Zaterdag gingen we de andere kant van de wijk verkennen. We kwamen terecht in een mega lange winkelstraat waar het leek alsof heel Bogotá een kleedje op de grond had gelegd en allerlei spullen verkocht. Van spijkerbroeken tot schoenen tot fietsen. Noem maar op. Een erg gezellige bedoeling. Het was inmiddels alweer tijd voor lunch (ja, het bezoek aan deze stad draait inderdaad om eten) en we belandden bij een leuke lokale tent. We herkenden vrijwel niks dat op de menukaart stond en vroegen de eigenaar of hij misschien een vegetarische hap voor ons kon maken. Deze lieve lieve man liet zich dat geen twee keer zeggen en verraste ons vervolgens met een vegetarisch soepje en vervolgens nog een groot bord vol met eten. Heerlijk! Toen er naast ons ook nog lokalen plaatsnamen aan de tafels en lekker Spaans met elkaar aan het brabbelen waren, was het plaatje compleet. 

Na de lunch en een paar uur rondstruinen, namen we even pauze bij de airbnb en wilden we daarna geld gaan wisselen of geld gaan opnemen. We hadden wel een money exchange op 100m van de airbnb gezien, maar we wilden toch even dubbelchecken bij de security guard of dat wel veilig was. “No, no!! No es secura!!” Met een gebaar van een pistool tegen het hoofd erbij maakte deze guard genaamd John ons duidelijk dat het hier niet veilig was. Oké… Waar konden we dan wel veilig geld pinnen of opnemen? John vertelde ons dat dat het veiligste kon op de airport. Ehh… Tja, daar kwamen we eigenlijk net vandaan. En 2 dagen later zouden we weer die kant op gaan omdat we een vlucht naar Leticia hadden staan. Maar ja, we hadden niet genoeg cash meer om nog 2 dagen te kunnen overbruggen. John was in de tussentijd nog steeds tegen ons aan het aankletsen en na het minstens 3 keer uit te moeten leggen, begrepen we eindelijk dat hij zei dat hij na z’n werkshift wel even met ons mee wilde. Wat lief! We begrepen verder totaal niet hoe of wat dus toen we een halfuur later samen met hem vertrokken en we opeens de bus in stapten, waren we positief verrast. We hadden toevallig de dag ervoor nog tegen elkaar gezegd dat het ons leuk leek de stadsbus hier te pakken om wat meer te kunnen zien en net zoals de locals te kunnen reizen, dus we vonden het erg leuk dat we nu met local John samen gingen! We moesten onderweg nog een keer overstappen en na ruim een uur kwamen we aan bij het vliegveld. In de tussentijd had John de oren van ons hoofd gekletst en deed hij enorm z’n best om ons zoveel mogelijke Spaanse woorden te leren door van alles aan te wijzen en google translate ernaast te houden.

Nadat we geld hadden gewisseld op de airport was het tijd voor weer een reis van een uur terug. Tot onze verbazing stapte John weer met ons in de bus en vergezelde hij ons de gehele terugreis. Wat ontzettend aardig! Hij neemt z’n werk als guard ook in z’n privé leven serieus geloof ik… We hebben hem enorm bedankt en vroegen hem wat hij lekker vindt om te eten. Domino’s, was het antwoord. Daar gaan we morgen dan voor zorgen!