Om 05:30 startte ik maandagochtend de lange reisdag. Ik nam thuis afscheid van mama, en papa zette me heel lief af op de trein. Op naar Schiphol! De vlucht zou 10:20 vertrekken en ik wilde er graag 3 uur van te voren zijn, maar toen ik om 07:20 aankwam en om 07:45 al ingecheckt en door security was moest ik erg om mezelf lachen. Naja, liever te vroeg dan te laat!

Met voor mijn gevoel vrijwel alleen maar Amerikanen stapte ik een paar uur later het vliegtuig in. Gelukkig bleek er een leuk Nederlands stel naast me te zitten dat ook doorging naar Guatemala. Meteen wat gespreksstof dus. Tot bleek dat er gewoon hele rijen stoelen leeg bleken te zijn in het vliegtuig en ik daardoor kon verplaatsen en lekker m’n eigen ruimte had. Matig voor het milieu – maar nu even fijn voor mij. Op de take off na (het voelde alsof we omver gingen waaien) was de vlucht prima. Ik heb wat spelletjes gedaan, een filmpje gekeken en zonder succes geprobeerd wat te slapen. Iets met een krijsend kind en een slapende moeder… 

Op Houston had ik een overstap van zo’n 6 uur. Lang, ik weet het, maar ik durfde de vlucht met een overstap van nog geen 2 uur in m’n eentje toch niet aan. Was ik achteraf ook best blij mee toen ik de enorme drukte zag bij de border control en de security waar je ook met een connecting flight toch weer (met je handbagage) doorheen moet. Vlak voor de paspoortcontrole kwam er nog een hond langs die aan m’n tas ging ruiken waardoor de security dame vroeg of ik eten bij me had. Ehhhh. Ja dat klopt. Ik had nog 2 eierkoeken over. Maarja, hoe zeg je dat in het Engels??? Ik had werkelijk geen idee. Gelukkig was het probleem snel opgelost toen ik het bewijs liet zien. Eenmaal bij de paspoortcontrole aangekomen vroeg ook deze man of ik eten mee had. Toen moest ik van de zenuwen maar lachen want ja, ik had nog steeds geen idee hoe die eierkoeken nou heten. Gelukkig bedacht hij zich snel dat hij me al met die mevrouw in de weer had gezien en dat ik en “my sandwiches” door mochten.

Door de ruime overstap had ik heel fijn uitgebreid de tijd om Niels te spreken, waarna ik me opmaakte voor het grootste security fiasco dat ik ooit op een vliegveld heb gezien. Het was er sowieso echt mega druk maar schijnbaar had een groot gedeelte van die groep mensen een connecting flight die ze binnen een uur moesten halen. Hierdoor waren er al hekken beneden afgezet om de mensen rustig in banen te kunnen leiden. Maar ik overdrijf niet als ik zeg dat er wel tien mensen om die hekken heen zijn gelopen om toch al door te kunnen, waarna ze werden tegengehouden door security en weer achteraan moesten aansluiten. Eenmaal boven bij de security zelf (dus de rij grotendeels voorbij) werd het nog leuker: mensen gingen de rij uit om maar meteen bij de security te starten waarna ze ook hier weer helemaal werden teruggestuurd. Ik heb me er goed om kunnen vermaken.

De overstap duurde voor m’n gevoel erg lang en ik probeerde tijd te doden door een wrap en wat dollars te halen en wat rond te lopen. Maar de vermoeidheid kickte inmiddels erg in waardoor ik m’n best moest doen wakker te blijven. En waar het vliegtuig naar Houston zo rustig was, zo druk was deze vlucht naar Guatemala. De vlucht was schijnbaar zelfs overboekt met 3 (!) mensen te veel. Of iemand zich vrijwillig wilde opofferen om de dag erna te vertrekken? Door flinke vouchers uit te delen lukte het ze uiteindelijk om 3 mensen te laten vertrekken waardoor de rest kon boarden. Ook dit keer had ik een baby achter me, maar inmiddels was ik zo moe dat ik deze vlucht gelukkig wel heb kunnen slapen. Ik heb er zelfs weinig van meegekregen dat het nog 3 kwartier duurde voordat we pas de lucht in gingen.