Game Haven Lodge
Blantyre, Malawi | 10 augustus 2025
De volgende bestemming was een wat bijzondere: m’n ouders hadden een appartement geboekt bij de Game Haven Lodge. Een lodge net buiten Blantyre, met een ‘terrein/tuin’ met allerlei dieren. Eerlijk gezegd wisten we van te voren niet goed wat we moesten verwachten. We hadden gelezen dat je elke dag een game drive door ‘de tuin’ kon doen, maar hoe groot die tuin dan was en wat voor beesten er dan zijn, en met name de vragen hoe die beesten er zijn gekomen en hoe ze worden behandeld, waren voorafgaand het bezoek onbeantwoord. We hadden gezien dat de accommodatie ook een fijn restaurant én zwembad had, dus mocht de rest niet goed voelen, zouden we ons daar in ieder geval goed moeten kunnen vermaken.
Vrijdag 8 augustus pakten we met z’n 4’tjes (Niels ging ook mee!) de taxi naar de Game Haven Lodge, waar we met zonsondergang aankwamen. We hadden wat kookspullen meegenomen dus die avond probeerden papa en ik een simpel rijst gerecht in elkaar te flansen. Met de nadruk op proberen, want de pannen hadden geen aanbaklaag meer dus het koken was een drama. Maar goed, dat scheelde ook weer, want dat betekende dat we het de dagen erna niet nog een keer hoefden te proberen. 😃 Met de borden op schoot waren Niels en ik net op tijd om de bruiloftsdienst van Niels’ goede vriend Azar en zijn (nu) vrouw Maaike online te bekijken. Heel bijzonder om er met deze afstand toch een beetje bij te zijn!
Om 09:00 uur schoven we de dag erna fris en fruitig aan voor het ontbijt in het restaurant. Dit zou zijn inbegrepen. We zagen een tafel middenin het restaurant met verse papaya, muffins en cornflakes, plus koffie en thee. We waren dan ook verbaasd toen we allen een menukaart in onze handen kregen gedrukt met opties voor het ontbijt. Waar ook prijzen bij stonden. We vroegen of dit ook was inbegrepen, maar kregen een onduidelijk antwoord. Het Engels is niet van iedereen mega goed, dus we dachten dat de ober ons misschien niet begreep. Ach, we kiezen gewoon wat uit dachten we, en dan zien we wel. We genoten van een uitgebreid ontbijt maar zagen een ander gezin alleen dingen van de opgedekte tafel eten. Toen we na het ontbijt de rekening ontvingen die ook getekend moest worden maar pas bij uitchecken betaald moest worden, dachten we zeker te weten ervoor te moeten betalen. Geeft niks! Het was heerlijk. Alleen wat onduidelijk. Om wat op het geld te letten namen we de dag erna wel gewoon alleen de muffins en het verse fruit. Ook toen kregen we we een rekening die getekend moest worden, maar waar geen geldbedrag op stond. Toen we vervolgens bij het uitchecken alles in 1 keer wilden betalen en we opeens niét voor het ontbijt de dag ervoor moesten betalen, waren we alle vier net zo verbaasd. Dat hadden ze op zich wel wat duidelijker mogen aangeven, dan hadden we namelijk wél een eitje die ochtend besteld 😜 Ach ja, Afrika!
Na het heerlijke uitgebreide ontbijt op dag 1 stond er wat leuks voor Niels en mij op het programma: we zouden wat motorshops afgaan! Niels had goed vooronderzoek gedaan en had daardoor een goed beeld bij welke het misschien wel zou kunnen worden. Vol enthousiasme verlieten we dan ook de accommodatie om met het openbaar vervoer richting 3 motorzaken te gaan.
Zodra we de Game Haven Lodge verlieten, zagen we 2 toeristen bij 2 lokale mannen op fietsen afstappen. Tegen een betaling hadden zij zich over de zanderige 2km lange weg laten vervoeren. Dar wilden wij ook wel, want dan hadden we iets meer vaart in de dag en konden we nog een lokaal iemand sponsoren. Zo gezegd zo gedaan. Ik sprong bij de ene man achterop en Niels bij de ander. Al na 1 min had ik spijt. De weg liep licht omhoog en de man was duidelijk niet fit om met mij achterop te fietsen. Pas toen ik achterop zat, viel het me op hoe mager de man was. Ik hoorde hem ook de hele tijd gorgelen, alsof hij al dagen geen slok water had gedronken. Het voelde echt verschrikkelijk om me als witte vrouw door deze arme zwarte man rond te laten fietsen. Echt echt vreselijk. De man die Niels vervoerde fietste een stuk meer door dus helaas was ik hen al snel uit het zicht verloren. What to do?!?! Ik wilde het liefst meteen afstappen en verder lopen, maar Niels had het geld dus ik kon de man dan niet betalen. Ik beet m’n tanden daarom toch maar op elkaar en liet het gebeuren… Maar man wat had ik een buikpijn. Na een paar minuten en bochten verder zag ik tot m’n opluchting Niels en zijn fietsman langs de kant staan, wachtend op ons. De tocht zat er eigenlijk nog lang niet op maar ik maakte gebruik van dit moment om ook af te stappen. Niels en ik keken elkaar allebei met bijna tranen in de ogen aan en we besloten dat dit echt niet kon. We bedankten de mannen daardoor vriendelijk, gaven ze net wat meer geld dan afgesproken én allebei een flesje water, en vervolgden de weg verder samen te voet. Jeetje wat was dit een heftige gebeurtenis. Het voelde alsof we hier echt de armoede van mensen zagen.
Met zware mixed feelings vervolgden we onze tocht en namen we na de zandweg een mini bus naar de eerste motorzaak. Wat bizar dat wij hier op zoek gaan naar een motor terwijl mensen hier omvallen van de honger. Heel surrealistisch. Het voelt ook heftig om steeds bij en na dit soort momenten opeens door te gaan met ons eigen leven leiden. Het ene moment zien we pure ellende. Het andere moment maken we gebruik van de privileges die wij als witte mensen hier hebben, door dus bijvoorbeeld een motor te gaan uitzoeken, maar ook het doen van wat luxere boodschappen en het laten doen van de was, etc. Ik vraag me af of wij ooit op zo’n plek kunnen wonen zonder die mixed feelings te hebben. Maar goed… we vervolgden onze tocht dus en liepen de eerste motorzaak binnen. De Lifan Dealer. En hier waren we meteen verliefd op een prachtige Lifan motor! Door het uitgebreide uitzoekwerk van Niels wisten we dat dit een goede motor was en wilden we ‘m eigenlijk maar meteen kopen. Waarom verder kijken en zoeken als we al tevreden zijn?! Zo gezegd, zo gedaan. We kochten de motor!!!! Wel uiteraard weer even met een Afrika momentje want we moesten de motor meteen afrekenen en hiervoor moesten we €1000 op de zwarte markt omwisselen naar kwacha. Hiervoor moesten we Richard bellen, die weer zijn mannetje belde, die ons vervolgens belde en die na 1,5 uur naar ons toe kwam rijden om het geld te wisselen. Het kost wat tijd en vooral geduld, maar dan heb je ook wat. Wij hebben ons Liefje gekocht! Helaas konden we de motor nog niet meteen meenemen, omdat deze formeel op Niels z’n naam moest worden gezet en alle overheidsgebouwen waren het weekend gesloten. Dus we moeten de ritjes op de motor nog heel even uitstelen. Volgende week vrijdag komen we terug om de motor op te halen en al het administratieve werk te regelen! De foto’s van de motor houd ik jullie nog even tegoed…
Na deze succesvolle aanschaf en met eigenlijk nog meer mixed feelings namen we een mini bus naar een groot shopping centre waar we wat geld in cash opnamen voor m’n ouders en het lokale fastfoodrestaurant Kips uitprobeerden. Met een heeeerlijke kipburger! Daarna moesten we haasten dus pakten we een directe motortaxi terug naar de lodge. Om 16:30 zouden we namelijk met een game drive wat beesten proberen te spotten!
Net op tijd kwamen we aan dus we konden meteen de safari jeep instappen, samen met mijn ouders en nog wat toeristen. We reden het ‘park’ nog maar net in en zagen al meteen allemaal impala’s, aapjes, elanden en zebra’s! We hoorden hier dat het leefgebied 200 hectaren is en dat de meeste dieren hier al jarenlang zitten. Ze leven in principe volledig vrij op dit terrein. Ook blijken er geen ‘predators’ in het gebied te zitten, dus de beesten hoeven zich geen zorgen te maken dat ze worden aangevallen.
Ik moet zeggen dat het park een stuk groter was dan ik op voorhand dacht, dus dat stemde me iets geruster, en het was bijzonder om wat dichter bij de beesten te kunnen komen. Echter hoorden we ook dat in de grote droge periode er op een gegeven moment niet genoeg eten voor de dieren is en dat ze dan extra voedsel krijgen van de mensen hier, dus dat is natuurlijk niet helemaal zoals moeder natuur het denk ik heeft bedoeld. Wat mij betreft laten we de beesten gewoon lekker leven waar ze horen en bemoeien wij ons als mens er niet mee. Beetje mixed feelings dus!
Die avond aten we heerlijk met elkaar in het restaurant en deden we wat Qwixx spelletjes. De volgende ochtend ging de wekker om 6:30 omdat we om 07:00 vogels zouden gaan spotten. En dit bleken we uiteindelijk slechts met z’n 4’tjes en lopend te doen, dus dat was bijzonder! We liepen richting het meer in het park en zagen hier allerlei vogels en ook weer zebra’s. En we zagen zelfs een giraf! Opnieuw dubbel, maar toch ook gaaf.
Vol indrukken besloten we die middag na het uitchecken nog een paar uurtjes aan het zwembad te liggen. Het was een bijzonder weekend met elkaar waar we mooie beesten hebben gezien én een motor hebben gekocht, maar waar we ook echt armoede hebben geproefd. De gevoelens zijn dit weekend dus weer lekker heen en weer gegaan.