Weekendje Blantyre
Blantyre, Malawi | 21 september 2025
Vrijdag 19 september was het dan zover: we mochten weer naar de immigration in Blantyre. Ditmaal om, als alles goed zou gaan, de tijdelijke verblijfsvergunning op te halen. Toen we er de vorige keer waren had Niels contact met een vrouw die voor immigration werkt en konden we aan haar alle papieren geven die ze nodig zou hebben voor de aanvraag. Nu zou ze alles in orde hebben gemaakt en konden we het visum ophalen. Op 16 september, de dinsdag ervoor, vonden de verkiezingen in Malawi plaats en was het een officiële vrije dag voor alle Malawianen zodat iedereen de mogelijkheid zou hebben om te stemmen. Niels had deze dag wel alsnog gewerkt en kon daardoor zonder problemen deze week de vrijdag vrij nemen om naar Blantyre te gaan voor het visum.
Aangezien we niet wisten of alles in 1 keer goed zou gaan en de tocht vanaf Malosa ruim 2 uur zou duren met ons Liefje, besloten we om vroeg te vertrekken waardoor de wekker al om 05:30 ging. We vertrokken vanaf Malosa i.p.v. ons nieuwe plekje omdat Niels de dag en nacht ervoor de 24-uurs oproepbare dienst had en hij verplicht is dan in Malosa te verblijven. De backpack inpakken en vastbinden op de motor gaat inmiddels steeds sneller dus om 06:20 waren we klaar om te gaan!
De tocht verliep soepel en met slechts 1 tussenstop in Zomba om te tanken kwamen we om 08:45 aan bij immigration. Niels belde z’n contactpersoon en binnen 1 min stond ze voor onze neus. Ze had alles geregeld! Ze moest alleen even onze paspoorten zien om alles te controleren waarna we vervolgens de stempel in ons paspoort konden laten zetten en konden betalen. Terwijl zij alles controleerde konden wij plaatsnemen bij de balie. Eigenlijk was het best leuk om hier tijdelijk te moeten wachten omdat we nu een kans hadden om alle mensen even te observeren. Achter de balie werkten 3 medewerkers die eigenlijk de hele tijd op hun telefoon zaten. Ze begroetten iedereen vriendelijk maar keken niet altijd op. Genoeg mensen leken te weten waar ze naartoe moesten en liepen naar binnen en ook meteen door. Een aantal keer kwam er iemand binnen die de 3 medewerkers in een ruk deed opstaan. Toen we dit voor de derde keer zagen gebeuren konden we de conclusie trekken dat dit steeds gebeurde wanneer er iemand in een hoge rang binnenkwam. Het voelde een beetje ongemakkelijk en geforceerd en was eigenlijk zelfs best naar om te zien. Niels en ik hebben er niet aan meegedaan, het voelde niet goed.
Aangezien Blantyre een stuk rijden is van ons verblijf en we de vrijdag vrij hadden, hadden we besloten om 2 nachten in Blantyre te overnachten. We waren er nu toch. Toevallig hadden we 2 weken ervoor ook een nachtje in Blantyre geslapen omdat we toen wat spullen wilden halen die we in Zomba niet konden vinden, dus we besloten op hetzelfde plekje nog een keer te verblijven. De accommodatie was luxe, met de officiële rate prijzig maar met onze rate goed te doen, en vooral heel erg relaxed. Het had een goede kamer met warme douche, een lekker zwembad én een serieus goed restaurant met bar. Een geweldige plek dus om vooral niks te doen. Dat stond dus voor dit weekend ook lekker op de planning. Nu we zo vroeg klaar waren deze dag – we hadden ons ingesteld op toch nog uren wachten – besloten we om op zoek te gaan naar een nieuwe band voor de motor. Daar hadden we nu toch mooi de tijd voor.
We dropten onze bagage bij de accommodatie, waar we overigens meteen konden inchecken om 10:30 lol, en reden door naar de zaak waar we ons Liefje eerder hadden gekocht. Met de vraag of ze dezelfde voorband voor de motor hadden die ook bij de motor hoort, die er nu ook op zit. Een tijdje geleden waren we door een grote spijker gereden en hadden lokale boys de band opgepompt en iets in het spijkergat gestopt om de lucht er niet uit te laten gaan, maar aangezien Niels er zo zijn vraagtekens bij had of dat de band voor maanden goed zou houden, wilden we ellende voor zijn en er dus graag alvast een nieuwe band op laten zetten. Maar goed. Het blijft Malawi uiteraard dus ze hadden de band helaas niet op voorraad. Maar, zeiden ze, deze zaak 15 min verderop heeft ‘m waarschijnlijk wel!
Okidokie. Wij dus weer op de motor en op naar die andere zaak. En inderdaad, daar leken ze de goede band te hebben. Hop, 65.000K betalen (met onze rate €13) en weer terug naar de motorzaak om ‘m er hier op te laten zetten. Hmm…. Daar was het uiteraard even de vraag hoe dat moest. En verrek. Hij paste niet! Shit. Hop weer terug naar de vorige zaak. Gelukkig konden we de band terugbrengen en ons geld terugkrijgen, ondanks dat hij al uit de verpakking was. De band paste schijnbaar niet vanwege bepaalde afmetingen en Niels dacht nu te weten welke band we wel nodig hadden – dat hadden de jongens van de shop hem verteld – dus we gingen op zoek naar een nieuwe shop met hopelijk wel de goede band. Na 10 min rijden vonden we een nieuwe shop, kochten de nieuwe band en reden weer terug naar de formele motorzaak. Maar uiteraard paste ook deze niet. Shit! Inmiddels was het al 14:00 en begon ik langzaam chagrijnig te worden, dus besloten we ook deze band terug te brengen en het voor vandaag even te laten.
Aangezien we nu toch al bezig waren en morgen ook nog tijd hadden voor een zwembaddagje, besloten we nog meer to do’s af te vinken vandaag: geld opnemen bij Airtel en naar de kapper! We haalden snel een burger bij Kips, de lokale KFC, en reden door naar een kappersalon die de dames van de accommodatie ons hadden aangeraden. Rond 15:30 kwamen we hier binnen en we moesten meteen even 3 keer knipperen met onze ogen voor we realiseerden wat we zagen. De benedenverdieping van de kapperszaak was enorm en we zagen minstens 10 medewerkers. Er was alleen geen enkele klant! De medewerkers waren elkaars haren en nagels aan het doen. Een aantal zaten op hun telefoon. We moesten ons best doen onze lach in te houden toen we beleefd vroegen of ze wellicht plek voor ons hadden. Dat hadden ze gelukkig inderdaad 😃
Niels werd door een barbier mee de trap op genomen en ik werd bij een haarwastafel geplaatst. Een lieve dame waste m’n haar geloof ik wel drie keer voordat ik vervolgens in een kappersstoel werd geplaatst. Ik gaf aan dat ik graag alleen de puntjes eraf wilde en verder m’n laagjes bijgeknipt wilde laten worden. Dat was uiteraard geen probleem en met opperste concentratie begon de vrouw aan het knippen. Net zoals in NL deed ze m’n haar in een klip zodat ze laag voor laag m’n haar kon knippen. Ik heb nog nooit iemand met zoveel aandacht m’n haar zien knippen. Zelfs de afgebroken haartjes rond m’n oren pakte ze plukje voor plukje aan. Heel aandoenlijk. Ik kan het haar niet kwalijk nemen want wellicht was het de eerste keer voor haar om ander haar dan kroeshaar te knippen, maar echt goed ging het helaas niet… Ze heeft m’n haar plukje voor plukje geknipt maar heeft geen enkele pluk naast een ander gehouden, waardoor het behoorlijk schots en scheef was. Voor de plukjes aan de voorkant heb ik haar nog voorzichtig gevraagd of ze die in ieder geval even links en rechts naast elkaar kon houden zodat ze in ieder geval dezelfde lengte waren, maar ook dat ging niet echt van harte. Niet omdat ze het niet wilde maar omdat ze het denk ik gewoon nog nooit eerder had gedaan. De ervaring was wel echt geweldig, ik vond het heel leuk om ongegeneerd de lokale vrouwen te observeren en te zien hoe ze de nagels van een lokale duidelijke vermogende vrouw deden. Ik heb me dus zeker vermaakt maar kwam alleen met een scheef geknipte kop naar buiten… ach. Er zijn ergere dingen! We hebben gelukkig zelf ook kappersscharen mee dus ik ga Niels binnenkort even lief aankijken om de puntjes recht te krijgen 🙂 Ook de ervaring bij Niels was interessant maar leuk. Hij kwam met een soort Engels geknipt kapsel naar buiten maar ik vond het hem eigenlijk heel leuk staan! De scheef getrimde baard laten we even achterwege…
Tegen 17:00’en kwamen we met een frisse en scheve kop aan bij de accommodatie. Van de vorige keer wisten we dat het happy hour was tussen 17:00-19:00 dus dat betekende: tijd voor cocktails! Na een snelle opfrisbeurt settelden we aan de zeer gezellige bar en bestelden we de eerste ronde. Er volgde er nog 1 en vervolgens ook wat wijn dus je snapt dat we ons zeer hebben vermaakt. De accommodatie voelt eigenlijk best verkeerd om te zijn – het is duidelijk een plek voor de upper class van dit land. Dat zie en merk je ook aan de gasten die er komen. Iedereen komt in dure auto’s en draagt de meest extravagante kleding (ze houden wel van wat glitter en glamour hier). Het leuke is dat de meeste bezoekers zwarte mensen zijn, maar we weten niet of dit locals zijn of dat het toeristen uit een ander land zijn. Het valt ons wel op dat de toon die deze mensen tegen het personeel aanslaan vaak best wel onaardig en neerbuigend is. Dat voelt best naar om te zien en we weten ons er niet echt een houding bij te geven. Misschien is het toeval dat het steeds gebeurt als wij er zijn en er zullen er vast ook genoeg zijn die wel wat vriendelijker zijn, maar tot nu toe is onze ervaring niet mega positief.
Wat stiekem wél heel fijn is aan deze plek en wat ook de reden is dat we er nu al voor de tweede keer terugkomen, is dat we hier stiekem weer even kunnen genieten van de luxe en lekker eten zonder dat we door het personeel of anderen scheef worden aangekeken. Begrijp me niet verkeerd, alles aan deze plek is natuurlijk zo schots en scheef als maar kan, maar je merkt dat het personeel gewend is aan mensen met wat meer geld en dat voelt stiekem eigenlijk wel fijn.
De volgende ochtend zitten we om 09:00 een klein beetje brak aan een geweldig ontbijt (ei en pannenkoekjes) en besluiten we toch vandaag ook nog even Blantyre in te gaan. Ik om terug te gaan naar de kapperstent om nu m’n nagels te laten doen; Niels om de zoektocht naar een nieuwe band voort te zetten. Om 11:00 kom ik bij de zaak binnen en storten meteen twee medewerkers zich op zowel m’n handen als voeten. Ondanks het efficiënte gelijktijdige werk duurde het toch best even en stond ik om 13:00 eindelijk weer buiten. Niels had in de tussentijd een nieuwe band gevonden, die écht zou passen deze keer!, en stond toen bij een lokale straatjongen om te kijken of hij de band erop zou kunnen krijgen. Toen ik hem belde was hij alleen even de jongen met band kwijt – die zou “zo terugkomen” – en wist hij niet hoelang het zou duren, dus besloot ik een motortaxi naar Chipiku, de supermarkt, te pakken en alvast wat boodschapjes te doen. Dat moest namelijk toch ook nog gebeuren. Een uurtje later stond ik weer met 2 volle tassen buiten en bleek Niels nog niet opgeschoten te zijn. “Ze krijgen de band er niet op maar ze gaan het nog even op een andere manier proberen dus waarschijnlijk is het zo klaar!” Hmmm oké wat ga ik dan doen… Toevallig zat er een DAPP naast de winkel waar ik al langer naar binnen wilde, dus besloot ik met de tassen om tussen tweedehandskleding op zoek te gaan naar iets leuks. En dat lukte verassend genoeg ook nog! Ik vond een mooie Columbus regenjas voor €1,50 en een zomerjurkje dus tevreden liep ik naar buiten.
Inmiddels was het 15:00 en begon de trek toe te nemen. Daarbij was ik erg in dubio over wat ik ging doen. Bij Niels leek het helaas vandaag weer niet soepel te gaan want een nieuwe band zat er helaas nog steeds niet op. Ik twijfelde dus om zelf met de motortaxi naar het hotel te gaan. Niels had alleen de pas en ik was met allerlei tassen aan het sjouwen wat ik ook niet heel relaxed vond op de motor. Ik besloot daarom uiteindelijk maar alvast aan de wandeltocht richting het hotel te beginnen en te hopen dat Niels in de tussentijd klaar zou zijn zodat hij me op kon pikken en we samen naar het hotel konden gaan. Een halfuurtje later belde die “het is helaas nog steeds niet gelukt maar ik ben er klaar mee dus laten we gewoon naar het hotel gaan”. Hij kwam me tegemoet rijden maar bleek nog een nieuwe band om z’n nek te dragen. Die moesten we eigenlijk voor 16:00 nog snel terugbrengen… Goed. Wij dus wéér terug naar een zaak 20 min verderop en net voor sluitingstijd kwamen we binnen. Gelukkig konden we ons geld weer terug krijgen.
Helaas zonder band maar wel met nieuwe nagels en vooral heel veel trek zetten we vervolgens koers naar het hotel. Het zwembad hadden we toch weer weten te missen vandaag dus daar baalden we eigenlijk wel heel erg van. Maar het was wat het was en we besloten er nog maar weer een gezellige avond van te maken, dus settelden we ons om 17:00 weer aan de bar en herhaalde het riedeltje van de dag ervoor zich.
Nu het chillweekend opeens was veranderd in een regelweekend besloten we zondag pas later naar huis toe te rijden en nog even van het zwembad te genieten. Eindelijk hadden we tijd om een boekje te lezen 🙂 Rond 14:30 was het helaas dan toch tijd om te vertrekken maar i.p.v. in 1 keer naar huis te rijden, trakteerden we onszelf nog op een pizzaatje bij Casa Rossa in Zomba. Een fijne afsluiter van een toch wel druk maar fijn weekend. Helaas nog steeds geen nieuwe motorband maar wel een fijne tijd samen gehad!