan echt uitgedaagd om met zeer schaarse middelen medische hulp aan te bieden. Een geweldige uitdaging, al helemaal met het oog op de tropenopleiding die hij zou willen doen. Na een aantal belletjes kreeg Niels het mooie nieuws dat hij vanaf 1 maart nog 6 weken voor Medische Zending mag gaan werken. En ik mag mee! Hij wordt geplaatst in Drietabbetje, een plek in oost Suriname aan de grens met Frans-Guyana. Heel vet, echt een unieke kans!!
Hoe geweldig ik deze kans ook voor Niels vindt en hoe graag ik voor hem ook wilde dat dit zou lukken, moet ik eerlijk zeggen dat het bij mij mentaal wel even wat losmaakte. Ik had me enorm verheugd op het reisgedeelte dat van start zou gaan en had echt even tijd en ruimte nodig om te accepteren dat dit nog met 6 weken zou worden uitgesteld. Ik weet uiteraard ook wel dat het om slechts 6 weken gaat, maar toch was het even schakelen. Maar inmiddels is de knop om en heb ik ook zin gekregen in dit nieuwe tijdelijke avontuur. Het hoofdstuk Suriname wordt nog even vervolgd!