Rust in San Marcos
San Marcos, Guatemala | 18 november 2023
Zo… Daar zijn we dan, inmiddels 2 weken van huis waarvan ik 10 dagen aan het prachtige meer heb gezeten in een hostel in San Marcos. Ook wel bekend als “de hippie plek”. Net zoals in Santa Cruz heb je hier geweldig mooi uitzicht op het meer en de bergen en vulkanen. Ik denk niet dat ik dit uitzicht ooit zat zou zijn.
De eerste 2 dagen alleen kickte er meteen best wel in. Ik raakte aan de praat met wat mensen in het hostel, maar kon toch moeilijk iemand vinden met wie het echt klikte. Gelukkig had ik ook juist veel zin om even m’n eigen ding te doen, dus ik probeerde het een beetje los te laten en ging m’n eigen weg. Ik had een eigen kamer geboekt in hostel AHAU waar ze echt een prachtig dakterras hadden. Hier heb ik grondig gebruik van gemaakt door vrijwel elke dag te starten met een kleine work out, een korte meditatie en wat journaling… Heerlijk! De middagen heb ik doorgebracht met rondslenteren door “de hippie highway”, ook wel het drukke toeristische straatje waar je allerlei sieraden, kleding en hippe gezonde westerse tentjes kon vinden. Verder heb ik veel zelfstudie Spaans gedaan, gelezen en aan het meer gezeten. Ook heb ik veel met Niels gebeld. Ik ben pas 2 weken van huis maar merk dat ik hem enorm mis. Ben ik het reizen dan misschien wat verleerd? Kan ik er minder van genieten in m’n eentje? Of ligt het meer aan de plek hier en kan ik niet zo goed landen omdat ik niet echt ‘mijn mensen’ hier kan vinden?
Wat ook niet mee hielp, en waar ik zeker niet trots op ben, zijn de gi-gan-ti-sche spinnen op deze plek. En dus ook al in San Marcos. Ik had heel fijn m’n eigen kamer voor wat meer rust en privacy, maar ben eigenlijk elke avond weer naar de hostel eigenaar gerend met de vraag of hij weer een spin in m’n kamer weg kan halen… Om het even voor mezelf op te nemen: ze zijn ook wel echt serieus gigantisch. En ik slaap niet onder een klamboe. Dus. Niet. Chill.
Donderdagavond ontmoette ik Dana in het hostel, een Nederlandse, met wie het wel meteen klikte. Ze stelde voor om vrijdag op pad te gaan. Zo gezegd zo gedaan. We pakten de boot naar San Juan, een klein kunstenaarsdorpje even verderop aan het meer. De drukte overviel me, maar eenmaal de aankomststraat gepasseerd werd het beter. We besloten nog wat verder te gaan en pakten de tuktuk naar San Pedro, het grootste ‘dorp’ aan het meer. San Pedro staat bekend om de feesten, San Marcos juist om de rust en de hippies. San Pedro viel me grappig genoeg qua drukte eigenlijk erg mee, maar het had toch duidelijk wat minder sfeer. We ploften neer voor lunch en verkasten daarna naar het meer om van het uitzicht te genieten. De omgeving hier is echt prachtig! Rond 16:00 pakten we de boot weer terug naar San Marcos, waar we ook weer even aan het meer genoten van de zon. En hier kwam ik tot mijn grote verbazing de Belg Niels tegen, die ik in 2019 in Cambodja heb ontmoet! Wat is het toch een kleine wereld. Heel grappig!
Zondag gingen Dana en ik opnieuw op pad, ditmaal wandelend naar Tzucúna, een dorpje een uur lopen verderop. We dronken een lokaal biertje aan het water en merkten op dat het hier toch een stuk rustiger is zonder alle toeristen die er toch wel veel zijn in San Marcos. Ik kon deze rust en change of scenery wel waarderen! Twee dagen later was het tijd om Yaar weer even tussen haar yogalessen door te zien. Ze had die dag vrij dus we hebben uren aan het water gezeten met een drankje en hebben uiteraard uitgebreid bijgekletst. Toch wel heel bijzonder om haar hier zo dichtbij te hebben en alles met haar te kunnen delen.
Verder heb ik voor 2 nachten nog een uitstapje naar de dorm gemaakt toen de private rooms vol waren. Ook hier was een spin te vinden, nog wel schuin boven m’n bed, maar ‘gelukkig’ kon ik de angst nu delen met een Italiaans meisje op de kamer wat ook meteen voor een band zorgde. Uiteindelijk ben ik met haar vrijdag, m’n laatste dag in San Marcos, nog naar een cacao ceremonie gegaan. Cacao wordt door de lokalen hier in Zuid en Midden Amerika door de gezien als een heilige plant met krachtige helende eigenschappen. Dana was vorige week al naar een ceremonie geweest en toen voelde ik er nog niet zoveel voor, maar na 10 dagen op deze plek te hebben gezeten was ik inmiddels ook wel nieuwsgierig. En ik ben blij dat ik ben gegaan! De ceremonie werd georganiseerd door twee lokalen van de ‘mayan cultuur’ die enorm veel konden vertellen over waar de cacao vandaan kwam, hoe deze wordt gemaakt en bereid, en wat cacao in hun cultuur precies voor ze betekent. Dit konden we aandachtig beluisteren onder het genot van een beker cacao. Heel interessant en mooi om dit een keer te doen, en dan nog wel op deze prachtige plek!
