Uitzichten vanaf Cerro Kennedy
Cerro Kennedy, Colombia | 25 juli 2022
Na een uitgebreid verjaardagsontbijt voor Niels checkten we om 12:00 uit in Minca en lieten hier onze backpacks achter, zodat we met 2 kleine tasjes de berg op konden. We gingen richting Hostal El Ramo! Vanaf dat hostel zouden we een mooie hike kunnen gaan doen richting de Cerro Kennedy. Het was te laat om helemaal naar het hostel te hiken, aangezien deze hike nog minstens 6,5 uur zou duren. We waren daarom van plan om met een busje het grootste gedeelte af te leggen en de laatste 2 uur zelf te hiken.
Toen we echter aankwamen bij de busjes, bleek dat de eerstvolgende pas om 16:00 zou gaan… Dat vonden we toch wel erg laat. We besloten bij de motortaxi’s (de motoren waar je achterop kunt springen) te vragen hoeveel het zou kosten als ze ons af zouden zetten bij de plek waar ook de bus naartoe zou rijden. De prijs viel erg mee dus we sprongen beiden bij een motortaxi achterop. Na 20 min werden we afgezet bij een prachtig uitkijkpunt; vanaf hier moesten we verder hiken. Het toeval wilde dat toen we net aan de tocht begonnen, we een man op een scooter tegenkwam die dezelfde richting op ging en de eigenaar van het hostel bleek te zijn. Hij praatte nogal onduidelijk maar na 3 herhalingen begrepen we dat hij ons aanbood om ons omhoog te rijden. Ik kon dan bij hem achterop en dat was gratis. Niels kon bij een vriend achterop en moest daar wat voor betalen. Tja… We hadden zin in wat beweging maar volgens maps.me duurde de hike nog zeker zo’n 4 uur. We besloten daarom dan toch maar in te gaan op het aanbod en sprongen achterop. De rit duurde nog zo’n 30 min en zat niet heel comfortabel met de rotsachtige weg, maar we genoten wel van de prachtig groene omgeving. Tegen 15:00’en kwamen we na alle scooterritjes aan op bestemming. Opeens hadden we nog een paar uur om te chillen! We bleken ook nog eens de enige gasten te zijn dus dat was misschien nog wel het grootste cadeau voor Niels. Lekker in de rust!
Het was tenslotte Niels z’n verjaardag dus we hadden van te voren een flesje wijn gekocht en maakten deze maar meteen open bij het verblijf. Het was erg bewolkt waardoor we nog niet zoveel van het uitzicht konden zien. Wel werden we omringd door tientallen kolibries, in verschillende vormen en maten. Dit was wel een beetje valsspelen maar het drinken dat voor ze was opgehangen… maar nog steeds mooi om ze te zien rondfladderen.
We genoten van dit uitzicht met een wijntje en konden rond 17:30 het échte uitzicht opeens wat beter zien. Het klaarde op! Wat een fantastisch uitzicht met enorm veel bergen om ons heen! Echt prachtig. We sloten de dag af met een lekkere Colombiaanse maaltijd die de vrouw van de eigenaar voor ons had gemaakt, en gingen al vroeg slapen. Morgen stond de wekker immers om 3.45 om de top van de Cerro Kennedy te beklimmen.
Nog half slaperig stonden we vroeg op om al om 04:00 te vertrekken voor de hike. Het doel was de zonsopgang te zien vanaf de Cerro Kennedy. Ondanks de vermoeidheid genoten we al snel van de heerlijke hike. Het was namelijk nog helemaal donker en we hadden een prachtige sterrenhemel boven ons! Rond 04:45 begon het al licht te worden en konden we zien wat voor mooi uitzicht we al naast ons hadden. We liepen natuurlijk op ons eigen langzame tempo waardoor we al snel doorhadden dat we de zonsopgang niet gingen redden, dus besloten we onderweg alvast wat meer mooie foto’s te maken.
Na 2 uur hiken en 450m hoogteverschil kwamen we om 06:00 aan bij de militaire basis op de berg. Hier aan de achterkant zouden we de zonsopgang moeten kunnen zien, of überhaupt dus al de zon want die verschool zich achter deze berg. Om echter op dit punt te komen, moesten we toestemming aan de militairen vragen of we het terrein op mochten. Synia had ons hier op voorhand al voor gewaarschuwd, zij mocht toentertijd niet doorlopen. Ook wij hadden pech en konden niet door. Onderweg waren we allerlei (denken we) militairen tegengekomen die niet in tenue de berg op en af waren gerend. We vroegen aan iemand of hij wist of we er langs mochten, maar voor zover we het begrepen zei ook hij dat het niet kon. Ach ja. Best jammer dat we het eindpunt niet hebben kunnen behalen, maar de hike was nog steeds lekker en ook het uitzicht vanaf hier was al heel mooi naast ons!
We aten een fruitje, dronken wat en begonnen toen weer aan de terugweg. Rond 08:15 kwamen we terug bij het verblijf waar we heerlijke gevulde arepa’s als ontbijt kregen. We waren beiden behoorlijk moe na het vroege opstaan dus gingen tussen het ontbijt en de lunch in nog wat slapen. De rest van de dag sloeg het weer om en regende het behoorlijk, dus hebben we binnenshuis gespendeerd met een wijntje en een schaakpotje tussendoor. Lekker relaxed! We werden rond de lunch vergezeld door een Engels meisje die hier ook 1 nacht zou slapen, dus daar hebben we ook gezellig mee gekletst en ‘s avonds mee gegeten.
De volgende ochtend was het alweer tijd om terug naar Minca te gaan. We wilden ditmaal wel graag de hele weg (of het grootste gedeelte) hiken, omdat het nog een mooi stuk door de jungle was. Na weer een lekker Colombiaans ontbijt en met lunch op zak vertrokken we om 09:00. Het was hetzelfde rotsachtige pad waarover we omhoog waren gereden, maar liepen dit deze keer dus naar beneden. Al snel werden we omringd door tientallen vogelgeluiden en het geluid van brulapen op de achtergrond. Heel cool!!
Niels wilde graag op een gegeven moment van het grote pad afslaan, naar een route door de jungle waar Synia ons over had verteld. Zij had die route toen genomen maar was volledig verdwaald en vond het heel vet maar ook doodeng. Dit leek mij helemaal niks maar Niels natuurlijk fantastisch, dus we besloten het toch te proberen en vroeg te vertrekken zodat we alle tijd hadden.
Zodra Niels en ik echter van het normale pad afgingen en eigenlijk geen enkel pad meer volgden door de jungle, raakte ik half in paniek en zijn we gelukkig weer snel omgekeerd. Het was vast goed gegaan maar ik kreeg allerlei horrorverhalen in m’n hoofd. Rond 13:00 stopten we voor een lunchpauze en waren we, zo te horen, heel dicht bij de brulapen. Op een gegeven moment konden we ze zelfs in de verte zien springen! We hadden ze in Suri al vaker in de verte gehoord, maar nog nooit zo dichtbij. Cool cool cooool.
Na de lunch vervolgden we onze weg en rond 14:30 kwamen we bij hetzelfde uitkijkpunt terecht waar we op de heenweg door de taximotors waren afgezet. We waren beiden best moe dus besloten een koffietje en een chipje te bestellen en even te zitten. Het was ondertussen ook helemaal dichtgetrokken dus het uitzicht naast ons was op wat flarden van de jungle na, nauwelijks zichtbaar. We besloten dan ook maar niet nog 3 uur naar beneden naar Minca te hiken maar te vragen of de eigenaar van het restaurant misschien iemand kon bellen. Een uur later kwam er een grote jeep aanrijden en mochten we tegen betaling met 2 mannen mee rijden. Na zo’n 500m stopte de auto er echter mee en mocht ik een halfuur lang een prachtig tafereel aanschouwen van de 2 mannen en Niels die hun best deden de auto weer aan de praat te krijgen. Gelukkig lukte het ze uiteindelijk en brachten de mannen ons veilig en wel naar de boomhut waar we onze backpacks konden halen.
We borrelden opnieuw bij Siembra en aten hier ook avondeten, waarna we met onze backpacks om 20:30 naar ons laatste verblijf in Minca wilden gaan. We hadden voor deze enkele nacht een goedkope optie in het dorpje geboekt, aangezien we de dag erna toch vroeg weg wilden. Toen we echter naar het dorpje wilden lopen werden we gevolgd door de liefste hond van de wereld. We hadden hem al een paar keer geaaid en water gegeven toen we bij de boomhut verbleven, en nu we afscheid wilden nemen wilde hij geen afscheid van ons nemen en liep die met ons mee. Uiteindelijk besloten we maar met motortaxi’s naar het dorpje te rijden (achterop dus) zodat de hond niet mee zou rennen. Konden we ‘m maar meenemen!! Rond 21:30 checkten we in bij het nieuwe verblijf waar we na deze lange dag hiken als een blok in slaap vielen.