Pesca
Pesca, Colombia | 30 mei 2022
Om op bestemming Pesca aan te komen, moesten we een paar verschillende bussen pakken. Vanaf Sopó pakten we eerst een kleine lokale bus eerst Briceño, een korte busrit van zo’n 10 minuten. Vanaf hier kon ons avontuur beginnen! We stapten uit aan een lange drukke autoweg, waar allerlei verschillende bussen stopten. Eén meneer leek het te regelen: hij liep met pen en papier rond, stuurden mensen allerlei kanten op en was constant aan het bellen. We spraken hem aan en vroegen waar we de bus richting Sogamoso konden vinden. Hij wees ons naar het laatste loket. Hier naartoe lopend passeerden we allerlei loketten van verschillende busmaatschappijen. Bij elk loket kon je ook wat te drinken en te eten kopen en stonden er stoeltjes. Bij het laatste loket konden we gelukkig nog 2 tickets richting Sogamoso kopen voor de bus van 1 uur later. We konden onze bagage hier neerzetten en besloten met een biertje aan een tafeltje te zitten. We zaten nog geen 2 minuten toen Niels me onderbrak: “even 1 seconde hoor, die meneer zit in de tas te graaien”. En ja hoor, een meneer met een baby op schoot probeerde inderdaad ‘onopvallend’ in de padvinderstas z’n hand te stoppen. We zijn hier gelukkig op ingespeeld dus hebben niks waardevols in de tassen, maar het zette ons toch wel weer even op scherp. Niels kon gewoon de tas pakken en weer bij mij komen zitten zonder ook maar een opmerking van de meneer, dus er was gelukkig uiteindelijk niks aan de hand. Tja. We zijn natuurlijk wel in Colombia!
De busrit naar Sogamoso duurde zo’n 3 uur. We zaten in een zeer luxe touringbus met allerlei Colombianen en een prachtig uitzicht op de bergen naast ons. De eerste helft van de rit werd er een film afgespeeld in de bus, de tweede helft een heerlijk Colombiaans muziekje. Om 16:30 kwamen we aan in Sogamoso en moesten we vanaf hier nog in Pesca zien te komen. We hoefden niet eens iemand aan te spreken of we werden de weg al gewezen richting het busstation, hier waren we namelijk niet afgezet. Aan het eerste loket vroegen we waar we de bus naar Pesca konden pakken. Deze mevrouw kwam achter haar loket vandaan en wees ons door naar een meneer. Deze meneer wees ons weer door naar een ander persoon en voor we het wisten zaten we binnen 2 minuten al in de bus naar Pesca en hadden we niet eens tijd gehad voor een plaspauze, haha. Iedereen is hier altijd zo vriendelijk! De bus naar Pesca was heel anders dan de grote touringcar van eerst. Het was een gezellig lokale bus met allerlei versieringen bij de buschauffeur voorin. Ditmaal stond de radio aan en brulde hij gezellig mee en tikte hij ook mee met z’n vingers op het stuur. Erg gezellig 😀
Om 17:30 kwamen we na deze dagreis eindelijk aan in Pesca waar de airbnb host al lief op ons stond te wachten. We renden nog snel een supermarktje in voor wat groenten en werden daarna naar de accommodatie gebracht. Een heerlijk huisje in de bomen: een treehouse! In ons boomhutje dropten we onze spullen en Niels ging hierna meteen aan de slag met het avondmaal: verse gegrilde groenten, gegrild op de grillplaat in het bos! Gelukkig vindt hij het leuk om een vuurtje te maken want het duurde allemaal even tot het goed aan was, maar we hebben heerlijk gegeten. Na deze eerste avond zijn we nog wat Narcos gaan kijken en daarna vroeg gaan slapen.
De dag erna werden we in alle rust wakker in onze boomhut. Niels regelde een ontbijtje op bed en daarna besloten we richting Pesca te lopen. Het was vandaag de dag om te stemmen voor de Colombianen en we waren al door meerdere mensen gewaarschuwd dat we extra voorzichtig moesten doen deze dag. De airbnb host had ons verteld dat Pesca heel veilig is en ook deze dag veilig moest zijn om te bezoeken, dus we besloten de gok te wagen en wandelden naar het dorpje. Heerlijke tocht met allerlei boerderijen en bergen om ons heen! Eenmaal in Pesca aangekomen was het een drukke bedoeling. Het pleintje voor de kerk was vol met mensen en ook zaten veel barretjes vol. We leerden al snel het Colombiaanse ‘barrenconcept’ kennen: barretjes bestaan hier veelal uit een soort mini supermarktjes met drank/chips/snoep/eieren/broodjes en wat plastic stoeltjes en tafeltjes. De prijs die je in de supermarkt betaalt voor een biertje, betaal je hier ook maar hier kan je dan ook gezellig samen zitten. Hierdoor is het dus ook voor lokale mensen aantrekkelijk om lekker met elkaar op het ‘terras’ te zitten en zit het dus ook erg vol! We vonden een leuk druk tentje en ploften neer met 2 koffietjes, een empanada (erggggg lekker) en een arepa con queso. We aanschouwden de gezellige lokale drukte en bekeken op de achtergrond de tv met info over de verkiezingen. Wat een heerlijke bedoeling! Na dit tentje haalden we op het pleintje nog 2 zoete taartjes waar we werden aangesproken door een enthousiaste Colombiaanse man die ons de oren van het hoofd vroeg maar van wie we niks konden verstaan. Hierna ploften we bij een volgend barretje neer waar we een biertje deden. Opnieuw keken we onze ogen uit. Alle Colombianen waren keurig gekleed. De mannen droegen nette kleren en grote hoeden, en hadden een groot wollen gewaad aan. Warm!!! De vrouwen hadden ook mooie hoeden op en droegen ook veelal zo’n gewaad of een mooie jurk. Na ook weer deze observaties was het tijd om terug te gaan naar ons boomhutje, waar we de rest van de middag chillden in hangmatten en opnieuw genoten van gegrilde groenten en marshmallows.
Maandag was het tijd voor een actieve activiteit: we gingen 1,5 uur paardrijden! Om 09:30 stond er een werkelijke cowboy voor de deur met 3 paarden en mochten Niels en ik beiden opstappen. Zonder ook maar enige gear of uitleg vertrokken we direct de bergen in en hield ik m’n hart vast met alle losse stenen op de grond. We gingen de bergen helemaal op en dit zorgde voor prachtige uitzichten. De weg omhoog was echt fantastisch. We werden vergezeld door 2 honden en genoten van de omgeving.
Tot we aan de terugweg begonnen. Niels was nog fijn om zich heen aan het kijken tot hij zich omdraaide en mij in pure paniek achter zich zag. Ik had vreselijk veel last van m’n hoogtevrees en durfde geen stap meer te zetten. Althans het paard dan. Ik had de diepe afgrond naast me en zat ook nog eens hoog op het paard, dat ik overigens ook niet onder controle had, dus ik zag m’n leven aan me voorbijschieten. Doodeng. Ik was dan ook ergggg blij toen we weer veilig bij de boomhut waren.
Na dit bijzondere paardrijden avontuur (1 keer maar nooit meer in de bergen voor mij) kwam de airbnb host ons lief ophalen om ons weer terug naar het dorpje Pesca te rijden. Het was tijd voor een nieuw busavontuur, ditmaal richting El Cocuy!