Slapen op een zeilboot
Las Islas del Rosario, Colombia | 1 augustus 2022
Las Islas del Rosario: een eilandengroep in Colombia die erg hoog op ons lijstje stond. Maar ook erg toeristisch is. Toen we op airbnb een verblijf op een zeilboot voorbij zagen komen en dat betekende dat we ons niet tussen alle toeristen hoefden te begeven, wisten we dat we dat moesten boeken. Aan de hand van de beschrijving konden we niet goed opmaken waar de boot precies lag en wat eigenlijk de bedoeling was maar we hadden beiden zin in een avontuur dus besloten gewoon te boeken.
Toen we contact legden met Mauricio, de host, kwamen we er (helaas) achter dat de boot gewoon op 1 plek verankerd lag en dat we flink moesten betalen als we wilden zeilen (zo’n €150 per trip). Dat was even anders dan we hadden gehoopt/verwacht, ook gezien de reviews die we op voorhand hadden gelezen. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Hoe dan ook was het nog steeds een avontuur! Normaal gesproken ligt de boot ergens tussen Isla Grande (het grootste eiland bij Islas del Rosario) en een klein eilandje verankerd, maar Mauricio was net zoals wij in Cartagena dus hij bood ons aan ons te zeilen naar dit ankerplekje, waar we dan vervolgens de 3 nachten zouden slapen. Natuurlijk niet gratis. Maar hij vertelde ons dat er nog 2 mensen mee zouden zeilen die dag dus dat we voor de helft van de prijs mee konden. We besloten het te doen!
Het was 15 min wandelen naar de pier waar de boot van Mauricio lag. Dit duurde uiteindelijk bijna 40 min omdat we nog een tussenstop maakten om wat broodjes te halen voor ontbijt, een snorkel kochten en omdat we beiden 20kg op onze rug hadden 😀 Eenmaal aangekomen vonden we Mauricio naast de pier in een rubberbootje. We stapten in en kregen al meteen het goede nieuws te horen dat de andere 2 passagiers niet meer zouden komen, dus we hadden de boot “voor onszelf”! Mauricio bracht ons met het bootje naar de zeilboot. Een enorm ding. Het was een twee-master. De boot was zo’n 15,5m lang en had een ruime woonkamer. Mauricio sliep aan de achterkant van de boot. Wij sliepen aan de voorkant van de boot waar 2 kamers waren met 2 bedden, die we beiden mochten gebruiken. De kamers waren erg klein dus we hebben maar meteen van dat aanbod gebruik gemaakt, zodat we de spullen in de ene kamer konden zetten en wij konden slapen in de kamer met het grootste raam voor de afkoeling. We hadden ook iets aan boodschappen bij ons die we gedeeltelijk in de koelkast zetten. Hierna was het tijd om lekker te relaxen!
Mauricio zette de motor aan om de baai uit te kunnen komen. Kort na vertrek gaf hij aan langs een bedrijf te willen voor een check van z’n boot. Hier zagen we allemaal grote (container)schepen die op land waren gezet en waaraan geklust werd. Er bleek geen probleem te zijn dus na 15 min konden we weer verder en kon de echte tocht beginnen. De fog en het grote zeil werden naar beneden gehaald en Niels mocht helpen. Hierna vervolgden we de zeiltocht gedeeltelijk met motor naar bestemming en genoten we van de rust op het water en het geluid van de wind en golven.
Om 14:30 kwamen we aan op de plek waar de boot werd geankerd. Het was een rustig plekje waar we wel wat grote hotels aan de rand van Isla Grande zagen, maar waar we weinig van de drukte en het geluid mee kregen. We besloten meteen een duik te nemen.
Net voordat we het water insprongen, wees Mauricio ons erop dat hij net de bodem van de boot had laten verven en dat het giftig was dus dat we het niet mochten aanraken als we de boot weer in zouden klimmen. Ehhh oké. Ik durfde natuurlijk al bijna het water niet meer in maar gelukkig wist Niels me toch over te halen. Het water was heerlijk!
De boot vervolgens weer inklimmen bleek helaas zoals verwacht een drama te zijn. Het trappetje hing eigenlijk veel te hoog waardoor je je een stuk omhoog moest trekken, voordat je je knie op het trappetje kon zetten. Gelukkig lukte het me in 1 keer, maar het gaf me wel meteen een ei op m’n been die 2 uur later volledig blauw was en opgezwollen. Maakt uiteraard niet uit, maar verbaasde me wel dat dit de manier was waarop hij z’n gasten het water in en uit liet gaan.
De rest van de middag hebben we heerlijk op het dek genoten van onze eigen meegebrachte borrel. Rond een uur of 7 vroegen we of Mauricio ons naar een restaurantje kon brengen. De zee was ondertussen erg wild geworden dus Mauricio kon ons wel aan land brengen, maar alleen het dichtstbijzijnde land. Wij vonden het allemaal prima en gingen aan land op zoek naar een restaurantje. We kwamen bij het meest dramatische restaurant in onze Colombia tijd terecht: het bleek op een camping te zijn met rondrennende kinderen, veel Nederlanders en een veel te dure kaart. We besloten gewoon een pizzaatje te bestellen (die overigens ook niet lekker was maar waar we wel 10eu (!!!) voor moesten betalen) en de situatie maar te accepteren. Dit werd wat lastiger toen ze tot overmaat van ramp ook nog eens een beamer naast ons ophingen en een kinderfilm aanzetten die zo hard stond dat we elkaar niet konden verstaan. Ach ja 😂😂 Dit was niet wat we hadden gedacht bij een luxe vakantie bij de eilanden maar het was niet anders. Morgen nieuwe kans!
De eerste nacht op de zeilboot verliep wat stroef 😁 Niels viel als een blok in slaap, maar mij lukte het maar niet. Ik was toch een beetje misselijk en duizelig van de beweging van de golven. We hadden wel een heerlijk windje die door het grote raam waaide, dus warm was het gelukkig niet. Om 04:30 schrok ik wakker van de jeuk. Het bleek windstil te zijn en er zaten welgeteld 6 muggen op de muur. We besloten te verhuizen naar de andere kamer waar de ramen dicht waren en waar een kleine fan hing. Niels heeft nog lekker tot 08:00 geslapen maar mij lukte het niet dus ik ben vanaf 06:00 van de zonsopgang gaan genieten op het dek. Absoluut geen straf!
Toen Niels ook eenmaal wakker was, ontbeten we met yoghurt en granola (joeppppie) en spendeerden we bijna de hele dag op de boot. We lazen een boekje, maakten een salade en sprongen opnieuw in het water. Dit leverde me een 2e ei op m’n andere been op, maar geen zorgen, we genoten nog steeds. Tot ik de fout maakte om nog een keer het water in te springen… Ditmaal had ik geen vrije knie meer over om het trapje te zetten waardoor ik 40 min in de zee heb gewatertrappeld omdat ik de boot niet meer in kwam. Niels heeft denk ik wel 20 verschillende manieren geprobeerd om me uit het water te trekken, maar door m’n angst voor dat gif durfde ik vrij weinig. Het klinkt overdreven I know maar het was toch echt de situatie en mijn gevoel. Uiteindelijk besloten we Mauricio erbij te halen – hij verstopte zich de hele dag in zijn cabin – en te vragen of hij mij in het rubberbootje kon krijgen.
Mauricio vond dit duidelijk onzin en overdreven en vond dat hij me er wel uit kon tillen. Dit deed hij uiteindelijk ook door me opnieuw op m’n knie te laten klimmen waardoor het ei nog groter was toen ik eruit klom. Ik probeerde het maar te laten gaan maar Niels was nu toch wel echt boos op Mauricio en vroeg hoe we dit de volgende keer anders konden doen, want ik wilde nu natuurlijk absoluut het water niet meer in. Mauricio vond dat het m’n eigen schuld was en dat er geen andere manier was. We hebben het uiteindelijk maar gelaten maar hij zal het in z’n review gaan merken…
Tegen 17:00’en lieten we ons door Mauricio met de rubberboot varen naar het Italiaanse restaurant ‘Mangata’. Eenmaal aan land besloten we eerst een blokje om te lopen voor we bij het restaurant gingen zitten. Toen we het restaurant aan de achterkant verlieten, stootten we tot onze verbazing op een lokaal dorp, waar iedereen biertjes zat te drinken op straat, jongens aan het voetballen waren en mensen spelletjes aan het spelen waren. Wat leuk om te zien dat ook op dit toeristische oord zich nog een lokaal leven afspeelt. We liepen door en kwamen bij een prachtig rustig baaitje aan waar 2 andere meiden waren. Niels ging snorkelen en ik las weer een boekje terwijl we de pelikanen in de verte vis zagen vangen en de zon onderging. Prachtig!
We sloten de dag af met een heeerlijke pizza en lasagne en een fantastische fles Franse wijn. Deze laatste bleek een stuk duurder te zijn dan toen we de prijzen vroegen (er was namelijk geen menukaart) waardoor we Mauricio moesten vragen onze creditcard mee te nemen toen hij ons weer met het rubberbootje kwam halen. Maar het was het geld dubbel en dwars waard! Helemaal genoten.
Na een betere nacht van bijna 10 uur slaap bracht Mauricio ons de ochtend erna om 09:00 naar dezelfde plek als de avond ervoor, zodat we hier de halve dag konden spenderen. Het zou namelijk ook een goede snorkelplek zijn! Vooral Niels wilde dit testen dus die heeft een route van bijna 1,5 uur zwemmend afgelegd, terwijl ik een stepje schreef en de Linda las die ik van een Nederlandse vrouw mocht lenen die hier verbleef en die we de avond ervoor al hadden ontmoet. Het water was hier erg mooi helder en had mooie vissen, maar het koraal viel Niels helaas tegen want dat was (natuurlijk) helemaal dood. We lunchten hier (opnieuw heerlijk eten) en lieten ons door Mauricio om 16:00 terugbrengen naar de boot. We borrelden opnieuw op de boot, aten een salade en genoten van de zonsondergang, waarna we vroeg gingen slapen. Het was een heerlijke dag!
De dag erna moesten we om 10:00 uitchecken. We hadden Mauricio gevraagd ons naar een beach bar te brengen waar we de halve dag konden chillen en vanaf waar we met de boot naar Cartagena konden gaan. Hij stelde voor ons naar ‘Beach club Bora Bora’ te brengen want daar zou de beste bootservice zijn. Het was heel erg aan het regenen deze ochtend dus we kwamen helemaal doorweekt aan. Een team van wel 10 medewerkers stond ons op te wachten en nam onze tassen over en en nam ons op sleeptouw door deze enorme luxe beach club. Waar waren we beland!!!
We werden aan een tafeltje gezet en kregen beiden een welkomstdrankje. We zagen tal van luxe bedden en heel veel personeel dat perfect Engels kon. Meerdere tafeltjes waren bezet door Colombianen met overduidelijk veel geld. Alle vrouwen zagen er tip top uit met dure bikini’s, tassen, gewaden en bovenal dure telefoons waarmee ze, niet overdreven, de hele tijd foto’s en filmpjes van zichzelf maakten. Het hele lichaam werd overal op de foto gezet en de mannen hadden hier dan ook een dagtaak aan om de beste foto te maken. Niels en ik keken echt onze ogen uit, zoiets hadden we nog nooit gezien.
Ook zat iedereen om 10:00 al aan de flessen wijn en champagne die constant werden aangevuld. Achter ons werd er bingo gespeeld waar mensen flessen drank mee konden winnen. Haha! Na wat geklets met een Engelstalige ober bleek dat er een paar prima bedjes waren aan zee waar je niet voor hoefde te betalen. We konden onze spullen ergens achterin zetten en bestelden een koffietje en de beste empeñadas die we tot nu toe hebben gegeten, met vervolgens 2 heerlijke pasta’s voor de lunch.
De boot naar Cartagena zou om 15:00 vertrekken dus om 14:45 begon het afreken- en inlaadproces. Net toen we weg wilden gaan kwamen we Mauricio opeens tegen die vol verbazing vroeg wat we bij het VIP gedeelte deden. VIP gedeelte??? Wij hadden geen idee 😂 Blijkbaar had de vriendelijke Engelstalige ober ons hier naartoe gesleept maar hoefden we er helemaal niet voor te betalen. Dat was dan weer heel aardig! Toen we vervolgens in de boot stapten naar Cartagena bleek dat iedereen op de boot stapten (er waren 3 boten in totaal) en kwamen we erachter dat deze mensen allemaal ‘dagbezoekers’ waren. Mensen dachten (dat bleek toen 4 Spanjaarden ons aanspraken) juist dat wij bij deze luxe bedoeling hadden geslapen omdat we onze backpacks bij ons hadden 😂 Wat kan een mens toch vooroordelen. Na een zeer enerverende ochtend en middag kon de boottocht terug naar Cartagena beginnen. Wat hebben we weer veel meegemaakt deze dagen 😁