Na het ellendige nieuws over de illegale goudmijnen en de overstromingen is het tijd voor iets positiefs: ik kwam aan in Stoeli en zag Niels weer! Zo fijn! Ondertussen zit ik hier alweer ruim een week en Niels alweer bijna 2 weken. Wat vliegt de tijd! En wat genieten we hier! We hebben een prima huisje van Medische Zending waar we lekker met z’n 2’en vertoeven. Het huisje staat tegenover de poli dus als Niels aan het werk is, kunnen we zwaaien 🙂 Niels heeft het hier eigenlijk behoorlijk rustig als arts dus dat is ook wel even lekker voor een keer. Doordeweeks is er poli van ongeveer 8 tot 12 en daarna is hij in principe vrij. Wel is hij altijd oproepbaar maar tot nu toe is daar vrijwel geen gebruik van gemaakt. De zusters zijn ook behoorlijk bekwaam in hun werkzaamheden en verantwoordelijkheden en doen veel dingen zelf. Dat hebben we wel eens anders gezien in Suriname en is dus wel even fijn voor Niels!

Ons leventje hier is eigenlijk best rustig. En dat vinden we stiekem heerlijk. Je merkt echt dat we in het binnenland zijn en dat de inwoners hier constant bezig zijn met het pure leven: koken, wassen, rusten, baden en voortplanten. En vooral dus leven in het nu. Niels kan dit op zich al wel goed; voor mij was dit even schakelen. Vaak ben je in je hoofd druk bezig met dingen die je moet doen of dwalen je gedachten af. Hier word je teveel opgenomen in de taken die je op dat moment doet waardoor je je bewuster bent van het leven. En dat kunnen we iedereen aanraden 😀

Als Niels aan het werk is, begin ik de dag vaak met een uurtje sporten, douchen, alvast eten koken en Peres vermaken. Peres is het zoontje van een van de zusters van hier en heeft momenteel geen school aangezien deze tijdelijk gesloten is door de overstromingen. Hij hangt dan ook veel bij mij rond aangezien hij natuurlijk heeft gezien dat ik overdag thuis ben. Z’n moeder is dan aan het werk. Ondertussen ben ik ook begonnen met samen schoolwerk met hem maken, zodat hij wel een beetje bij blijft. Als Niels vrij is, proberen we zoveel mogelijk in de hangmat te hangen en een boekje te lezen. Het is echt zo fijn dat we hier weer veel tijd hebben voor elkaar en onze eigen ontwikkeling dmv lezen. Als het droog is (het regent hier veel!!) hangt Niels af en toe een hengeltje uit. Ik heb Spaans weer opgepakt en ben daar dan weer mee bezig. De dagen zijn zo toch eigenlijk wel prima gevuld!

Verder zijn Niels en ik veel bezig met een heel lief hondje dat hier altijd bij het huis zit. We hebben haar Daisy genoemd. Tot augustus vorig jaar hebben hier Cubaanse artsen gezeten die haar als zwerfhondje hebben opgenomen als eigen hond. Zij gaven haar te eten en wasten haar. Sinds dat zij in augustus zijn weggegaan en het hondje hier hebben gelaten, is het hondje blijkbaar altijd rondom dit huis blijven hangen. We waren erg aan het twijfelen wat we met dit hondje moesten doen want we willen ook niet dat ze zich teveel aan ons gaat hechten aangezien wij ook over een maandje weer weggaan, maar we konden het niet over ons hart verkrijgen om haar zo vermagerd te zien en vol met vlooien. We hebben haar dan ook gewassen met wat spul tegen vlooien (dat stond nog op de poli) en geven haar nu elke dag wat te eten. We waren bang dat ze ons zou gaan bijten en waren dus erg voorzichtig, maar ze is echt heel lief en heeft nog nooit naar ons gegromd of geblaft. Ook tijdens het wassen bleef ze lief. Stiekem vinden we het natuurlijk heel leuk dat we hier eigenlijk een soort van eigen hondje hebben, maar het blijft wel lastig wetende dat we straks weer weggaan. We proberen haar ondertussen te laten wennen aan Peres en Peres aan haar, zodat we hem hopelijk zover kunnen krijgen uiteindelijk een beetje voor haar te willen zorgen.