Triganá
Triganá, Colombia | 8 augustus 2022
Nog met ons hoofd bij de vluchtelingensituatie stapten Niels en ik uit bij de pier in Triganá om 09:30 uur. We bleken de enigen te zijn die hier van de boot gingen; de rest van de mensen op de boot ging door naar Capurgana. We zagen direct prachtige stranden met wilde beboste bergen ernaast. Prachtig!
We hadden 3 nachten verblijf geboekt bij ‘Hostel Treegana’ op aanraden van 2 anderen. Dit zou een top accommodatie moeten zijn en goed betaalbaar. We hadden er heel veel zin in! We liepen vanaf deze pier naar de Catalina pier waar een of andere Walter ons zou ophalen zodat hij ons kon helpen met onze bagage vervoeren naar het verblijf. Hier hadden we niet om gevraagd maar dit werd vanuit het hostel gewoon aangeboden 🙂 We haalden een empeñada bij een restaurantje, gaven er 1 aan Walter en werden toen in een soort tuktuk gestopt samen met onze bagage. De weg naar het hostel duurde zo’n 15 min en zat vol met gaten en blubber. Voor het eerst sinds lange tijd voelde het alsof we weer even in Suri waren. Dit door het landschap (veel bos), de drukte (er was niemand) en de lokale mensen (veel mensen met Afrikaanse roots). Leuk! Walter zette ons af en nam ons lopend mee over een brug een soort beekje over, waarna we voor de deur van het hostel stonden. We zagen een soort natuurlijk zwembad met een open ruimte ernaast waar een keuken in zat, een ander gebouw waar kamers in leken te zitten en een grote boomhut. Alejandria (de eigenaresse) kwam ons meteen begroeten en we mochten direct al onze kamer in: de boomhut! Dit was nog even zweten toen Niels heel lief de backpacks 2 smalle trappen omhoog tilde (ze pasten maar moeilijk door het trapgat). Maar na wat gesjouw en door de spullen direct op te ruimen, waren we vanaf 11:00 volledig gesetteld in onze nieuwe boomhut en konden we van Triganá gaan genieten.
Deze eerste dag hebben we het verblijf niet meer verlaten. We hebben hier gezwommen, een boekje gelezen en kennis gemaakt met de lieve mensen hier. Alejandria is de eigenaresse en blijkt deze tent te runnen met haar Franse man, die ze in Frankrijk heeft ontmoet waar ze 11 jaar heeft gewoond. Zelf is ze Colombiaanse. Haar man was nu als gids op trip door Colombia maar haar zoontje was er wel. Verder is er nog Monica, de beste Colombiaanse kok ooit die elke dag 3 vegetarische maaltijden voor ons neerzette die elke keer weer nieuw waren. Ze werkte niet met een menu maar gewoon met de producten die ze had. Haar dochter Ana was deze week jarig die vanuit Montería nu ook hier was voor 2 weken. Verder was er nog een meneer van wie ik de naam nog steeds niet weet, maar hij kwam uit Triganá en is de vriend van Monica. Dan was er nog Pauline, een Duits meisje dat de enige andere toerist was. En tot slot was er de kat Kevin en 2 leuke hondjes, Trogy & Luna. We waren dus met een heel klein groepje en het voelde daarom ook deze paar dagen alsof Niels en ik onderdeel mochten uitmaken van een warme Colombiaanse familie. We voelden ons helemaal op ons gemak!
Deze eerste dag werden we verder voor het eerst verrast door het heerlijke eten van Monica (gevulde aubergine jummie…) én werd Niels ondergepoept door een Leguaan toen hij in de hangmat hing. De rest van de dag hebben we nog wel zo’n 10 leguanen gezien die hier gewoon in dezelfde boom liepen als waar onze boomhut in was gebouwd.
De volgende ochtend werden we wakker met jungle geluiden en zagen we bij de eerste stappen buiten meteen een groep aapjes voorbij springen… Heel bizar, zo dichtbij. Vandaag was Ana jarig en had Alejandria aan ons gevraagd of we mee wilden met een hike met Ana en de vriend van Monica. Daar zeiden we geen nee tegen! We kregen snacks toegestopt en moesten laarzen aan doen van Alejandria. Hier waren we achteraf erg blij mee gezien de blubberige bende… Het had de afgelopen nacht namelijk veel geregend. Gelukkig was het droog toen we om 10:00 wilden vertrekken.
We liepen door de rivier de berg omhoog en werden door de vriend van Monica op meerdere kikkers, planten en vlinders gewezen. Opnieuw zagen we hier de felblauwe vlinder waar we in Suri mee kennis hadden gemaakt en die we hier nu in Colombia ook steeds weer zien. Ana wees ons juist alle soorten fruit aan die overal groeiden en kon uren praten over hoe je die het lekkerste kon bereiden. Ik denk dat ze de kookskills van haar moeder heeft 🙂 Om 12:30 bereikten we het hoogtepunt van de berg en hadden we een fantastisch uitzicht over de zee in de verte. We liepen de berg snel af en rustten voor zo’n 2 uur op het strand aan zee. Het leuke was dat een van de hondjes (Trogy, slechts 6 maanden oud) de hele route met ons was meegerend en hier aan het strand met ons mee de zee in rende. Wat zijn het toch mooie beestjes! Niels deed nog een duik in het water met snorkels en al maar helaas was het water te troebel om goed te kunnen kijken.
Rond 14:30 was het tijd om te gaan en liepen we via de stranden terug naar de accommodatie. Hier stond Ana een leuke verrassing te wachten! Haar moeder had een tafel versierd met ballonnen voor d’r verjaardag en ze had weer een overheerlijke lunch gemaakt. We konden meteen aan tafel en bleven tot het avondeten aan het zwembad hangen. We zagen ook nog een groep toucans voorbijvliegen en in de boom boven ons zitten! Toen ik me wilde opfrissen voor de avond en de douche in onze boomhut wilde gebruiken, stond ook mij een verrassing te wachten. Ik zag opeens 4 mega poten om de hoek van de douche komen en rende gillend de douche uit, bang voor de grootste spin aller tijden… Niels kwam (natuurlijk, heel lief) meteen en dacht dat ik overdreef (zoals vaker), maar ook hij was onder de indruk van de grootte van het beest. Waarschijnlijk was het een kever. Ik heb hier niet meer fijn kunnen douchen… 😁
Die avond was er blijkbaar een feest voor Ana georganiseerd en waren wij ook uitgenodigd! Een aantal mensen uit het dorp kwamen langs en met z’n allen gingen we buiten zitten en kreeg iedereen weer wat te eten en cake. Met wat handen- en voetenwerk hadden we wat gesprekken met de lokale mensen, maar we vonden het vooral ook leuk dat we de tijd hadden om even om ons heen te kijken en te zien wat er allemaal gebeurde. Ondanks dat wij niet met iedereen even goed konden communiceren vanwege de taalbarrière, hebben we een heel leuke avond gehad en voelde het goed om onder de lokale mensen te zijn. Echt een soort Suri! We hebben veel gelachen om alle verkleinwoordjes die mensen in Triganá gebruiken. In plaats van arroz (rijst) noemen ze het hier arrozito, queso wordt quesito, etc etc. Dit zorgde af en toe voor hilarische momenten toen Niels en ik weer eens vragend keken.
Het mooiste moment van de avond was toen ik even niet aan het opletten was en om me heen aan het kijken was, en Niels opeens tegen me zegt “Ik begrijp er niets van, praat die man nou tegen mij?” Ik keek naar de man die hij aanwees maar was ervan overtuigd dat hij tegen z’n vrouw aan het praten was. “Nee hoor, niks aan de hand” Totdat ik de man een minuut later hoorde zeggen in het Spaans “hij begrijpt het niet” en wees naar Niels. Hij was dus wel degelijk tegen Niels aan het praten. Blijkbaar al een hele tijd 😂 We hebben er met z’n allen erg om moeten lachen.
De volgende ochtend stond in het teken van een vlucht boeken naar huis. Het was eerder door meerdere redenen nog niet gelukt maar het moest toch echt gaan gebeuren. Weer (niet overdreven) 4 uur later was het eindelijk gelukt: vanaf zondag 21 augustus zijn we weer in het land! Heel gek om te bedenken. Extra genieten dus van deze laatste twee weken. In de middag wilden we in eerste instantie naar het strand gaan, maar besloten weer lekker bij het zwembad te blijven. We probeerden namelijk met hulp van Alejandria de volgende bestemming te plannen. Dat hield in dat we met een lokale boot van Triganá dwars door de jungle naar Quibdo wilden gaan. Dit zou een rit van zo’n 10 uur zijn en leek ons mega vet om te doen. Helaas kon het feest echter niet doorgaan omdat de boot slechts eens in de zoveel dagen vertrok, en wij de eerstvolgende boot niet meer zouden halen. Ach ja. Dit hoort ook bij het reizen, al helemaal als de tijd opeens begint te tikken. We boekten nog 1 extra nacht bij Alejandria zodat we de volgende dag nog even konden genieten ipv alleen maar plannen, en gingen deze avond na weer een fantastische maaltijd vroeg slapen.
Onze laatste dag in Triganá werden we wakker met weer fantastisch eten van Monica en gingen we rond 10:30 naar het strand. Het was een zondag dus dat betekende dat het hele dorp naar het restaurant bij het strand was gekomen. Een gezellige boel! We gingen hier een stuk vandaan liggen zodat we optimaal van de rust konden genieten. Niels heeft weer veel gesnorkeld maar slechts een paar leuke visjes gespot. Ik heb heerlijk een boekje gelezen. We sloten de dag af met een spelletje met Ana, de vriend van Monica en Pauline, en pakten onze spullen in. De dag erna gingen we dan toch echt vertrekken…
Na weer een fantastisch ontbijt werden we weer opgehaald door een tuktukgeval (deze keer niet door Walter). Alejandria heeft nog een huis in Medellín dus we spraken af haar ergens in onze laatste dagen daar nog te ontmoeten. Haar man zal er dan ook zijn. Zo zo aardig! Daar bovenop rende Monica nog snel achter ons aan toen we gingen vertrekken, om ons nog een potje met de lekkerste zelfgemaakte hummus ooit mee te geven… Ach… We gaan het hier missen! We hebben ons hier echt optimaal thuis gevoeld. Het was een heel bijzondere plek.
Als afsluiter is het misschien nog wel interessant om te vermelden dat we ons best hebben gedaan wat info in te winnen over de (illegale) business die in en rondom Triganá plaatsvindt. Triganá ligt namelijk in het rode gebied op de kaart van Buitenlandse Zaken aangezien drugsproductie en -smokkel in deze omgeving plaatsvindt. We waren niet naar het rode gebied afgereisd als we niet van 2 toeristen onderweg hadden gehoord dat het super veilig is. Wat ze zeiden kunnen we alleen maar beamen: wij hebben ons hier geen seconde onveilig gevoeld! Het was echt een heel bijzondere plek. Maar toen ik met Pauline aan het praten was over de drugsscene hier (Pauline was hier al 3 weken en haar Spaans is een stuk beter dus ze had meer met de lokale mensen kunnen spreken) vertelde zij mij dat dat wel degelijk een dagelijkse gebeurtenis is hier. Er zou een groepje mannen in Triganá zijn die hiermee te maken hebben en er wordt om die reden blijkbaar ook door andere mensen tegen ze opgekeken. Bovendien zou iedereen op de hoogte zijn van wat er precies gebeurt en waar de hide-out van een of andere drugsbaas is. Daarnaast krijgen veel mensen hier betaald voor het in de gaten houden van de schepen. Voor het geval er iets verdachts gebeurt. Ook zouden ze de drugs moeten opvangen die uit de boten zouden vallen. Erg interessant allemaal! Later spraken we Alejandria ook nog even over de vluchtelingenroute die mensen afleggen door de jungle. Voor zover zij wist gebeurde dat allemaal legaal, maar was de prijs die de vluchtelingen voor de boot naar Capurgana moeten betalen, hoger dan de prijs die wij als toeristen moeten betalen. Wat bizar weer…
Toen we Triganá deze ochtend verlieten met de boot, zagen we opeens mensen met iPhone 12’s, gouden sieraden, dure kleding… Je proeft wat dat betreft wel dat er dingen niet helemaal kloppen hier. Er gebeurt echt van alles en dat is heel bizar om te beseffen als je leuk naar de aapjes zit te kijken, haha!