Gezelligheid in Cape Maclear
Cape Maclear, Malawi | 5 oktober 2025
Nu we inmiddels al ruim 3 maanden in Malawi zijn, was het de hoogste tijd om eindelijk eens een bezoekje te brengen aan het bekendste toeristische plekje van het land: Lake Malawi! Dit meer beslaat een groot gedeelte van de oppervlakte van het land en is op verschillende plekken te bezoeken. Op aanraden van meerdere mensen kozen wij ervoor om naar Cape Maclear te gaan, een toeristisch plekje aan het zuiden van het meer.
Aangezien Niels voor het eerst een weekenddienst had gedraaid 27-28 september had hij 2 compensatiedagen en kon hij vrijdag 3 oktober vrij nemen. Dat betekende dat we opeens een lang weekend vrij hadden samen en we de tocht naar het meer konden afleggen. Om 09:00 waren we ready om te gaan en we hadden er zin in! De tocht naar het meer duurde volgens maps sowieso al 4 uur en aangezien wij wel van de stops zijn met de motor wisten we dat het een flinke reisdag zou worden. Maar eigenlijk viel dit alleszins mee! We kunnen nu gelukkig een stuk langer op de motor zitten zonder echt te verzuren dus de eerste stop deden we pas na een recordtijd van 2 uur rijden.
De stop namen we in Mangochi, bij een mega leuk en verrassend goed koffietentje. Met heerlijke koffie en cakejes! Malawi blijft ons steeds weer verrassen. Hoe kan het nou dat er op een eigenlijk vrijwel niet-toeristische plek zo’n hip koffietentje zit met allemaal goed Engelstalig sprekende mensen? Er waren alleen maar lokalen, we hebben geen enkele witte gezien. Ook toen we zondag op de terugweg weer langsgingen zagen we alleen maar locals. Echt super leuk!
Na deze goede stop kachelden we nog 2 uur verder op de motor. Het gebied waar we doorheen reden was echt mega droog. Ook dat realiseren we ons elke keer als we het gebied waar we wonen (in Zomba/Malosa) verlaten: we wonen hier echt in het groenste gedeelte van het land. Daar zijn wij maar al te blij mee want zodra we de droogte in de rest van het land zien, zijn wij niet helemaal happy qua omgeving. Het laatste halfuurtje van de motortocht bevond zich in, nog steeds, droog gebied maar was hier opeens niet meer vlak maar juist heuvelachtig waardoor dit een leuk stukje was om te rijden.
Rond 14:00 reden we Cape Maclear in en we moesten al snel even slikken toen we zagen wat we zagen: een soort strip, volgebouwd met allerlei resorts. Met tussen de resorts in allemaal lokale souvenirwinkels. M’n ouders hadden ons hier al voor gewaarschuwd (zij hebben hier ook een paar dagen gespendeerd toen ze er waren) maar het was wat heftiger dan we hadden gedacht. Hier houden we eigenlijk zelfs helemaaaaal niet van, haha!
We hadden dit weekend 2 overnachtingen geboekt bij ‘Gecko Lounge’. Om hier te komen moesten we door een hek waar de in- en uitgang zich aan de strip bevond. Alle lokale mensen kunnen vanaf de strip een deel van de accommodatie zien en het voelde toch wel erg naar om dat hek door te gaan. Wetende dat velen van hen zich dit nooit kunnen permitteren. Het verschil tussen arm en rijk was opeens heel zichtbaar en we beseften ons maar weer al te goed welke privileges wij in het leven hebben door in een land als Nederland te zijn geboren.
Eenmaal door het hek probeerden we het nare gevoel van ons af te schudden en te genieten van het opeens ge-wel-di-ge uitzicht op het meer vanaf de lounge. Wow! Wat een bizar mooie plek. We checkten in en ploften snel neer op een bankje in het restaurant. Het was inmiddels 14:30 en we hadden trek dus dat betekende: tijd voor burgers! We genoten van een heerlijke kipburger (ja hier eten we inderdaad wel vlees) en keken eens goed om ons rond. We zagen een paar lokale vrouwen aan het zwembad liggen, of eigenlijk beter gezegd in en op het water, die zich zo te zien goed aan het vermaken waren met wat cocktails. Ze waren behoorlijk luidruchtig maar het was eigenlijk mega leuk om mee te maken. Ze hadden het duidelijk naar hun zin!
Na de burger kleedden we ons snel om zodat we nog wat laatste zonnestralen bij het zwembad mee konden pakken. Wat heerlijk dat we hier even rustig de tijd hadden om een boekje te lezen. Toen ik zelf ook even wilde afkoelen in het zwembad maar terugdeinsde door de koude temperatuur van het water moesten de lokale dames erg lachen. Eentje kwam naast me zitten en ging eens even goed voordoen hoe ik het water precies in moest. Haha! Er hing non-verbaal een leuke sfeer tussen ons en Niels en ik vonden het leuk om zo wat meer contact te hebben met de locals.
Die avond deden we het rustig aan en aten we gewoon wat bij het restaurant bij Gecko. Door de late lunch zaten we laat aan tafel maar ondanks dat de drukte al voor ons aan de beurt was geweest moesten we flink wat tijd wachten op het eten. Dat is hier trouwens ook eerder normaal dan uitzondering. Ik overdrijf niet als ik zeg dat we in Malawi vaker een uur op het eten moeten wachten. Ach. Doen we gewoon een extra drankje! We moesten wel erg lachen toen het eten om 21:30 werd gebracht en de barman om 22:00 gedag kwam zeggen zonder onze borden mee te nemen. De lampen in de keuken waren ook al uitgedaan dus onze inschatting is dat ze de borden gewoon tot de volgende ochtend hebben laten staan op tafel. Het blijft Afrika!
Bij het ontbijt de volgende ochtend genoten we opnieuw van het mooie uitzicht, tot we merkten dat er straatverkopers aan de kant van het zwembad en het strand kwamen en ze ons daar zagen zitten. Ze begonnen van een afstandje te schreeuwen en al roepend te vragen of ze ons misschien iets konden verkopen of misschien in het national park hier te gidsen. Toen we naar de rand van het zwembad liepen en over het meer en het strand uitkeken, zagen we dat er links en rechts allemaal families waren die zich hier aan het wassen waren en hun afwas deden. Oef… Heftig om te zien. Het voelde ook heel erg naar dat zij ons daar bij het luxe resort konden zien liggen aan het zwembad. Wij zitten hier lekker even vakantie te vieren maar zij zullen waarschijnlijk nooit meer zien dan dit dorp in hun leven. Heel confronterend en lastig.
Ook na dit moment voelde het toch weer alsof we het moesten wegslikken en maar weer door gingen met het genieten van de dag. We besloten sportkleding aan te doen en richting het nationale park te lopen op een kwartiertje afstand. Om bij de ingang te komen moesten we echter wel vrijwel de hele strip afleggen en dat hebben we geweten: we hebben er geloof ik 15 nee moeten verkopen. Ook dat voelt naar… Idealiter koop je wel wat. Zo sponsor je ze namelijk weer. Maar we hebben inmiddels al best wat souvenirtjes verzameld en het is hier aan het meer allemaal wat duurder dus we besloten het voor nu even te laten. Maar geloof me, dat is echt lastig. Ze spelen ook in op je schuldgevoel en benoemen dat je hen en hun familie steunt door wat te kopen.
Om het park binnen te komen moesten we een kleine fee betalen. Bij dit soort nationale parken die in handen zijn van de overheid zijn er verschillende prijzen: voor toeristen, voor residents en voor citizens. Aangezien we nu sinds kort onze verblijfsvergunning hier hebben konden we in aanmerking komen voor de residents prijs, maar helaas hadden we onze paspoorten tijdens deze hike niet op zak. We besloten het gewoon te proberen en ja hoor, verrek, zonder ook maar een foto te laten zien geloofde de man ons op ons woord en mochten we met korting naar binnen. Dat is ook Malawi!
Het nationaal park zelf was niet heel bijzonder zo in het droogseizoen. Het was kurkdroog. Er waren nu overal volledig kale bomen te zien. Wellicht dat deze plek straks in het regenseizoen wel lekker groen is! We waren het park ingegaan omdat we graag richting ‘Otter Point’ wilden lopen. Een uitkijkpunt op het meer. Onderweg kwamen we weer 5 jongens tegen die spullen wilden verkopen en na lang kletsen kocht ik toch 3 enkelbandjes. We vervolgden de tocht en werden verrast door het prachtig lege strand dat zich aan het water bevond. Nog wat verder wandelen bracht ons bij flinke rotspartijen in het water waar het heerlijk waaide. Wat lekker met die hitte!! Al met al niet een geweldig park maar dit plekje zo aan het water beviel ons wel.
Terug naar de strip zagen we dat een jongen op een motor iets had laten vallen. Voordat we hem konden roepen stapte hij een stukje verder al af. We dachten natuurlijk dat hij doorhad dat hij wat laten vallen. Maar nee hoor. Hij zag schijnbaar een oudere man struggelen om in z’n rolstoel te komen en hij besloot hem te helpen. Inmiddels hadden wij van de grond kunnen rapen wat hij had laten vallen en liepen naar hem toe. “Hey man, I think you dropped something”. De jongen keek ons vol verwondering aan. “Wow! This is special… I was helping this man because I believe that if I help people, God will help me. And now while I was helping him you guys helped me. Wow.” Het raakte hem zichtbaar en we waren allen even stil van het moment. Het geloof is iets heel groots in dit land en het was bijzonder om te zien wat dit moment met de jongen deed.
Voordat we het drukste punt van de strip hadden bereikt, settelden we neer bij een lokaal eettentje. De co’s hadden ons deze aangeraden. Met name de chambo, de vis die hier lokaal in het meer wordt gevangen, zou goed moeten zijn. We bestelden deze beiden in de XL variant en moesten voor de verandering ruim een uur op het eten wachten. Maar wowowow wat was dat het waard. Misschien was dit wel de lekkerste lokale maaltijd die we tot nu toe in Malawi hebben gehad! We hadden nu wel mooi de tijd om het even over de planning te hebben voor morgen. We realiseerden ons namelijk deze ochtend dat een Nederlandse gynaecoloog die Niels kent, een stukje verderop aan het meer een huis heeft gekocht met een Malawiaanse vrouw. Toevallig kwamen we hun zoon in augustus in Liwonde tegen voor wie zich dat nog kan herinneren 🙂 Laurens, de gynaecoloog, zit nu in Nederland maar zijn vrouw Sharon zou wel bij het huis zijn omdat ze het laten verbouwen. We besloten haar een appje te sturen en vol enthousiasme vanuit haar kant spraken we af om de volgende dag op de terugweg bij haar langs te gaan.
Na de heerlijke maaltijd liepen we terug over de strip naar onze accommodatie om nog een paar uurtjes zon te pakken aan het zwembad. Toen we halverwege waren hoorden we opeens “Niels! Niels!”. Huh? Wie roept er? We zagen een Malawiaanse vrouw die vervolgens tegen onze verwachting in in perfect Nederlands begon te kletsen. “Ja ik dacht al dat jij het was!” Haha!! Bleek Sharon hier gewoon gezellig op het terras te zitten! Ze hadden elkaar slechts 1 keer eerder in Enschede gezien dus het was wel heel knap dat ze hem gewoon herkende. Sharon zat hier met wat vrienden op het terras, waaronder een Nederlandse vrouw die getrouwd bleek te zijn met een Malawiaanse man. Er werden gezellig woorden in het Engels, Nederlands én Chichewa geroepen. Gezellig! Ze vroegen of we ze wilden joinen voor een drankje maar we bedankten ze even voor nu. We hadden zin in een plons in het koude water!
Toen we aan kwamen lopen bij Gecko en we ons even in alle rust wilden terugtrekken aan het zwembad kregen we een mooie verrassing: de dames van de dag ervoor zaten er weer, met dit keer nog meer drankjes in hun mik én met nog meer dames erbij. Ze waren aan het roepen en dansen en hadden de grootste lol. Heel even moesten we schakelen en accepteren dat het rustige zwembaduurtje ons niet meer ging lukken, maar al vrij snel daarna konden we eigenlijk ook wel enorm genieten van deze lokale lol. We trokken snel onze zwemspullen aan, haalden een drankje en gingen ook aan het zwembad zitten. Toen we dachten dat we alles wel gezien hadden gingen de inmiddels 5 dames op een rij staan en twerken en lachen en brullen hahahaha. Oh we hebben zo gelachen. Het leuke was ook dat ze later gezellig tegen ons aan gingen kletsen. Zo vertelden ze ons dat ze 1 keer in het jaar zo’n vrouwenweekend hebben en dat ze daar het hele jaar voor sparen. Wow! Ze vertelden ook dat ze die avond bij een tent verderop zouden gaan stappen en vroegen meermaals of we mee wilden. We hebben even getwijfeld maar uiteindelijk toch maar afgeslagen.
Terwijl we af en aan in gesprek met deze dames waren kwam er een volgende verrassing: Phezel stond opeens voor onze neus! Phezel komt van Cape Maclear en heeft hier Natalie ontmoet, een van de Nederlandse co-schappers. Ze zijn verliefd geworden en hebben veel tijd samen doorgebracht. En zelfs plannen gemaakt om elkaar later in NL weer te zien! We kletsten even laagdrempelig met Phezel bij en hij vertelde ons dat Natalie haar vlucht naar Nederland steeds aan het uitstellen is en dus nog steeds in Malawi is! Wat leuk! Dat wisten we helemaal niet. Natalie zou in de buurt zijn en ze zouden die avond nog even samen langskomen. Gezellig! Toen ik na dit gesprek naar de bar liep om een drankje te halen viel ik in de volgende verrassing: Sharon en haar vrienden kwamen binnen! Nou zeg. Wat een toeval allemaal! Ze hadden duidelijk al wat drankjes achter de kiezen dus Niels en ik hebben erg om ze gelachen. Voor we het wisten stonden niet veel later Natalie en Phezel weer voor onze neus en stonden we in een groep van 10 mensen te kletsen.
Ik merkte dat ik er echt van oplaadde door weer even wat mensen om me heen te hebben die “het begrijpen” om hier als Nederlander te proberen te landen of die als Malawiaan in Nederland hebben geprobeerd te landen. Het was bijzonder om hier ervaringen over uit te wisselen. En ik vond het eerlijk gezegd ook erg leuk dat deze middag en avond me voor m’n gevoel een beetje een inkijkje hadden gegeven in hoe het leven eruit zou kunnen zien mochten we later op een buitenlandse plek langer blijven en echt wat op willen bouwen. Dan zou dit gewoon een casual zaterdagmiddag zijn waarop we een biertje zouden doen met vrienden. Ik moet zeggen dat die gedachte me prima bevalt!
Tijdens deze spontane sociale middag en avond gebeurde er op de achtergrond nog iets anders dat ik voor het beeld graag zou willen delen. Het leuke aan de Gecko Lounge, de plek waar we verbleven, was dat het ook open was voor daggasten. Zo konden lokale mensen ook voor een dag langs komen om lekker aan het zwembad te chillen. Een erg leuk initiatief omdat de plek zo wat toegankelijker is en er een leuke mix is tussen lokalen en buitenlanders. We hebben al op meerdere luxere/westerse plekken gemerkt dat er locals op afkomen die daar vervolgens een uitgebreide fotoshoot doen van minimaal een uur. Dan weer poseren op het trapje, dan zittend, dan tas in de andere hand etc. Ook hier zagen we dit gebeuren. Maar wat ons verbaasde dat er een paar dames foto’s maakten van en met elkaar in het meer zelf en vervolgens aan jonge kids die zich daar aan het wassen waren, vroegen of zij de foto’s konden maken. Terwijl die kids misschien nog wel nooit een telefoon in hun handen hebben gehad. Het voelde voor ons een beetje gek om te zien. Wij zouden dit zelf niet zo snel doen omdat we de verschillen tussen ons er niet dik bovenop zouden willen leggen maar tegelijkertijd was het ook verfrissend om te zien dat de Malawianen niet zo over dachten. En het deed ons ook weer beseffen hoe bizar het eigenlijk is dat dit steeds goed blijft gaan in het land en niemand de telefoon afpakt en meeneemt. In NL zouden we niet aan elke willekeurige voorbijganger vragen om een foto te maken maar hier kan dat allemaal gewoon!
Na de gezellige sociale avond was het een herhaling van zetten wat betreft het eten die avond. We waren natuurlijk weer de laatste die nog wat te eten bestelden en ik geloof dat we deze avond pas om 22:00 aan een pizzaatje zaten. En zodra we die hadden gekregen kwam de barman weer welterusten zeggen. Haha! Wellicht ging hij nog even snel naar de tent waar de dames aan het dansen waren…
Zondag checkten we na weer een heerlijk ontbijt uit en reden we binnen een uurtje naar Sharon toe. We hadden de afspraak gemaakt voordat we haar waren tegengekomen maar we hadden afgesproken om ‘m gewoon door te laten gaan. En daar waren we blij mee! Het was leuk om het geweldig mooie terrein te zien waar zij en Laurens een huis op hebben gekocht. Het huis stond er zelf ook maar bestond op dat moment uit niet veel meer dan een karkas. Ze waren het volledig aan het laten verbouwen! Het terrein bevond zich regelrecht aan het meer en ze hadden zelfs een stukje privé strand. Wat een prachtige plek! We dronken een theetje met Sharon en haar nichtje en ze had heel lief Nederlandse pannenkoeken voor ons gebakken. Met zelfs stroop erbij uit NL! Ik kan je zeggen dat dat echt een cadeautje was. Niels had het me al eerder verteld maar het was niet helemaal blijven hangen, waardoor ik opnieuw onder de indruk was van het verhaal dat Sharon me vertelde. Ze vertelde dat ze zelf in Malawi is geboren en opgegroeid en dat ze vanaf haar 13e in Malosa heeft gewoond. Ze is toen vervolgens bij St Lukes gaan werken en heeft daar toen Laurens ontmoet rond 2000 toen hij daar als Tropenarts werkte! Zo bijzonder. Ze hebben toen een paar jaar samen in Malosa gewoond, zijn nog een jaar naar Tanzania gegaan en toen naar Nederland vertrokken toen ze in verwachting was. Laurens is zich toen in Nederland nog verder gaan laten specialiseren tot gynaecoloog waarvoor ze op verschillende plekken in Nederland hebben gewoond. Daar kon ik wel mee resoneren na onze verhuisperikelen voor Niels z’n werk! Het was bijzonder om herkenning in sommige punten te merken en ik vond het dan ook echt een fijne middag. We zeiden gedag voor nu maar wellicht zien we haar later nog wel een keertje. Ze zit in ieder geval t/m eind november in Malawi voor de verbouwing dus wie weet!