Spontane overnachting in Dedza
Dedza, Malawi | 26 augustus 2025
Na het enerverende en bijzondere weekend in Zambia namen Niels en ik afscheid van m’n ouders in Lilongwe. Zij zouden daar nog 2 nachten blijven. Wij moesten helaas weer door. Ditmaal naar Malosa: de nieuwe plek waar Niels de dag erna moest starten met werk!
De reisdag van Zambia naar Lilongwe en vervolgens door naar Malosa zou eeerg lang zijn. We waren dan ook expres al om 06:00 vertrokken vanuit Zambia. Helaas hadden we na een uurtje rijden een lekke band en merkte ik dat ik al onrustig op de klok zat te kijken. Elke minuut die we vandaag in het licht konden rijden was er 1, want de verwachting was dat Niels en ik die avond nog een stuk in het donker zouden moeten en daar keken we toch wel flink tegenop. De lekke band stop duurde gelukkig slechts een halfuurtje en ook de grensovergang tussen Zambia en Malawi verliep soepel, dus we liepen toch nog wat op schema.
Tot we Lilongwe inreden… het was druk druk druk. We (of eigenlijk taxichauffeur Raphael) zouden m’n ouders in Lilongwe bij hun accommodatie afzetten, waarna Niels en ik met nog onbekend vervoer naar Dedza moesten zien te komen. Daar stond ons Liefje en vanaf daar konden we dan met de motor door naar Malosa. Aangezien we de klok zagen tikken besloten Niels en ik toch ook maar een (dure) taxi te regelen van Lilongwe naar Dedza in plaats van de lokale bus.
Tegen 13:00’en kwamen we in Lilongwe. De taxi zou om 13:30 komen dus dat gaf ons net wat tijd om nog iets te lunchen. De eigenaresse van de accommodatie van m’n ouders was zo lief om snel een eitje voor Niels en mij te bakken, maar al snel zat ik op hete kolen toen ze om 13:25 nog even kwam vragen hoe we het eitje eigenlijk wilden hebben? Ach ja. Je kan er niks aan doen dus even loslaten maar. Een kwartiertje later kwam ze gelukkig 2 vers belegde ‘tosti’s’ geven in een plastic zakje om mee te nemen. Lief!
Vervolgens was het wachten geblazen op de taxi. Voor de poort voor het huis verorberden Niels en ik onze broodjes en ik probeerde ondertussen de taxi te bellen. Want waar bleef hij? Het werd 13:50… 14:00… Normaliter echt geen probleem maar met onze strakke planning zagen we ons plan in duigen vallen. Tja. Wat nu? Niels begon zich ook druk te maken en stelde voor om z’n supervisor te vragen of hij een dag later zou kunnen starten. Dan zou hij morgen een verlofdag op moeten nemen of wellicht nog later inhalen. De supervisor reageerde niet meteen maar wij hadden ons eigenlijk maar meteen berust in dit idee. We zouden het nooit halen om die avond nog in Malosa aan te komen (tenzij we 5 uur in het donker wilden rijden). Dan maar kijken of we vanavond in Dedza kunnen overnachten en morgen door konden naar Malosa.
Het was inmiddels 14:30 en de taxi was er nog steeds niet. Hij nam niet op en ook de berichten kwamen niet meer aan. We probeerden een andere taxi aan te houden maar er reed hier eigenlijk niks rond. Niels besloot daarom maar bij de accommodatie te checken of zij een taxi konden regelen. En je raadt het al: zodra die nieuwe taxi geregeld was, kwam de andere taxi aanrijden. En nee niet alleen. Voor hem reed een motortaxi en hij reed daar in auto taxi achteraan. “I’m sorry I’m sorry!! My phone died and I didn’t know the way so I had to ask this guy to escort me to you!! I’m so sorry!!” Haha! Oh oh. Niels annuleerde snel de andere taxi maar die bleek ook alweer onderweg te zijn, dus we lieten wat geld achter, namen afscheid van m’n ouders en sprongen in deze.
George, de taxi maat, bleek erg vriendelijk en gezellig te zijn en reed ons naar een winkel waar we touw konden kopen. We hadden immers opeens geen haast meer nu we ons erbij hadden neergelegd dat voor vandaag Dedza de eindbestemming zou zijn. Nu konden we mooi even touw regelen waarmee we de backpack later goed op de motor zouden kunnen vastbinden. Na het touw maakten we nog een andere stop. Ditmaal voor een nieuwe telefoon voor George. En toen kon de tocht van 1,5 uur echt beginnen. Ondertussen waren Niels en ik gaan kijken waar we die nacht zouden gaan slapen. Liefje stond bij de Dedza Pottery waar we eerder met m’n ouders hadden overnacht, en het liefste wilden we daar nu nog een keer blijven. “I’m sorry. Fully booked!” was het antwoord over Whatsapp. Shit! Oké. Wat is er nog meer in Dedza? Op Booking en Airbnb was er niks te vinden. Op Google Maps zagen we wel wat verblijfopties met telefoonnummers. We besloten er een paar te appen en bellen. Na een halfuurtje was het raak. We hadden een verblijf gefixt! Chill. Tot we weer een halfuur later het bericht kregen “that apparently they were also fully booked” en er toch geen plek bleek te zijn. Hmm. Inmiddels waren we al bijna bij de Pottery dus we besloten maar gewoon ter plekke wat te vinden.
Eenmaal aangekomen bij de Pottery zagen we ons Liefje weer. Ze was gelukkig nog helemaal intact! We checkten nogmaals of we hier niet toch een nachtje konden blijven. Misschien op een matje ergens op de grond…? Maar helaas. Er was echt geen plek. Dat betekende doorzoeken! Inmiddels was het al na 17:00’en en wisten we dat het met 30min zou gaan schemeren. De tijd begon dus toch weer te dringen. Iemand van de Pottery kon ons gelukkig een plekje verderop aanraden, dus we besloten daarheen te gaan. Of naja. Eerst nog langs een andere want die leek op Maps iets mooier. Maar toen we daar na 15min aankwamen bleek deze te koop te staan. Oké. Dan door naar de volgende! En jaaaaaaaa. Om 17:30 konden ze ons vertellen dat ze nog wel een kamer hadden. Yes!! Chill. Inmiddels had ook Niels z’n supervisor gereageerd dat het akkoord was dat Niels een dag later zou starten. Dus we konden nu gelukkig opeens genieten van een avondje samen!
Na een heerlijke douche belandden we in het restaurant met een biertje. Ze hadden een mooie bar en we hadden zin in cocktails maar het zou Malawi niet zijn als 80% van de kaart niet in huis is haha. Dus maar een biertje. En vervolgens een pizzaatje en pork met chips. Allebei niet te eten hahaha. We zijn ook wel erg verwend door het heerlijke eten van de afgelopen weken maar hier zat weinig smaak aan. Maar maakt niet uit! Bij binnenkomst in het restaurant zagen we een witte man aan een tafeltje zitten. Eerlijk gezegd verbaasde het ons om een toerist te zien want het verblijf leek nogal uitgestorven. Toen we aan het biertje zaten en aan het kletsen waren kwam hij naar ons toe. Jawel, hij was Nederlands! Hoe kan het ook anders. Hij vertelde ons dat hij voor zijn werk voor de European Union hier in Malawi zou zijn voor een maand. Samen met internationale collega’s had hij de opdracht gekregen om de verkiezingen (die op 16 sep plaatsvinden) te observeren en daar vervolgens een rapport over te schrijven. Hij was de avond ervoor aangekomen en zijn collega’s verbleven nu ook allen in Dedza. Aha!! Daarom was alles vol! De meneer kon ons verder ook vertellen dat Malawi het 5e armste land ter wereld is. En het armste land waar geen conflict plaatsvindt. Wow! Dat is wel echt bizar als je erover nadenkt. Hoe kan het nou dat dit land zich zo slecht kan ontwikkelen…
Na een kwartiertje was het gesprek met deze meneer weer voorbij maar ons leverde het behoorlijk wat gesprekstof op die avond. We hadden zin in nog wat drankjes en hapjes maar om 20:30 waren we zo uitgeteld dat we er na 2 al als een blok in slaap vielen. Het waren ook wel lange en enerverende dagen geweest.
Ontbijt was ook inbegrepen dus de volgende ochtend schoven we aan voor een lekker eitje. In tegenstelling tot het avondeten was het ontbijt gelukkig heerlijk. Tot onze verbazing zagen we allemaal mensen rondlopen. Er scheen een vergadering te zijn voor vrouwenrechten georganiseerd door een hulporganisatie. Wat leuk! Toen we uitcheckten en de backpack op de motor wilden vastbinden, zagen we ook buiten allemaal mensen van verschillende (hulp)organisaties. Unicef. EU. Iets voor vrouwen. En kinderen… interessant! Ze stapten uiteindelijk in verschillende auto’s en reden weg maar het was toch leuk om hier een kleine glimp van op te vangen. Zouden wij er in de toekomst ook tussen zitten?
Toen de backpack eenmaal vastzat kon de relatief lange rit rond 09:30 beginnen. De tocht was meteen veel relaxter omdat ik nu wat comfortabeler kon zitten. Heel fijn! Na een uurtje had Niels het idee dat hij wat hoorde. Shiiittttt. Een spijker in het voorwiel. De band was nog vol met lucht maar we moesten dit wel fixen. We reden door naar het volgende dorp en vroegen bij het tankstation of iemand ons kon helpen. Dat ging uiteraard weer mooi op z’n Afrikaans: we werden naar iemand doorverwezen die ons weer doorverwees en waardoor we uiteindelijk aankwamen die dit wel kon regelen. En ja hoor. De spijker was er binnen mum van tijd uit en de band nog vol. Chill!
Na een heerlijke douche belandden we in het restaurant met een biertje. Ze hadden een mooie bar en we hadden zin in cocktails maar het zou Malawi niet zijn als 80% van de kaart niet in huis is haha. Dus maar een biertje. En vervolgens een pizzaatje en pork met chips. Allebei niet te eten hahaha. We zijn ook wel erg verwend door het heerlijke eten van de afgelopen weken maar hier zat weinig smaak aan. Maar maakt niet uit! Bij binnenkomst in het restaurant zagen we een witte man aan een tafeltje zitten. Eerlijk gezegd verbaasde het ons om een toerist te zien want het verblijf leek nogal uitgestorven. Toen we aan het biertje zaten en aan het kletsen waren kwam hij naar ons toe. Jawel, hij was Nederlands! Hoe kan het ook anders. Hij vertelde ons dat hij voor zijn werk voor de European Union hier in Malawi zou zijn voor een maand. Samen met internationale collega’s had hij de opdracht gekregen om de verkiezingen (die op 16 sep plaatsvinden) te observeren en daar vervolgens een rapport over te schrijven. Hij was de avond ervoor aangekomen en zijn collega’s verbleven nu ook allen in Dedza. Aha!! Daarom was alles vol! De meneer kon ons verder ook vertellen dat Malawi het 5e armste land ter wereld is. En het armste land waar geen conflict plaatsvindt. Wow! Dat is wel echt bizar als je erover nadenkt. Hoe kan het nou dat dit land zich zo slecht kan ontwikkelen…
Na een kwartiertje was het gesprek met deze meneer weer voorbij maar ons leverde het behoorlijk wat gesprekstof op die avond. We hadden zin in nog wat drankjes en hapjes maar om 20:30 waren we zo uitgeteld dat we er na 2 al als een blok in slaap vielen. Het waren ook wel lange en enerverende dagen geweest.
Ontbijt was ook inbegrepen dus de volgende ochtend schoven we aan voor een lekker eitje. In tegenstelling tot het avondeten was het ontbijt gelukkig heerlijk. Tot onze verbazing zagen we allemaal mensen rondlopen. Er scheen een vergadering te zijn voor vrouwenrechten georganiseerd door een hulporganisatie. Wat leuk! Toen we uitcheckten en de backpack op de motor wilden vastbinden, zagen we ook buiten allemaal mensen van verschillende (hulp)organisaties. Unicef. EU. Iets voor vrouwen. En kinderen… interessant! Ze stapten uiteindelijk in verschillende auto’s en reden weg maar het was toch leuk om hier een kleine glimp van op te vangen. Zouden wij er in de toekomst ook tussen zitten?
Ik probeerde in de tussentijd wat geld bij Airtel op te nemen. Ook dit gaat altijd hetzelfde. De persoon in de Airtel ‘shop’ vraagt hoeveel geld je op wil nemen. Aangezien wij vaak een hoog bedrag willen opnemen en ze dat vaak niet hebben, vraag ik wat het hoogste bedrag is dat ik kan opnemen. Vervolgens vragen ze opnieuw wat ik wil. Dan noem ik het bedrag. Dan schrikken ze en zeggen ze dat ze het niet hebben. Dan lopen ze naar de buurman om te kijken of die het heeft. Nee. Ook niet. Oké dan nemen we een lager bedrag op. De persoon gaat akkoord en ik maak het geld over. De persoon gaat het geld in cash tellen en komt er dan achter dat hij/zij toch niet voldoende heeft. Oké. Toch dan maar een andere buurman vragen of die het resterende bedrag heeft. Ook niet. Door naar de volgende. En de volgende. Inmiddels liepen we het halve dorp door en kwam Niels maar op de motor achter ons aan want waar gingen we heen?! Haha. Meneer nummer 5 kon ons gelukkig met het geld helpen waardoor we daarna weer met volle zakken konden vertrekken. Dit blijven toch altijd de leuke momenten hier!
We reden weer een uurtje door en hadden inmiddels al een halfuur een knipperend tankknopje. De tank was zo goed als leeg. We passeerden 2 tankstations maar nee. Ze hadden geen benzine… Toen het knopje nog een stukje sneller ging knipperen reden we gelukkig net een stad in: Balaka. En ja hoor. Gelukkig was daar een tankstation met benzine zonder een lange rij. Phew! We vonden het ook meteen wel tijd voor een lunch en we vonden een leuke lokale lunchplek. Met heerlijk eten!! De kip was geweldig gekruid. En uiteraard kostte het weer niks. We blijven ons op dit soort plekken over de prijzen verbazen. Hoe kunnen die mensen hier nou rond van komen… We vervolgden onze tocht en tegen 16:00’en was het eindelijk zover: we kwamen aan in Malosa. Bij ons nieuwe huisje, naast het ziekenhuis. Het is tijd voor een nieuwe omgeving en nieuwe avonturen!