We vervolgden onze zoektocht en liepen naar het hotel waar we voor El Valle 1 nachtje hadden verbleven. Hier stonden onze backpacks nog. Ook voor deze accommodatie hadden we online gezien dat het was volgeboekt, maar we moesten onze backpacks toch een keer halen dus we hadden goede hoop dat ze misschien aan de balie toch wel nog wat konden regelen. Maar helaas… Ook dit hotel was volledig volgeboekt. We ploften neer op de bank naast de balie en onze online zoektocht naar een slaapplek vervolgde zich. In de 1,5 uur dat we aan het zoeken waren, zijn er maar liefst 5 mensen het hotel ingelopen met de vraag of er nog kamers waren. Niels en ik waren echt met stomheid geslagen door deze bizarre drukte. Tijdens het online zoeken popte er af en toe 1 kamer op, maar zodra we die wilden boeken was die steeds weer weg. We waren ook online duidelijk niet de enigen. Ik werd steeds chagrijniger, het was inmiddels al 19:00 uur en we wisten nog steeds niet wat we nou gingen doen.

Uiteindelijk had Niels gelukkig een oplossing: hij had een goedkope accommodatie gevonden in Santa Elena. Een dorpje op zo’n 45 min rijden van de stad. Top! Ik was allang blij dat we wat hadden gevonden dat we die avond nog konden bereiken. Niels probeerde me nog over te halen een bus te zoeken naar deze plek, maar ik was na al die uren (online) zoeken er zo klaar mee, dat Niels er gelukkig toch mee instemde maar een taxi te pakken. Ook op de weg was het een chaos. We hadden wel een aardige taximeneer die gezellig met ons aan het kletsen was en af en toe even op de kaart moest kijken naar waar we ook alweer naartoe moesten. Hij kende het blijkbaar niet. Op een gegeven moment splitste de weg zich op in 2’en. Maps gaf niet duidelijk aan welke kant de chauffeur op moest dus hij zette de taxi aan de kant, liep een barretje in en ging hier maar rondvragen. Hij kwam 2 keer terug naar de auto om nogmaals het adres te checken terwijl Niels in de tussentijd maar wat te eten was gaan halen. De lokale mensen hier konden hem blijkbaar ook niet verder helpen, dus uiteindelijk besloot hij de accommodatie te bellen. Dat we daar niet eerder aan hadden gedacht 🤪 We hadden het verblijf pas een uur ervoor geboekt dus de kans was groot dat de eigenaar van deze finca de boeking nog helemaal niet had gezien. Door dit belletje wist hij in ieder geval dat we eraan kwamen. Ideaal! De eigenaar kon de taximeneer gelukkig helpen dus na een kwartiertje rijden kwamen we na deze lange dag (zo voelde het) eindelijk aan bij bestemming.

De eigenaar had inderdaad duidelijk niet op ons gerekend gezien het nog niet volledig opgeruimde huisje waar we zouden verblijven. Maar we waren allang blij dat we een plekje hadden. We hadden online voor slechts 1 nacht geboekt met het idee dat we morgen dan naar Medellín zouden gaan. Maar toen we eenmaal in Santa Elena waren boekten we meteen 1 nachtje extra. Anders blijven we zo op en neer reizen. Helaas betekende dat wel dat we Jardín (deze keer) maar moeten laten voor wat het is. Mochten we ooit nog een keer terugkomen in Colombia, staat deze op ons lijstje! 

De volgende ochtend sliepen we lekker uit en zagen toen pas waar we eigenlijk waren. We hadden een prachtig uitzicht op weer allerlei bergketens! Ook hadden we een terras wat bijna in een soort bos leek te staan. Het was al helemaal mooi toen we in dit bos een grote blauwe vogel zagen vliegen. Toen die op een takje ging zitten zagen we dat ‘ie een felblauw kopje had. Heel mooi! We stonden langzaam op en gingen rond 11:00 de deur uit. We hadden slechts 1 appeltje gedeeld dus ik had ondertussen behoorlijk trek. We liepen een lange weg van het verblijf af richting de hoofdweg, waar we al snel een typisch Colombiaans winkeltje zagen. Hier hadden ze koffie en een cakeje om de grootste trek te stillen. We genoten meteen weer van het fijne bergleven in Colombia: de mensen lijken toch wat vriendelijker te zijn, luisteren altijd dezelfde gezellige Spaanse muziek én dragen altijd een hoed. Helemaal leuk.