Als brave Nederlanders stonden Niels en ik om 05:00 klaar om op tour te gaan naar Punta Gallinas, het noordelijkste puntje van Zuid Amerika. We konden hier helaas alleen naartoe met een tour of door zelf een 4×4 te huren, dus hadden maar voor de tour gekozen.  We zijn allebei normaliter geen fan van het doen van georganiseerde tours maar omdat we Punta Gallinas toch wel graag wilden bezichtigen, zetten we ons er voor een keertje overheen. Dat hebben we geweten!

Zoals ik al zei stonden we braaf om 05:00 bepakt en bezakt klaar om te worden opgehaald. Tegen alle verwachtingen in was de chauffeur er zelfs te vroeg, waardoor we mooi op tijd konden vertrekken. We reden nog even langs een ander hostel waar we een ander Colombiaans stel oppikten, waarna we doorreden naar een of ander gebouw waar we in de auto moesten wachten om te betalen. Niels en ik hadden niet genoeg cash mee om de hele tour te kunnen betalen, maar volgens de hosteleigenaar van Tawikite was dat geen probleem en konden we de chauffeur ook op de terugweg betalen waar hij ons langs een ATM kon laten rijden. Je raadt het al. De touragency vond dit natuurlijk niet goed, waardoor het feest even niet door leek te gaan. Gelukkig bleek dat we het hostel in Punta Gallinas wel weer met kaart konden betalen (de touragency had ze even gebeld) waardoor we toch genoeg cash hadden voor de chauffeur en we gelukkig toch nog mee konden.

Rond 06:00 kon de tocht eindelijk beginnen en met een prachtige zonsopgang reden we met volle snelheid dwars door het droge landschap. We zagen allerlei zeevlaktes aan ons voorbij vliegen, maar zagen vooral heel veel zand. En kinderen. Die touwtjes spanden! Huh?! De kinderen spanden touwtjes over de enige weg die er was. De auto’s konden hierdoor niet doorrijden maar waren verplicht te stoppen. En schijnbaar ook verplicht om de kids snoepjes te geven zodat ze vervolgens weer mochten doorrijden. Niels en ik zaten vol verbazing te kijken. Gebeurt dit echt? Ik overdrijf niet als ik zeg dat we langs wel zo’n 40 touwtjes hebben moeten rijden, en dat de chauffeur elke keer weer stopte om snoep te geven. Maar waarom snoep?! Hoe kan het nou dat er geen duurzamere oplossing is gevonden zodat ook deze kids en hun families kunnen profiteren van het toerisme, i.p.v. dat ze alleen maar ongezond snoep krijgen met 0,0 voedingswaarden? We hebben het er nog lang over gehad. Het voelde heel naar om hier, puur door deel te nemen aan de tour, aan deel te nemen. Als we dit hadden geweten hadden we wel iets van fruit geregeld om uit te delen, of iets anders waar de kids ook echt wat aan zouden hebben. Heel bizar allemaal.