3-daagse hike!
Xéla -> Lake Atitlan, Guatemala | 4 december 2023
En toen was het tijd voor iets excitings: een 3-daagse trektocht met 12kg bagage van Xéla naar Lago de Atitlán!
Via de non-profit organisatie Quetzaltrekkers had ik deze tocht geboekt. Deze organisatie is na jaren van onrust in Guatemala in 1996 (als ik me niet vergis) opgericht om kinderen die hun ouders hadden verloren en op straat leefden, educatie te geven. Wat begon op straat is inmiddels uitgegroeid tot een fysieke school waar momenteel 110 kinderen naartoe gaan. Daarnaast is er een opvangplek voor 25 kinderen die hier ook kunnen wonen en eten krijgen. Een prachtig initiatief dat ik krijg via deze weg sponsor! Er werken allemaal vrijwilligers die trektochten organiseren. Als deelnemer betaal je hier een prima bedrag voor. Al het geld dat niet in de kosten van overnachting, eten, drinken en gear zit voor de tocht, gaat naar de school en opvangplek van Quetzaltrekkers. Top!
Goed. De hike zelf… De avond voordat we zouden vertrekken, verzamelde ik met 7 andere toeristen om 18:00 bij Quetzaltrekkers. Het was tijd voor de kennismaking! De groep bleek te bestaan uit 2 Amerikaanse gidsen, een stel uit Noorwegen, een stel uit België, een Amerikaanse, een Oostenrijkse en een Roemeen. Lekker gevarieerd dus. We kregen tijdens deze briefing meer te horen over de tocht die we gingen afleggen en wat we precies moesten meenemen. Verder konden we hier alles lenen wat we nodig hadden: een slaapzak, slaapmat, dikke jas, muts, etc. Iedereen kreeg verder wat etenswaren en een extra backpack, om vervolgens terug bij ieder z’n accomodatie rustig te gaan pakken: 1 backpack om 3 dagen mee te sjouwen, 1 backpack om hier achter te laten met de spullen.
Met 2 (voor mijn gevoel loodzware) rugzakken stond ik de volgende dag om 06:00 voor de deur van Quetzaltrekkers. Gelukkig kon ik 1 van de 2 backpacks hier de komende dagen achterlaten met alle spullen die ik niét nodig had. De andere tas ging wel mee, gevuld met vrijwel alleen maar eten en slaapspullen. We startten de dag meteen gezellig met elkaar met een uitgebreid ontbijt waarna we om 07:00 vertrokken. Eerst een half uur door Xéla, waarna we voor 40 min de bus pakten en uiteindelijk uitstapten aan het begin van een berg. Vol goede moed startten we aan een mini hike omhoog van 10 min waarna we nader met elkaar kennismaakten middels een naamspel. De muggen sloegen meteen gretig aan en helaas kon ik aan zo’n 10 bulten niet ontsnappen terwijl ik zo snel mogelijk muggenspray opspoot. Vergeet niet: iedereen had gewoon lange kleren aan maar dat weerhield de muggen niet. Goed begin!!
Het zwaartepunt van de hele hike zou meteen bij de komende 2 uur liggen: een flinke tocht omhoog. En dat heb ik geweten. Uit voorzorg was ik achteraan de groep gegaan om niemand op te hoeven houden. Gelukkig kon ik hierdoor m’n eigen tempo aanhouden. Maar man man wat heb ik tijdens deze 2 uur vaak gedacht of ik niet nog terug kon. Ik had ook nog nooit eerder een tocht afgelegd met 12kg achterop dus het was echt even afzien. Maar gelukkig werd het hierna snel beter. En, niet te vergeten, de uitzichten maakten veel goed!! We gingen dwars door de bossen met prachtige uitzichten naast ons. We hielden genoeg pauzes waar we weer even op adem konden komen, en lunchten op een heerlijke plek midden in het bos. De groep was daarnaast top dus de sfeer zat er goed in. 34.500 stappen en zo’n 20km verder kwamen we die dag om 17:00 aan bij een familie in een lokaal dorp waar we die nacht mochten slapen. De dag had er bij mij goed ingehakt en stiekem begon ik me een beetje zorgen te maken of ik dit nog wel 2 dagen vol zou gaan houden. Op het steile stuk na was het qua uithoudingsvermogen gelukkig wel te doen, maar toch had iedereen er een flink sneller tempo in dan ik en begonnen m’n heupen en schouders inmiddels pijn te doen. Maar ach, we hadden er al 1/3e opzitten dus we gingen gewoon door!
Die avond zelf was heerlijk. De twee gidsen kookten een pastaatje voor ons waarna we in tweetallen een ‘Temazcal’ bezochten. Een soort sauna die door de buurt wordt gebruikt. Ik ging samen met Liberty, een van de gidsen, en genoot enorm van de warmte en de mogelijkheid om me hier te wassen. Wat heerlijk na zo’n actieve dag! Rond 20:00 was het daarna al tijd om rustig onze slaapplekken in orde te maken: er waren 2 slaapkamers waar we verdeeld met elkaar in gingen liggen. Er lagen rieten matjes waar we mooi onze eigen matjes bovenop konden leggen. Rond 20:30 kroop ik in m’n warme slaapzak waarna het licht alweer uit ging. Iedereen was kapot.
Ondanks de vermoeidheid had ik toch niet echt top geslapen. Hier leek grappig genoeg iedereen last van te hebben dus toen we om 06:00 uur wakker werden gemaakt en om 07:00 richting het ontbijt liepen, kostte dit wat moeite. Maar deze dag beloofde uiteindelijk een stuk beter te zijn dan de dag ervoor! Op 1 dingetje na, en dat was dat 1 van onze gidsen helaas ziek was geworden… Liberty had de hele nacht maaggriep gehad dus ze kon helaas echt niet weer een lange tocht afleggen. Gelukkig kon de eigenaar van het ontbijttentje haar naar de bestemming brengen waar we die avond met z’n allen weer zouden slapen. Wij zouden de tocht dan met 1 gids afleggen.
Om 08:00 vertrokken we. En, zoals ik al zei, beviel deze dag me een stuk beter. De eerste 2 uur bewandelden we een redelijk vlak pad waardoor iedereen gezellig met elkaar kon praten. Hierna gingen we ‘ice cream’ mountain op: een stijging van zo’n 1,5 uur waarna we bovenop de berg in een lokaal dorpje een ijsje haalden. De stijging was gelukkig wat minder steil dan de dag ervoor en ik mocht weer fijn achteraan, waardoor ik me niet zo opgejaagd voelde en ook nog tussendoor van de geweldige uitzichten kon genieten. Na deze fijne tussenstop daalden we weer wat waarna we om 13:30 aan een heerlijke lunch zaten midden in het bos. De tocht vervolgde zich vlak tot aan het laatste stuk waar we de steilste helling hadden van de hele tocht. Gelukkig duurde dit steile stuk slechts 9 minuten en stonden we om 17:00 blij en uitgeput voor de deur van de volgende lokale familie waar we die avond zouden overnachten. We hadden het weer gehaald!
Ook deze avond was weer heel fijn met elkaar. Om de beurt konden we gebruikmaken van een warme douche waarna we aanschoven aan een heerlijk gekookte maaltijd door de familie. En, als kers op de taart, was er daarna een vuurtje waar we met elkaar marshmallows verwarmden en zelfs een biertje dronken. Heel gezellig!
Na een korte nacht werden we om 03:30 gewekt om vervolgens een half uur later in de startblokken te staan. We liepen een halfuur over de weg waarna we door 2 politiemannen vergezeld werden en een klein stukje een berg opgingen. Schijnbaar kun je in Guatemala om gratis police export vragen voor als je hikes wilt doen. Er wordt in dit land veel gehiked en sommige vulkanen staan er helaas om bekend dat toeristen daar overvallen worden. Waar wij deze ochtend naartoe liepen gebeurt dat eigenlijk nooit, maar voor alle veiligheid regelt Quetzaltrekkers dus altijd wel dat er politie mee is. Om 05:00 kwamen we op een stukje grasveld aan met prachtig uitzicht op het meer. We hadden de eindbestemming al bijna bereikt! Hier konden we het onszelf comfortabel maken. De slaapmatten werden neergelegd en de slaapzakken gepakt zodat we heerlijk warm de zonsopgang konden zien. En wat was dit prachtig!!! Met een kop thee zagen we de lucht in alle kleuren veranderen en hoorden we langzaam de wereld om ons heen wakker worden. Het was vroeg en iedereen was moe, maar wat was dit het waard!
Na wat havermout en een paar uurtjes chillen, vervolgden we onze tocht richting de eindbestemming: San Pedro. We moesten nu 2 uur steil naar beneden en met m’n hoogtevrees vond ik dit helaas het minst leukste stukje van de hike. Maar gelukkig had ik wandelstokken gekregen voor deze trip en kon ik zo m’n evenwicht beter bewaren. We kwamen bij een uitkijkpunt uit waar we prachtig uitzicht hadden over het meer en waar de gidsen ons nieuwe info over Guatemala gaven. Dit deden ze gedurende de trip steeds heel leuk, vrijwel elke stop leerden ze ons weer wat nieuws over het land, de cultuur, het eten en de mensen. Erg interessant! Vervolgens liepen we het laatste halfuurtje naar het dorpje San Juan, waar we een drankje deden. Om 11:30 werden we hier met een truck opgehaald die ons naar San Pedro bracht waar we gezamenlijk lunchten en sommige mensen nog een duik namen in het meer. Waarna het toch helaas gewoon alweer was afgelopen. Wat was het een gave trek! En wat ben ik blij dat ik dit ook een keer in m’n eentje heb gedaan. Dat voelde stiekem toch ook wel als een overwinning. Ik heb echt genoten.
Na het afscheidnemen ging ik met de gidsen en het Noorse stel weer terug naar Xéla, waar we de spullen weer inleverden en onze eigen spullen ophaalden. Toevallig hadden we dezelfde accommodatie geboekt en maakten we plannen om misschien wat te gaan eten samen. Maar ik was zo moe dat ik al om 17:00 uur wat ben gaan eten en daarna uitgeteld op bed ben gaan liggen. Zij zouden de dag erna hun tocht vervolgen naar Mexico dus helaas hebben we elkaar niet meer gezien. Maar de ervaring leert dat de wereld in dit opzicht soms toch opeens klein is, dus wie weet komen we elkaar ooit nog wel weer tegen.
