Chaos in Paramaribo
Paramaribo, Suriname | 25 februari 2022
Rond 21:00 uur kwamen we aan bij ons verblijf in Paramaribo. We moesten nog avondeten en de receptioniste vertelde ons dat de keuken tot 22:00 uur open was dus dat we gewoon lekker daar konden eten. Echter zijn we uiteraard nog steeds in Suriname en bleek, toen we in het restaurant plaatsnamen, dat de kok er al de hele dag niet was…. Dan maar iets anders! We stapten in onze geliefde Noah en reden naar de westerse strip. Bang dat de keuken inmiddels overal al gesloten was, namen we plaats in het eerste het beste restaurant dat we zagen. Het was tijd voor sushi! Ik had niet gedacht ooit sushi in Suriname te eten, maar man wat was het lekker!! Dit was de aller laatste avond dat we met z’n allen zouden dineren; Niels z’n zus en zwager zouden namelijk de dag erna weer richting huis vertrekken. We namen het er dus goed van en genoten van de maaltijd samen.
De volgende ochtend ontbeten we samen rustig bij de accommodatie totdat Niels opeens werd gebeld. Of hij met een patiënt mee wilde vliegen naar Australië? De patiënt zou epilepsie hebben en ze wilde graag dat er medische hulp aanwezig zou zijn mocht er iets gebeuren. Niels had hier wel oren naar maar we hadden eigenlijk een andere planning, dus de ochtend bestond verder uit meerdere belletjes om te kijken of en hoe het tripje naar Australië toch zou passen.
Het uiteindelijke plan werd als volgt: vanaf maandag 28 februari zou hij een week bezig zijn met op en neer vliegen naar Australië. Na die week zouden dan trainingsdagen voor Medische Zending starten en zaterdag 12 maart zou de vlucht naar het binnenland gepland staan. Heel erg gaaf en leuk voor Niels, maar wel even een change of plans voor mij. Want wat ging ik dan tussen 28 feb en 12 maart doen? Misschien een tripje naar Curaçao of Aruba? Ik belde mama of ze mee wilde en ze zag het eigenlijk wel zitten, dus ook ik was die ochtend bezig met dit uit te zoeken.
Door de belletjes en het regelen door liepen we met de schoonfamilie richting de juweliersstraat in Paramaribo. “Even winkeltjes kijken!” hadden we tegen Niels z’n moeder gezegd. Stiekem wilden Niels en z’n zus een sieraad geven aan haar en hadden ze daarvoor 3 leuke winkeltjes uitgezocht. Ze was dan ook helemaal verrast toen ze erachter kwam dat ze voor haar de winkeltjes afgingen. Ze koos een prachtige ketting uit en Niels z’n zus slaagde even later ook met een prachtige ring. Missie(s) geslaagd!
Na dit juwelierssucces en geregel was het tijd voor een late lunch met z’n allen bij De Gadri. Hier hadden we al eerder heerlijk Surinaams gegeten en we wilden er graag met Niels z’n moeder ook nog naartoe. Het was weer net als de vorige keer super lekker! De sapjes, pom, kip, moksi alesie waren allemaal heel vers en heerlijk gekruid.
Na de lunch reden we door naar de Prinsessestraat waar we het oude familiehuis bekeken dat generaties voor Niels in de familie was. We maakten snel wat foto’s en moesten daarna helaas toch echt afscheid nemen van Niels z’n zus en zwager. Zij vlogen die avond naar huis.
Niels, z’n moeder en ik bleven dus met z’n drietjes over. We besloten terug te rijden naar het verblijf en daar even rustig bij te komen na deze toch wel intensieve dag. Al dat geregel en al die indrukken gaan je niet in de koude kleren zitten!
Tijdens het chillen kregen we een berichtje van Niels z’n zus: ze hadden “wellicht een probleempje”. De check in voor bagage was al gesloten! Ze hadden nog wel een klm stewardess gesproken maar die was eigenlijk erg onvriendelijk en vermeldde bot dat ze te laat waren en de bagage check in dus al dicht was. Ze wilde geen uitzondering maken. De paspoortcontrole was wel nog open en aangezien ze wel online al waren ingecheckt, hadden ze de vlucht nog kunnen halen, zonder bagage. Het probleem was alleen dat het hele vliegveld tot aan de paspoortcontrole was uitgestorven. Het is een heel klein vliegveld en er gaat meestal maar 1 vlucht per dag, dus als de mensen door de check in zijn, zijn alle taxi chauffeurs al weg, zijn alle eettentjes gesloten en is er dus echt niemand meer. Het was dus eigenlijk onmogelijk om de bagage daar ergens veilig te stallen zodat wij die met Noah konden halen en zij de vlucht konden halen. Wij konden de bagage ook niet meteen ophalen omdat het een uur rijden was naar het vliegveld en de bagage er dan een uur onbeheerd zou staan. En dat wilden we ook absoluut niet in Suriname. Kortom, er zat maar 1 ding op: ze moesten de vlucht missen en met een taxi terug naar ons komen. Heel zuur en jammer voor hen… Heel leuk voor ons! Met bier en burgers ontvingen we ze die avond bij het verblijf. Helaas was er die avond geen kamer meer beschikbaar in de huidige accommodatie dus na de maaltijd namen we weer kort afscheid: zij vertrokken naar een andere plek.
De volgende ochtend reden Niels en ik naar de autoshop om te vragen of we Noah nog een paar dagen langer konden huren. Gelukkig was dat geen probleem. Daarna reden we naar het Ministerie van Politie en Justitie omdat ons visum nog steeds niet rond was en Niels en ik nu waarschijnlijk beiden tijdelijk Suriname zouden verlaten. In al die maanden dat we hier waren, hebben we nooit meer wat over ons visum gehoord. Ook niet na meerdere mails. Terwijl de andere Nederlandse artsen wel wat hadden gehoord en sommigen zelfs al hun visum hadden kunnen ophalen. Toen we die vrijdagochtend bij het Ministerie van Justitie en Politie aankwamen, begrepen we eindelijk waarom dit was: “Oh sorry, de server van de email was gecrasht en ik heb geprobeerd iedereen hiervan op de hoogte te stellen maar heb jullie blijkbaar over het hoofd gezien.” Ons visum was dus helaas nog steeds niet bekeken. De meneer die we spraken (en die we dus ook steeds hadden gemaild) was gelukkig erg vriendelijk en snapte onze vraag m.b.t. uit- en inreizen, dus hij vertelde ons dat hij een strookje zou opmaken waarmee we het land uit konden reizen en dus ook weer in konden reizen. Deze konden we maandag ophalen. Fijn!
Nadat ook dit geregel was gelukt was het tijd om Niels z’n moeder bij het ene verblijf op te halen en Niels z’n zus en zwager bij het andere. Het was tijd om de stad te verlaten en richting de Peperpot te vertrekken!