Medellín
Medellín, Colombia | 19 augustus 2022
Na de spontane tussenstop in Santa Elena was het dan eindelijk tijd om naar de bekendste stad van Colombia te gaan: Medellín! Maandag bracht de airbnb host ons met de auto naar de busstop in Santa Elena, vanwaar we de bus naar de grote stad namen. De busrit duurde een klein uurtje en zat vol met locals. Medellín is ontzettend groot en we werden middenin de stad gedropt. We namen een taxi voor het laatste stuk. We reden wat meer het centrum in en zagen een enorme drukte aan mensen: het was de laatste dag van het bloemenfeest!
De taxichauffeur vertelde ons dat er vandaag ter afsluiting een enorme optocht door de stad is. Wat leuk! We besloten onze bagage bij het hotel af te geven en een kijkje te nemen. We volgden een groep mensen en al snel zagen we een enorme menigte aan de kant van de weg staan. Hier was de grote parade! We zagen dansers, muzikanten en de mooiste bloemstukken voorbijkomen. Wat een gezellige lokale boel! Iedereen was aan het toeteren en in z’n handen aan het klappen aan de zijlijn.
We hielden het snel voor gezien maar waren blij dat we ook in Medellín nog wat van het jaarlijkse bloemenfeest hebben gezien. We aten wat en besloten de stad daarna wat verder in te lopen. Al snel kwamen we erachter dat vrijwel alles gesloten was op deze feestdag. Het was extreem rustig op straat. We vonden een open Mexicaans tentje waar we een drankje deden, quesadillas deelden en vervolgden onze weg. Uiteindelijk liepen we aan tegen Parque Berrio: een drukbezocht lokaal park wat ook nu vol stond! Er waren allemaal lokale mensen die aan het dansen waren op muziek dat live werd gespeeld. Wat is deze cultuur toch fantastisch… We namen een drankje in een lokale tent naast het park en begonnen hierna aan de tocht naar ons verblijf. Vrijwel alles was gesloten vandaag dus we besloten deze avond rustig in onze kamer te spenderen. We bestelden een pizza, deden wat handwasjes en gingen op tijd slapen.
De volgende ochtend begonnen we met een ontbijtje dat inbegrepen zat bij het verblijf. Dit ontbijt konden we bij een lokaal tentje om de hoek halen. Ze hadden hier oprecht lekkere zoete pannenkoeken met kaas dus we begonnen de dag goed! Hierna liepen we terug naar een metrostation waar we ons om 09:30 moesten verzamelen voor een guided city tour. We hadden in heel Colombia de toeristische wandeltours vermeden maar wilden deze toch wel graag doen, omdat we er goede verhalen over hadden gehoord. De tour zou namelijk door een local worden gegeven die ook “durfde” te praten over het drugsverleden en alle bijbehorende criminaliteit van de stad.
We sloten ons aan bij gids Juan samen met 17 anderen. Toen iedereen er was deden we een voorstelrondje en vroeg Juan wie er al in downtown Medellín was geweest. Niemand stak z’n hand op. Toen we even later de tour vervolgden beseften Niels en ik dat we de dag ervoor blijkbaar al wel door downtown Medellín waren gelopen… Wisten wij veel 😁 De tour liep door dit gedeelte van Medellín en bij enkele highlights pauzeerden we zodat Juan kon vertellen waar we waren. Af en toe schreeuwde hij tijdens het wandelen achterom: papaya level 3! Of papaya level 4! Hiermee duidde hij het risico op pickpockets aan. De tour was echt razend interessant. Al vanaf de eerste stop begon Juan informatie te geven over de (gewelddadige) historie van Medellín. Hij vertelde hoe Medellín er in de jaren ‘50 bij zat, hoe de stad is uitgegroeid tot de miljoenenstad van vandaag, over de politiek die door de jaren heen is veranderd en bovenal over de verschillende gewelddadige groepen in de stad: de paramilitairen (rechts) en de guerillastrijders waarvan FARC de grootste was (links). En over de impact die zij hebben (gehad) op het volk. Het was echt indrukwekkend om nu van een lokaal persoon te horen over waar deze stad allemaal doorheen is gegaan. Hij vertelde over Escobar, de angst waarin men leefde, de haat die men nog steeds heeft naar deze man en de verkeerde voorstelling die van Escobar is gemaakt in de serie Narcos. Juan is zelf geboren tijdens de war on drugs en is door 2 kogels geraakt toen hij 15 was en met vrienden aan het voetballen was. Zes vrienden van hem hebben het niet overleefd… Wat heeft dit land toch met veel ellende te kampen gehad.
Die middag liepen we terug naar Plaza Botero. Een plein vernoemd naar de bekende Colombiaanse kunstenaar Botero. Op het plein staan allemaal beelden die door hem zijn gemaakt. We bezochten een museum, dronken een kopje koffie en fristen ons vervolgens op in het hotel. We gingen naar een leuke salsabar met live muziek! We wilden eerst in de buurt van de bar wat eten maar dat was lastig te vinden. We besloten naar de wijk Laureles te gaan en stootten al snel op een mega leuk eetplekje: een rooftop bar met sangria! We bestelden een kan en aten heerlijke burgers. Rond half 21:30 liepen we naar de salsabar waar we binnenkwamen in een geweldige sfeer. Er waren maar weinig mensen maar bijna iedereen was salsa aan het dansen. En ze konden het echt goed! Bovendien leken het ook veelal lokale mensen te zijn. We hebben onze ogen deze avond echt uitgekeken. Niels en ik hebben nog een paar keer geprobeerd een dansje te wagen maar gingen dan toch steeds snel weer ietwat beschaamd zitten. Om 23:30 kwam na even wachten een live band van in totaal 9 mensen het podium op. Drie zongen, de rest bespeelde een instrument. Zodra ze begonnen barstte iedereen los en waarvan ik niet dacht dat het kon, werd de sfeer nóg gezelliger. We hebben genoten!
De volgende ochtend gingen we het beroemde Comuna 13 bezoeken. Om hier te komen moesten we een stuk met de metro en daarna met de bus. Toen we met de metro aankwamen, zagen we dat we hier ook een gondel over de berg konden pakken. We besloten dit maar direct te doen. Medellín heeft een aantal plekken in de stad waar je van het metrosysteem over kunt stappen op een gondel zodat je meer bij de buitenwijken terecht komt. Het bizarre is dat dit dus dezelfde prijs is als de metro. Je koopt gewoon een metropas, zet hier geld op en betaalt 1 keer instaptarief. Je kunt dan op de gondel overstappen zonder opnieuw in te hoeven checken. We namen de gondel en gingen over 2 bergen heen. We bleven zitten tot het eindstation en genoten hier van het prachtige uitzicht en de street art.
Eenmaal weer aangekomen bij het metrostation werden we overspoeld door drukte. We pakten snel de bus richting Comuna 13 en aten hier een lekkere lokale lunch.
Hierna was het tijd om het wereldberoemde Comuna 13 te verkennen. Comuna 13 is enorm bekend geworden omdat het een van de armste en gevaarlijkste wijken was in Colombia, maar door wat lokale artiesten helemaal is opgepimpt en omgetoverd tot een van de hipste wijken van Medellín. We waren in dubio of we een tour van een gids wilden maar liepen snel weg toen de we toeristische prijzen hoorden. We besloten de wijk dan toch ook maar zelf te verkennen en zagen al snel veel street art om ons heen en heel veel kleine galerijtjes waar je kunst kon kopen. Dat was leuk! Wat wat minder leuk was, dat overal tussendoor souvenirshops stonden met mokken/armbanden/shirts etc. Het toeristische gehalte was wel erg hoog.
De wijk liep verder de berg op en we schrokken ons wild toen we zagen dat er roltrappen waren gebouwd voor het toerisme… Waar we konden hebben we zelf maar de trap gepakt. Hoe vet het ook is en hoe fijn het natuurlijk voor de lokale bevolking is dat deze wijk zo populair is geworden en nu geld binnenbrengt voor de mensen hier; wij vonden het eigenlijk bijna vreselijk. Met een roltrap de berg op?? Bizar toch. Toen we bovenaan allemaal toeristische bars zagen zijn we maar snel omgekeerd. Nogmaals: het is bizar hoe deze wijk is omgetoverd en we snappen dat iedereen dat wilt zien. Maar de manier waarop het is ingespeeld op toerisme vonden wij zelf gewoon niet zo fijn. Leuk om gezien te hebben, dat zeker! Maar ook fijn toen we de drukte konden verlaten. 😁
Omdat we minder tijd in Comuna 13 hadden doorgebracht dan we hadden verwacht, hadden we opeens nog een namiddag over! We besloten naar het museum “Casa de la Memoria” te gaan. Dit museum zou gaan over het gewelddadige verleden van Medellín en we wilden hier graag nog meer over leren. Elke keer als we er namelijk weer wat over horen of lezen verandert onze kijk op Medellín ook. Om bij dit museum te komen moesten we een behoorlijke reis afleggen. Eerst pakten we de metro van het ene uiteinde van de metrolijn naar bijna het andere uiteinde. Vanaf daar moesten we overstappen op een tram. We blijven ons verbazen over het openbaar vervoer in dit land… Tussendoor nog even de ov kaart opladen en na 3 haltes in een overvolle tram kwamen we bijna aan bij bestemming. Nog 10 min lopen en we waren er!
Het museum bevond zich in een soort park en had een hoge ingang. Eenmaal binnen snapten we niks van de indeling van het museum. Na wat rondlopen, zitten, boekjes bladeren, filmpjes kijken en mensen kijken besloten we het te vragen en werd het ons duidelijk: de tentoonstelling was gesloten! Aha. Het had iets te maken met “lokale jongens” en “nu al een maand gesloten”… helaas. Ons museumavontuur liep dus snel ten einde. Maar dat mocht de pret niet drukken! We lazen wel nog ergens dat we een app konden downloaden die je al wandelend door de tentoonstelling kon luisteren. We besloten die nog even te downloaden en luisteren maar werden er helaas niet veel wijzer van.
We verlieten het museum om 17:00 en besloten na een wandeling spontaan de bus te pakken naar de wijk “El Poblado”. Dit zou de meest rijke, veilige en toeristische wijk van Medellín zijn én voor 60% te zijn opgebouwd door witwassen. Wij waren toch wel benieuwd!
Na een flinke zoektocht vonden we de juiste bus en kwamen we om 18:30 aan bij een park in “El Poblado”. Al snel vonden we een toeristisch maar toch wel erg leuk straatje met allemaal leuke tentjes. We liepen er even doorheen en zagen uiteindelijk een enorm dakterras op een hotel. Het was een hip hostel met rooftop waar ze heerlijke esma’s hadden! Daar hebben we even met uitzicht van genoten! Dit was onze op een na laatste avond hier en überhaupt van onze reis, dus we namen alles nog iets meer in ons op. Wat een stad en wat een land…
Na het drankje liepen we naar een leuk Mexicaans tentje waar je in een soort binnentuin kon zitten. We bestelden een drankje, nacho’s en een quesadilla en werden verrast door weer heel leuke live muziek! Wat gaan we dit toch missen… We werden helemaal enthousiast van de muziek en keken op maps of er in de buurt toevallig nog iets van een salsabar was. Toevallig was de 2e bar die Lucy van OTGI ons had aangeraden echt om de hoek. We besloten een kijkje te nemen. Nog voordat we naar binnen waren gestapt werden we enthousiast begroet door een meneer die vertelde dat er zo salsales zou zijn en hij vroeg of we mee wilde doen. We konden daarna meteen mee met een pub crawl vertelde hij. Dat laatste wisten we nog even niet zo goed omdat we nog moe waren van de avond ervoor, maar de salsales leek ons erg leuk! We wachtten op nog meer mensen totdat we met genoeg waren en de les kon beginnen. De les werd gegeven door 2 lokalen en samen met zo’n 6 anderen deden Niels en ik mee. En het was hartstikke leuk! We leerden de basis van salsa, bakten er weinig van, moesten ook oefenen met andere mensen en hadden het vooral naar ons zin. Na een uurtje was het voorbij. Na nog een drankje gingen we rond middernacht naar huis. Medellín en haar gezelligheid en geweldige sfeer blijft ons verbazen.
De volgende ochtend, onze laatste dag…, begonnen we weer met een pannenkoekje en habben we contact met Alejandria. Deze dag zouden we namelijk op bezoek gaan bij haar, haar man en hun zoontje in Medellín! We hadden een beetje een slome brakke ochtend maar om 11:00 uur vertrokken we dan toch echt naar de metro. Onderweg haalden we nog even een wijntje voor ze en belden we even met de moeder van Niels want de huizenjacht naar een woning in Doetinchem zet zich op de achtergrond nog steeds voort…
Om 12:00 stapten we uiteindelijk een propvolle metro in. Hier moesten we zo’n 30 min in om er bij de laatste halte uit te gaan, en hier over te stappen op de bus. Bij de overstap dronken we nog even een sapje en aten snel wat waarna we ons bij zo’n 200 Colombianen toevoegden om te wachten op de bus. Was dit normale drukte of absurde drukte? Wij konden het slecht inschatten. Na 15 min kwam de eerste bus. Hier pasten zo’n 30/40 mensen in dus de rij werd iets korter maar bleef behoorlijk lang. Nadat deze bus vertrok kwam een medewerker aanlopen die iedereen in een rechte rij zette. We hoorden hem tegen anderen zeggen dat er een bus was uitgevallen en dat het daarom zo druk was. Aha. Dan maar wat langer wachten.
Na een vol uur konden ook wij eindelijk instappen en appten we vol enthousiasme naar Alejandria dat we onderweg waren. Zij zou ons namelijk ophalen bij de bushalte waar we uit moesten stappen. Ze vertrok meteen vanuit huis want de busrit zou slechts 10 min duren. Je kan het vast al raden: de busrit duurde absoluut geen 10 min. Toen we eenmaal waren vertrokken reden we namelijk een absurde file in waar we uiteindelijk bijna 2 uur (!!!!!) in hebben gestaan… We stonden ook letterlijk in de bus dus dit was helaas echt geen pretje. Om 15:30 kwamen we dan eindelijk aan bij de bushalte maar helaas was Alejandria daar niet meer aan het wachten. Zij was, terecht, terug naar huis gegaan om te gaan koken.
We besloten een taxi te pakken om Alejandria niet nog een keer te laten rijden. Maar ook dit kon uiteraard niet in 1 keer goed gaan. We stonden 20 min langs de weg te zwaaien naar taxi’s maar niemand stopte. Uiteindelijk kon een vrouw ons vertellen dat ze hier niet mochten stoppen… De vrouw besloot ons heel lief te helpen en nam ons mee op sleeptouw. We hadden, dachten we, goed uitgelegd waar we naartoe moesten door haar ook een paar keer de route op Google Maps te laten zien. We stonden dan ook een beetje gek te kijken toen we uiteindelijk door haar naar een soort busplek werden gebracht die ons terug naar Medellín zou rijden. Dat was niet de bedoeling! We waren er inmiddels wel wat klaar mee en besloten toch Alejandria om hulp te vragen. We waren dan ook wat blij toen we om 16:30, na een tocht van 5 uur, eindelijk bij haar en haar zoontje in hun auto konden stappen. Op naar hun huis.
Die avond hebben we enorm genoten van de gezelligheid bij Alejandria en haar man. We hadden haar man nog niet ontmoet maar konden gezellig met hem lachen. Hij is Frans en Alejandria en hij hebben elkaar in Frankrijk zo’n 13 jaar geleden ontmoet toen Alejandria daar ging studeren en uiteindelijk ook jaren is gaan werken. Sinds 2018 wonen ze nu in Colombia en zijn ze het hostel in Triganá begonnen. We dronken gezellig een wijntje met elkaar, aten vegetarisch en beseften dat we door alle gezelligheid onze reis naar huis niet meer volledig met het openbaar vervoer konden doen. We hadden gecheckt van te voren tot hoelaat de bussen gingen, maar waren er onterecht vanuit gegaan dat we daarna nog wel op de metro konden overstappen. Deze bleek echter tot dezelfde tijd te gaan dus die gingen we niet meer halen. Alejandria bood ons heel lief aan dat we konden blijven slapen. Ik vond dit idee echter verre van ideaal omdat we de dag erna moesten vliegen en ik bang was dat we weer in de file zouden komen te staan en dat alles fout zou gaan. Uiteindelijk zijn we toch blijven slapen (in echt een prachtige kamer) toen haar man ons beloofde ons de volgende ochtend al om 8 uur te rijden naar de metro. Na een melt down dat dit onze laatste avond was en ik stress had voor de vlucht terug, hebben we toch nog fijn een paar uurtjes kunnen slapen en genoten van hun gastvrijheid!
De volgende ochtend stonden we vroeg op. Alejandria gaf ons nog even een rondleiding door hun prachtige tuin met ingebouwd zwembad en daarna bracht haar man ons naar het metrostation. Dit ging gelukkig voorspoedig, ook de overstap op de metro ging goed dus voor we het wisten stonden we om 09:30 bij het hotel. Tijd om in te pakken en klaar te maken. Dit duurde best even omdat we van wat kilo’s af moesten.Om 12:30 checkten we uit, lunchten voor de laatste keer bij een gezellig lokaal tentje en gingen op zoek naar een nagelsalon voor mij en een kapper voor Niels. Terwijl ik m’n nagels liet doen had Niels een erg interessante ervaring bij de kapper (barbier) en ik lachte me rot toen hij me een foto stuurde van hoe hij erbij zat. Echter ook weer niet al te hard want inmiddels moesten we echt opschieten om naar het vliegveld te vertrekken.
Uiteindelijk vertrokken we veel te laat met de taxi naar het busstation vanwaar we de bus pakten naar het vliegveld, maar gelukkig hebben we alles net op tijd gehaald en pakten we het vliegtuig na 4 maanden Colombia en 8 maanden Suriname, naar huis… Wat een geweldig bijzonder jaar hebben we in deze twee landen gehad <3