Op safari in Zambia!
South Luangwa National Park, Zambia | 25 augustus 2025
Donderdag 21 augustus stapten we om 09:00 op ons Liefje voor een lange reis naar Dedza. Volgens Maps zou de rit zo’n 4 uur duren, maar we wisten dat een groot deel van de route uit wegen met potholes bestond én dat we na een tijdje waarschijnlijk niet meer zo lekker zouden zitten. Dus vertrokken we op tijd. We hadden het goed ingeschat want de tocht duurde inderdaad een stuk langer. We stapten redelijk vaak even af om weer wat gevoel in het stuitje te krijgen. Ook trakteerden we onszelf op een koffietje en een heerlijke lunch bij geweldig leuke lokale mensen. Om 16:30 kwamen we dan uiteindelijk aan bij Dedza Pottery: het verblijf waar m’n ouders ook waren.
Dedza Pottery is een geweldig leuke accommodatie waar ze een, zoals de naam al doet vermoeden, een eigen pottery hebben. Ze maken hier echt van alles! Borden, mokken, kommen, pannen, vazen, bakjes, potten, … We lieten ons verleiden en kochten een leuk borrelbakje en zout- en pepermolens. Het leuke was dat ze hun eigen werken overal in de accommodatie terug laten komen, dus in de badkamer zagen we heel leuke tegeltjes en ook op de veranda hadden ze de tegeltjes in de muur verwerkt. Prachtig! Tevreden en kapot stortten we ons vervolgens op een heerlijk etentje met m’n ouders en was het om 21:00 tijd om al lekker te gaan slapen.
We waren niet de enigen die zolang aan het wachten waren. Naast ons zagen we een ander busje met mensen staan. Vlak nadat Raphael om meer geld had gevraagd, zagen we de mensen van dat busje naar buiten komen. Niels ging erachteraan. Even checken wat zij precies hebben betaald. “Your driver had to pay a fine! The last time he came from Zambia he didn’t check out his car. That’s why he has to pay more.” Serieus?! Dat zou wat zijn… Tegelijkertijd had Niels een lijntje uitgezet bij een Nederlandse gynaecoloog die ook vorige week de grens van Malawi over was gegaan naar Zambia. Even checken wat hij had betaald. “Een paar tientjes. De prijs van de chauffeur klopt sowieso niet.” Wat de reden voor het extra geld ook was, het leek niet voor de documenten te zijn.
Een uur later kwam hij opnieuw naar buiten. “Niels Niels! Please come.” Achteraf begreep ik van Niels dat Raphael toen aangaf dat de kosten voor de documenten een stuk hoger waren dan van tevoren gedacht. Hij had ons van te voren gezegd dat de papieren regelen zo’n 400.000K zou kosten, maar gaf nu aan dat hij nog eens 300.000K extra nodig had. De prijs zou zijn verhoogd. Eeeh dat is wel een bizarre prijsstijging toch?! Met de officiële rate is dat gewoon €150. Niels werd er ook even door overvallen en gaf Raphael toch het geld, maar met het idee om het later nog maar even uit te zoeken. Het voelde niet helemaal oké.
We waren niet de enigen die zolang aan het wachten waren. Naast ons zagen we een ander busje met mensen staan. Vlak nadat Raphael om meer geld had gevraagd, zagen we de mensen van dat busje naar buiten komen. Niels ging erachteraan. Even checken wat zij precies hebben betaald. “Your driver had to pay a fine! The last time he came from Zambia he didn’t check out his car. That’s why he has to pay more.” Serieus?! Dat zou wat zijn… Tegelijkertijd had Niels een lijntje uitgezet bij een Nederlandse gynaecoloog die ook vorige week de grens van Malawi over was gegaan naar Zambia. Even checken wat hij had betaald. “Een paar tientjes. De prijs van de chauffeur klopt sowieso niet.” Wat de reden voor het extra geld ook was, het leek niet voor de documenten te zijn.
Drie uur na aankomst bij immigration waren de documenten geregeld en konden we de tocht vervolgen. Maar inmiddels met een naar gevoel want het leek toch echt alsof het verhaal van Raphael niet klopte. Het was inmiddels 16:00 en we moesten nog zo’n 3 uur rijden. Wat betekende dat we het laatste uur eigenlijk in het donker moesten rijden. Ook dat bevorderde de sfeer in de auto niet want Raphael bleef volle vaart door de gaten in de weg rijden. Uiteindelijk kwamen we om 19:00 uur aan bij de accommodatie waar papa, mama en ik doorgaven wat we wilden eten en alvast de kamers gingen bekijken. Niels bleef in de auto achter om de hele situatie met Raphael te bespreken. Hij heeft hem toen nog nergens op gewezen maar gewoon openlijk gevraagd waar het extra geld voor nodig was. “Corruption corruption! They saw I was with white people and charged me extra.” Hmmm. Weer een nieuw verhaal. Niels vroeg hem uiteindelijk om de bonnetjes voor de documenten en liet hem weten dat hij zelf ook even zou berekenen wat de exacte kosten nou zijn geweest. Met een dubbel gevoel verliet hij de auto.
De Afrika momentjes bleven zich opstapelen want eenmaal in de kamers in Zambia vroeg de eigenaar of we het goed was als we om 20:30 gingen eten. Eerder redden ze niet. Dat was uiteraard geen probleem wou het niet zo zijn dat we de lunch hadden overgeslagen. Ook dat bevordert de sfeer niet kan ik je vertellen 😃 Toen we eenmaal aan het avondeten zaten, wat overigens heerlijk was, en we ook nog door de eigenaar werden verrast met het nieuws dat de all inclusive prijs niet inclusief de entree voor het South Luangwa National Park was, konden we deze dag wel wegschrijven als de slechtste hier so far. Het zat vandaag even niet mee. Wat ook niet hielp was dat we geen dollars en lokale valuta hadden en dat de credit card schijnbaar niet altijd werkte in het park. De eigenaar kon ons hierin gelukkig helpen door wat cash voor ons te regelen dat we hem via kaart terug zouden betalen maar ik kan je vertellen dat we er allemaal na deze dag even niet zoveel energie meer voor hadden, haha!
Na een korte maar goede nacht stappen we de ochtend erna om 06:00 met elkaar in een Landcruiser voor een game drive in het safari park hier. Leuheuk!! We hadden er zin in. Ook hier bestond het eerste deel van de tocht uit een soort koninklijke rit door het dorp. Vreselijk. Rond 06:40 kwamen we bij de ingang aan en de gids regelde de tickets met het geld dat we met Jacob hadden gefixt. Tenminste. Dat was de bedoeling. De gids kwam maar niet terug. Rond 07:30 ging papa maar even kijken of hij kom helpen maar hij werd direct weer weggestuurd. Tegen 8’en kwam de gids dan eindelijk naar ons toe, samen met een medewerker van hier. “I’m sorry guys but your guide is suspended so he cannot enter the park. What you must do is go back and get another guide.” Haha waaat!! Wat is er met deze plek dat er niks in 1 keer goed kan gaan. Toen de medewerker wegliep probeerde de gids ons nog te overtuigen dat de fout niet bij hem lag. We hebben braaf geknikt en gedaan maar wilden eigenlijk vooral het park in.
De gids belde de eigenaar van de lodge en hij was zo vriendelijk om zelf even hierheen te komen om de situatie te regelen. Hij vertelde dat er inmiddels een nieuwe gids genaamd Sanduel zou komen en dat we de tijden van de game drives gewoon wat zouden aanpassen. Toen de nieuwe gids even later kwam én er ontbijt werd geregeld om te eten in het park, gingen we de dag gewoon weer met nieuwe moed tegemoet.
En zodra we het park betraden waren we de afgelopen 24 uur ook meteen vergeten. Want was dit een mooi park! Het was duidelijk een stuk groter dan die in Liwonde, Malawi. We zagen prachtige vogels, nijlpaarden, krokodillen en zelfs een luipaard, mega dichtbij! Sanduel durfde heel dichtbij te komen omdat de luipaard toch niet actief zou zijn overdag. En daar had hij gelijk in: toen we aan kwamen rijden deed het best even z’n ogen open maar hij ging al snel weer verder rusten. Heel bijzonder om een luipaard van zo dichtbij te zien!
Eenmaal terug bij de accommodatie kwamen we toevallig de mensen uit het busje van de immigration de dag ervoor tegen. Die kwamen hier even lunchen! Toeval bestaat niet zou je denken… Niels had inmiddels de kosten voor 5 van de 7 bonnetjes opgeteld en kwam op een bedrag van 175.000K uit. Niet op de 400.000K die Raphael eerst had gezegd dat het zou kosten, en al helemaal niet op 700.000K. Van 2 bonnetjes was er geen bedrag bekend maar dat kon Niels wat nazoeken en bevestigde wat we al dachten. Er klopte niks van. Niels kon nu nog een keer bij de mensen nagaan wat zij nou precies hadden betaald en wat nou precies de situatie was rondom de boete van Raphael, zodat hij met ook die informatie het gesprek met Raphael na dit weekend goed kon voeren.
We relaxten een paar uurtjes aan het zwembad en maakten ons klaar om om 16:00 uur weer opnieuw een game safari te doen. Ditmaal een night drive! Dat hadden we nog niet eerder gedaan. Meteen bij de ingang zagen we zebra’s, giraffen en olifanten. Wat gaaf! Ook dit keer reed Sanduel ons rond, maar ditmaal werd hij vergezeld door Emmanuel. Aan hem de taak om een soort mega grote lamp op de beesten te schijnen vanaf het moment dat het donker zou worden. Zodra de zon zakte nam hij deze taak heel serieus en ging hij met z’n lamp op zoek naar jagende katachtigen. En die vonden we! En dat was voor een paar seconden gaaf dachten we, maar werd al snel een verschrikking.
We zagen 2 volwassen luipaarden bij een boom met 1 kleintje. Een van hen zat in de boom een mooie prooi te eten. Dit was uiteraard heel bijzonder, maar het feit dat er 4 koplampen op het beest werden geschenen en hij omringd werd door 4 Landcruisers en daardoor nauwelijks beweegruimte had, maakte het eigenlijk vooral heel zielig. We konden het alle 4 eigenlijk niet aanzien. Dit herhaalde zich nog een keer toen we even later 3 hyena’s met vangst zagen. Zij werden letterlijk omsingeld door 6!!! Landcruisers en konden eigenlijk gewoon geen kant op. Misschien moet je ervan houden om dit leuk te vinden, maar wij vonden het echt niet leuk. Maarja. Dan weten we dat ook weer voor een volgende keer. Geen night drives meer voor ons!
Bij terugkomst bij het verblijf stond ons een nieuwe verrassing te wachten: een culturele dans, uitgevoerd door 15 mensen van het dorp hiernaast. Drie van hen speelden geweldig op de trommels en de rest dansten en maakten bizarre geluiden met hun tong en handen en voeten. Heel erg knap! Maar eerlijk gezegd voelde ook dit weer niet fijn. De eigenaar had ons tafeltje recht voor de dans neergezet met het idee om ons een goede fooi te laten geven. In Nederland ga je natuurlijk ook betaald naar een uitvoering dus dat betalen maakt helemaal niks uit, maar het was meer het zwart versus wit wat in deze context niet fijn voelde. Niels had gelukkig wel een fooi geregeld met de eigenaar (want we hadden nog steeds geen dollars of lokale valuta) maar ook daarover hebben we lang gediscussieerd. Want wat geven we ze? Genoeg dat ze allemaal ong €1 hebben verdiend vandaag? Of veel minder omdat we niet de indruk willen wekken dat we strooien met geld? Het blijven lastige situaties.
De dag erna was gelukkig eindelijk even een mentaal wat rustigere dag. We hadden een laatste (ochtend)safari in het park en werden getrakteerd op leeuwen en een hele groep giraffen. En een olifant die aan de boom begon te trekken met z’n slagtanden om de vruchten te laten vallen. Het nare gevoel van de night drive ging nu gelukkig wat meer naar de achtergrond en we genoten voor de laatste keer van het park. De rest van de dag waren er geen nieuwe prikkels meer en konden we even bijkomen van alle indrukken van de afgelopen dagen. Heel fijn en heel nodig!
Na twee volle dagen hier te zijn geweest was het helaas alweer tijd om terug te gaan naar Malawi. En om afscheid te nemen van m’n ouders. Raphael kwam ons om 06:00 met de taxi halen en reed ons via de immigration terug naar Lilongwe. Hij reed met net zo’n snelheid door de putholes als vrijdag dus het verbaasde niemand toen we opeens met een lekke band langs de weg stonden. Gelukkig hadden Niels en ik niet nog een tocht van 10 uur naar Malosa op ons te wachten en hadden we dus geen haast… 😃 De mannen verwisselden de band terwijl mama en ik ons ontbijtje langs de weg aten. We hadden ei met aardappel en groenten meegekregen. Heerlijk maar misschien niet om 07:30. Naast ons stond een jong meisje naar ons te kijken dus we besloten haar een groot deel van het ontbijt te geven. Ze leek er blij mee! Niet veel later kwam ze met haar grote zus aanlopen met haar hand op haar rug. Ze gaf mama en mij allebei een eigen bloem. Wat lief! Het ontroerde ons.
Met een nieuwe band vervolgden we onze weg, maar wel pas nadat we deze hadden opgepompt. De band was namelijk “weak” aldus Raphael dus dat oppompen moest vaker gebeuren. Haha! Gezien de opgelopen vertraging waren we erg blij dat we ditmaal vlekkeloos door de immigration kwamen en na een halfuurtje allemaal alweer buiten stonden. We zetten de tocht voort richting Lilongwe waar m’n ouders nog 2 nachten zouden verblijven voor ze naar Nederland zouden gaan. Niels moest morgen met zijn nieuwe werk in Malosa starten dus het was helaas tijd om afscheid te nemen want wij moesten door. Maar niet na eerst nog een lastig gesprek te voeren met Raphael. Althans. Dat was de bedoeling. Maar toen Niels aangaf dat hij even met Raphael wilde praten wist Raphael niet hoe snel hij weg moest komen. “Sorry I have a new client waiting for me at the airport. Maybe we can talk later. Oh but please can you pay the rest of the amount?” We hadden van tevoren een totaal bedrag met Raphael afgesproken voor deze trip en daar hadden we al een deel van betaald, inclusief de extra 300.000K. Maar er stond nog een bedrag open. Gelukkig gaf Raphael nu ook wel zelf aan dat hij gewoon het initieel afgesproken bedrag wilde hebben toen Niels vroeg naar wat hij dan nog moest betalen, en niet dat bedrag plus 300.000K. Hij had dus zelf ook wel heel goed door dat wij wisten dat er niks van klopte. Heel jammer dat we op deze manier uit elkaar moeten gaan.
We namen afscheid van m’n ouders en keken samen terug op deze bizarre trip naar Zambia. Wat is er veel gebeurd in slechts een paar dagen tijd. We zijn zoveel indrukken verder. South Luangwa National Park was voor Niels en mij eigenlijk echt een te toeristische plek, maar het park zelf en de dieren en de natuur waren wel echt geweldig. We hadden dit absoluut niet willen missen! We hebben genoten van de tijd hier en in Malawi met m’n ouders samen. Het was echt wel heel bijzonder dat zij hier naartoe zijn gekomen en een deel van ons leven hier hebben kunnen zien.