Het is inmiddels 15:30 geweest en we twijfelen of we nog wat boodschappen gaan doen. Richard biedt ons aan dat we 2 fietsen van hem kunnen gebruiken. Er zit geen slot op, maar we kunnen gewoon iemand in het centrum vragen om er op te passen zegt ‘ie. Serieus??? Gaat dat goed dan?! Het zijn niet de goedkoopste fietsen met elk 7+ versnellingen dus we kijken elkaar verbaasd aan. Ik dubbelcheck nog even of het écht goed gaat en vraag wat de consequentie is als het niet goed gaat. “Dan weet ik wel waar ik ze kan vinden” lacht hij.

Goed. Wij dus op de fietsen naar het centrum. Ik 100 prikkels verder inmiddels. Er zijn ontzettend veel mensen op straat en we worden door meerdere mensen aangestaard, maar de grap is dat het helemaal niet onvriendelijk voelt. We fietsen naar een supermarkt die Richard ons heeft aangeraden. Zodra we daar aankomen, begrijpen we waarom: dit is duidelijk de winkel waar de mensen met geld komen. Eigenlijk iets wat wij absoluut niet fijn vinden. We vragen de bewaker van het parkeerterrein of hij op de fietsen wil passen en we gaan naar binnen. Voor de deur probeert een straatverkoper ons wat aan te smeren, en eenmaal binnen blijkt hij ons te hebben gevolgd want hij probeert het hier opnieuw. Opnieuw niet onvriendelijk, maar niet heel relaxed. In de winkel kijken we onze ogen uit: ze hebben soyamelk, kaas, pasta, yoghurt, kikkererwten… maar uiteraard tegen zeer westerse prijzen. We besluiten gewoon wat havermout en pasta te halen en gaan naar de markt toe voor groenten en fruit. De fietsen blijken gelukkig nog buiten te staan, net zoals de straatverkoper. We kopen een handgemaakt, oprecht mooi, kaartje van hem en fietsen naar de markt. Hier is het een behoorlijke chaos waar van alles tegelijk gebeurt. We vragen een man met een kraampje of hij op de fietsen wil passen, en gaan de markt in. Deze is overdekt en bestaat uit tientallen kraampjes. We vinden er van alles: tomaten, boontjes, papaya, aubergine, courgette, eieren, bananen etc. En wat zijn de mensen aardig!! De prijzen zijn meer dan oké en we hebben totaal niet het gevoel dat we anders in de prijs worden behandeld dan de locals. 3 aubergines voor €0.25? Prima! En als we soms net iets meer geven zodat we het mooi afronden, krijgen we zelfs iets extra’s toegestopt. En jawel, onze fietsen staan er nog! De man van het kraampje heeft inmiddels zijn kraampje opgeruimd maar is op ons blijven wachten. We bedanken hem vriendelijk en willen hem wat kleins geven, maar dat wil hij absoluut niet aannemen. Hij vraagt wat we hier doen en we raken met hem in gesprek. Hij bedankt Niels uitvoerig voor z’n inzet hier en we nemen met een warm gevoel afscheid. Wat ben ik blij dat we vandaag meteen het centrum in zijn gegaan en dat dit het gevoel bij de mensen is. De twijfels die ik die middag nog had worden meteen minder. Het voelt eigenlijk gewoon goed hier!

Terug bij het verblijf ontmoeten we Caroline in de tuin. Ze vertelt dat ze uit Zwitserland komt en hier is voor een project voor haar master; ze studeert food science. Ze is hier vanaf begin juni en blijft tot eind augustus. Ze vertelt ons ook dat er op dat moment een power cut is (het is inmiddels 5 uur) en dat deze doorgaans duurt tot een uur of 8. En oh ja, dit gebeurt vrijwel elke avond. En oh ja, het fornuis is elektrisch dus je kunt ‘s avonds niet echt koken. Ahaaaaa. Welkom in Afrika! Haha!! Gelukkig hebben we onze avontuurlijke Niels mee en na wat kletsen met Richard, maken ze samen een vuurtje op houtskool in de tuin. Niels maakt vervolgens een heerlijke pasta voor ons (vooralsnog zonder kaas) en we delen die met Richard en Malusu, een andere rasta boy en vriend van Richard. We komen erachter dat Malusu helpt bij het bouwen van het huis en dat hij daarom ook tijdelijk hier in een tentje in de tuin slaapt. Richard blijkt overigens zelf ook in een tentje in de tuin te slapen, aangezien alle kamers bezet zijn. Het is toch om te gieren. Gebeurt dit echt? De sfeer met de jongens is goed en ik voel me ook hier meteen wat meer op m’n gemak. Misschien gaat het gewoon wel echt lukken om me hier thuis te voelen!