Santa Cruz met Yaar
Santa Cruz, Guatemala | 8 november 2023
En toen was het eindelijk zo ver: na 7 maanden zag ik Yaar eindelijk weer! Toen de taxi me bij het vliegveld afzette zat ze me al op te wachten en het was zo fijn om haar na al die tijd weer een knuffel te kunnen geven. Aan de ene kant voelde het alsof ik haar gister nog gezien heb, maar aan de andere kant voelde het ook onwerkelijk om opeens met haar hier in Guatemala te zijn.
We haalden een theetje op het vliegveld en kletsten uitgebreid bij (voor zover dat kan in slechts een uurtje). We raakten zo in gesprek dat we veel te laat opmerkten dat er inmiddels tientallen inheemse vrouwen in prachtige traditionele kleding in de rij voor de wc stonden achter ons. Toen ik wat beter keek zag ik dat sommige vrouwen nog erg jong leken, maar wel allemaal (eigen) kleine kinderen bij zich hadden. Ik had al vaag gehoord dat vrouwen hier op erg jonge leeftijd moeder worden en hoop hier straks met het vrijwilligerswerk meer over te horen en leren.
Na een broodje op het vliegveld kwam Amy om 12:30 aanlopen, waarna we met z’n 3’en een uber pakten naar San Marcos, een dorpje aan Lake Atitlan. Amy en Yaar zouden hier morgen een yoga teaching training starten, waardoor we hadden afgesproken samen de reis af te leggen. De tocht was meteen genieten toen we Guatemala City verlieten en de omgeving plaats maakte voor prachtige bergen en veel groen. Eenmaal in San Marcos aangekomen, namen we afscheid van Amy en pakten we een lokale boot naar een dorpje even verderop aan het meer: Santa Cruz. We hadden enorm geluk want de zon ging nog even schijnen en wát een prachtig uitzicht hadden we. Het meer is echt mega mooi, met 3 grote vulkanen eromheen en andere groene bergen. Doet me een beetje denken aan het Como meer maar het is toch ook weer anders. Bij aankomst in Santa Cruz liepen we een paar minuten langs het water om vervolgens bij de accommodatie aan te komen. Een heel leuk schattig huisje zo goed als aan het water, met vooral fijn veel ruimte om lekker buiten te zitten. Dat gingen we de volgende ochtend dan maar doen! Wel vonden we 1 mega spin op de muur in de slaapkamer… De host was er gelukkig nog en zo vriendelijk om deze weg te halen, maar dit beloofde veel goeds voor de nacht aangezien het nu nog niet eens donker was…
Het was inmiddels 17:30 en we besloten terug te lopen naar de kade waar de boten liggen om alvast een ontbijtje in te slaan voor de volgende dag. Verder dan chips en bier kwamen we niet dus we namen een tuktuk de berg op, voor hopelijk meer geluk in het dorpje zelf. Bovenin het dorp was meteen mijn eerste kennismaking met de lokale bevolking van hier. Ik heb letterlijk geen enkele toerist gezien. Overal waren lokalen op straat om bij elkaar wat boodschapjes te doen, iedereen zei elkaar gedag, de wat oudere mannen zaten aan het bier… Ik wist meteen weer waarom ik zo graag weer naar Zuid/Midden Amerika wilde: de cultuur is echt fantastisch. Het voelt alsof iedereen hier veel meer met het leven zelf bezig is, en de mensen zijn extreem vriendelijk. Na wat rondzoeken vonden we uiteindelijk een ontbijtje waarna we neerploften bij een leuk restaurantje aan huis. Alhoewel; restaurantje kan je het niet noemen. Er stonden 2 tafeltjes met 2 stoelen maar verder leek het eerder alsof we in de woonkamer van iemand zaten. We waren de enigen en bestelden quesadillas met groenten, maar zonder kip. Dat vonden ze ietwat bijzonder maar ze konden wel wat maken zeiden ze. En dat hebben ze gedaan… Drie vrouwen namen deze taak uiterst serieus door nieuwe ingrediënten bij de tienda (shop) op de hoek te halen en een zo’n rijkelijk gevulde quesadilla te maken. Ook maakten ze een heerlijke fruitsmoothie voor ons (zonder suiker!) waar we beiden enorm van genoten. De gastvrijheid en vriendelijkheid is moeilijk onder woorden te brengen, maar ik voelde me hier in dit dorpje bovenop de berg meteen op m’n gemak.
Helaas bleef dat niet voor lang… Met knikkende knieën liepen we terug naar de accommodatie, bang voor wat we gingen tegenkomen aan spinnen. En helaas was het nog erger dan we dachten. Beneden de accommodatie, in het ‘buitengebied’ zaten er al meerderen en ook de badkamer was favoriet, waardoor we het douchen maar oversloegen. Maar het bleef niet bij spinnen… we zagen zelfs schorpioenen (!!!). Ja toen was het niet leuk meer. Ik als de dood voor spinnen, maar allebei ook wetende dat schorpioenen serieus gevaarlijk kunnen zijn, praatte Yaar mij moed in om naar de slaapkamer te gaan waar het hopelijk beter zou zijn. Net om de hoek voor de deur naar de slaapkamer zat tot onze schrik ook daar een schorpioen en bij binnenkomst was er ook een spin op de muur boven het bed te vinden… Gelukkig hadden we een muggennet, maar ik was er op dat moment echt helemaal klaar mee. Serieus overwegende om naar het hostel bij de kade te gaan in de hoop dat het daar beter zou zijn, besloten we toch maar hier in bed te gaan liggen en de situatie even rust te geven. Wat me dus verbaasde was dat Yaar echt de meest angstige persoon is die ik ken omtrent insecten/spinnen, maar na haar 7 maanden in dit werelddeel was zij duidelijk een stuk rustiger dan ik. Gelukkig maar!! Hierdoor durfde Yaar de boel steeds te inspecteren en de klamboe goed te doen, terwijl ik me zo klein mogelijk oprolde in bed. Oh oh wat een fiasco haha en wat overdreven misschien ook maar ik vond het écht niet leuk. 😁
Gelukkig was ik heel moe na de afgelopen 2 gebroken nachten, waardoor ik behoorlijk snel in slaap viel toen we eenmaal in bed lagen. Wel schrok ik een paar minuten later wakker, dromende dat er een spin over het bed liep en of Niels deze weg kon halen… Toen niet Niels maar Yaar naast me lag en we met zaklamp aan geen spin in bed konden vinden, besefte ik dat ik al in slaap was gevallen. Gelukkig viel ik ook nu weer in slaap, en sliep ik tot 04:00 aan 1 stuk door. Maarrrr toen werd ik wakker en moest ik hoog nodig naar het toilet. Deze bevond zich beneden en no way dat ik in het donker het spinnenhuis ging betreden, dus ik heb braaf wakker gelegen tot Yaar om 06:30 wakker werd en we samen het parcours aflegde. En gelukkig viel het dit keer alles mee, op 1 spin na. We kropen snel weer terug in bed, kletsten nog wat en vielen nog voor 2 uurtjes in slaap.
De rest van de ochtend bestond uit een ontbijtje, theetjes en vooral lekker veel kletsen. Op de avontuurlijke nacht na was het echt heerlijk om Yaar weer te zien en spreken. En wat was de plek, op de insecten na, toch prachtig! We keken uit op het meer en de bergen en vulkanen. Het is echt wel heel bijzonder om elkaar in zó’n setting na al die maanden weer te zien.
Rond 14:00 vertrokken we richting de kade en pakten we de boot terug naar San Marcos. Hier haalden we nog een late heerlijke lunch waarna het tijd was voor het afscheid. Ik was inmiddels erg zenuwachtig want dat betekende dat ik me vanaf nu een paar weken zelf moet redden en dat vond ik toch wel weer even spannend. Maar het is een fijne wetenschap dat Yaar in de buurt zit en stiekem heb ik ook enorm veel zin in me-time. Even door de zure appel heen dus en daarna lekker focussen op mezelf!
