Immigration office(s)
Zomba, Malawi | 1 augustus 2025
En toen was het tijd voor, jawel, het visum! Voor iedereen die het Suriname verhaal 3 jaar geleden heeft gevolgd zal het geen verrassing zijn dat ik daar licht getraumatiseerd door ben. Het krijgen van het visum 2 dagen voor de vlucht en al die tijd niet de zekerheid hebben om mee te gaan staat nog vers in het geheugen gegrift. En dan heb ik het nog niet eens over die keer toen ik een week terugging naar NL en weer naar Suri zou gaan maar op Schiphol werd geweigerd omdat het visum niet zou kloppen… Als ik eraan terugdenk krijg ik het weer helemaal benauwd haha.
Het voordeel van de reis naar Malawi was dat we van meerdere Nederlandse artsen hadden begrepen dat we het visumproces pas in Malawi konden starten. Het nadeel daarvan was dat de zorgen nog even zouden worden uitgesteld. Maar goed, zorg voor later was steeds de gedachte 😃
We hadden begrepen dat we beiden zonder visum moesten vliegen en op het vliegveld in Malawi beiden een toeristenvisum van 30 dagen zouden krijgen. Binnen die 30 dagen zouden we dan een verlenging van het toeristenvisum moeten krijgen bij een immigration office voor nog eens 60 dagen. En dan in die tijd zouden we het proces voor de aanvraag van een tijdelijke verblijfsvergunning moeten starten. En oh ja, aangezien ik hier niet voor werk ben en we niet zijn getrouwd, was het nog even de vraag hoe we dat gaan doen voor mij. Maar we hadden van een Nederlander begrepen dat hij de verblijfsvergunning voor zichzelf had aangevraagd en uiteindelijk iemand heeft omgekocht hier (voor maar liefst €7) zodat ook zijn vriendin en hun kind op hetzelfde visum konden. Dus we hadden op zich prima informatie verzameld van tevoren maar we moesten nog maar zelf gaan zien hoe het ook daadwerkelijk allemaal zou gaan.
Goed. Donderdag 31 juli was het tijd voor ons om naar de immigration office in Zomba te gaan om de verlengstempel voor 60 dagen te krijgen. Op werk van Niels waren ze relaxed en kon hij gerust een dagje niet komen zodat hij het visum kon fixen. We namen de motortaxi en sprongen met z’n 2tjes bij een motortaxichauffeur achterop. Het is hier de normaalste zaak van de wereld om met z’n 3’en of 4’en op de motor te zitten dus wij doen daar gezellig aan mee. We hadden besproken dat wanneer er vragen aan ons zouden worden gesteld over wat we hier deden, we eerlijk zouden aangeven dat Niels hier voor werk is. We namen daarom voor de zekerheid al het papierwerk daarvoor mee zodat we dat konden aantonen én misschien zelfs al wel de aanvraag voor de tijdelijke verblijfsvergunning konden starten. We hadden wel van Caroline en Lorena (de 2 huisgenootjes) begrepen dat zij mensen kenden die een vervelende ervaring hadden gehad bij de immigration office in Zomba. Maar we checkten bij Richard, onze host, of hij bekend was met corruptie verhalen bij de immigration office en dat was niet zo, dus we besloten het er gewoon op te wagen.
Eenmaal aangekomen zagen we wat mannen op stoelen voor het gebouw zitten. Ze vroegen wat we kwamen doen. Toen we aangaven dat we voor het visum kwamen, sprong er eentje op en begeleidde hij ons naar een kamertje binnen. We mochten plaatsnemen, gaven aan dat we een verlenging wilden en binnen no time was Niels bezig met het formulier hiervoor in te vullen. Het leek dus te gaan lukken! Maarrrrr dat was uiteraard te vroeg gedacht. Een vriendelijke jongen hielp ons en vroeg uit interesse hoe het kon dat we wat lokale woorden kenden. We vertelden dat Niels in het ziekenhuis werkte en we zo proberen te leren. Oeiiii dat was toch niet handig. Hij trok z’n wenkbrauwen op en vroeg of het dan klopte dat Niels hier aan het werk was op een toeristenvisum. Ehhh ja. Inderdaad. Dat was absoluut niet de bedoeling!! Oeps. De jongen zei het nog aardig maar begon druk te bellen en 2 sec later stapten er 2 grote kerels de ruimte binnen om ons dezelfde vragen te stellen. De sfeer werd grimmig en dus zeker niet fijn. De mannen vertelden ons dat dit niet mocht zo en dat ze ons daarom ook zeker geen verlengstempel konden geven. We begrepen het, bleven vriendelijk maar maakten dat we zo snel mogelijk naar buiten gingen. Weg hier!! Haha. Man wat is het toch naar als je in dit soort negatieve gesprekken en sferen komt.
We besloten om door te lopen naar Kefi, een westers caféetje met de heerlijkste koffie en halloumi (!!!) pita. Hier gingen we even goed in beraad over what to do next. We lazen de appjes terug met de Nederlandse arts en begrepen van hem dat hij contact had gehad met een Malawiaanse vrouw voor de aanvraag van de tijdelijke verblijfsvergunning. Niels besloot haar dus ook te appen. Ze werkt bij de immigration office in Blantyre. Ze reageerde al snel en gaf aan dat we, als we alle papieren in orde hadden voor de aanvraag, bij haar langs mochten komen. We besloten dus de dag erna naar Blantyre te gaan. Niels had ook appcontact met haar over het type visum dat we moesten aanvragen. Zoals gezegd had de Nederlandse arts een tijdelijke verblijfsvergunning. De vrouw begon er echter over dat ik dat moest aanvragen, en Niels een tijdelijke werkvergunning moest krijgen. De grap is dat de voorganger van Niels uiteindelijk heeft gewerkt op een student visa. Ofwel het was nog flink onduidelijk welk visum we nou nodig hadden. Voor elk visum heb je verschillende soorten documenten nodig.
Niels is heel lief donderdag uren bezig geweest met het finaliseren van de documenten voor de verschillende opties. Want ik had nu schijnbaar ook opeens een brief nodig, gericht aan mij, waarin stond dat ik hier in Malawi moet zijn. Niels moest daarom de brutale vraag aan z’n supervisor stellen of ze de brief kon aanpassen. Gelukkig was z’n supervisor zo lief om ons een getekend document toe te sturen waar we zelf verder aanpassingen in konden maken. Dat was dus gelukt! Maar kostte flink wat hoofdpijn.
Donderdag waren we verder druk bezig met de vraag “waar is Niels zijn rijbewijs”. We hebben namelijk het idee om hier een motor te kopen zodat we de komende maanden wat flexibeler zijn. Niels heeft niet voor niets z’n rijbewijs hiervoor gehaald! Maar waar is het rijbewijs… dat was even de grote vraag. We hadden zelf alles al 3 keer doorgezocht maar zonder resultaat. Niels z’n moeder was net terug van vakantie gekomen en zij had ook voor ons gekeken tussen de pasjes van Niels bij haar thuis, maar daar zat ‘ie helaas ook niet. Tja. Waar dan?? Deze vraag heeft ons ruim een uur beziggehouden dus je snapt dat mijn zin in de dag inmiddels ver te zoeken was. Maar gelukkig kregen we ‘s avonds het goede nieuws dat het rijbewijs toch wel bij Niels z’n moeder lag. Mijn ouders zouden vrijdag naar oma in Leidschendam gaan, dus dan konden ze heel fijn het rijbewijs bij Niels z’n moeder ophalen zodat ze deze vervolgens mee kunnen nemen naar Malawi. Want ze komen al bijna!!
Na de tot nu toe enerverende ochtend en middag besloten we bij de markt nog even wat boodschapjes te halen. Ik moet eerlijk zeggen dat een tripje naar de markt nog steeds best een drempel is voor mij. Je kunt namelijk niet zomaar “even” naar de markt. Je wordt door iedereen aangekeken, raakt soms in moeilijke gesprekken over de prijs, wordt soms aan je mouwtje getrokken. Het is een grote prikkelbom. Als ik op een goede dag ga, en dat is gelukkig tot nu toe bijna altijd zo geweest, kan ik het tripje wel waarderen en word ik juist best vrolijk van de lieve mensen. Ik zie dan vooral de goede dingen. Maar is het een mindere dag, en dat was het donderdag misschien wel voor het eerst, dan is het voor mij eigenlijk iets te intensief en kan ik niet zoveel hebben. Maar goed, gelukkig kan Niels het wat beter hebben en fixt hij het meeste en daarom konden we met weer goed gevulde tasjes naar huis. Waar ons een mooie afsluiter van de dag stond te wachten die helemaal in lijn was met de gevoelens van de rest van de dag. We hadden Hanisha gevraagd of zij de was voor ons kon doen. Dat had ze nu 2 keer eerder gedaan, tegen een (kleine) betaling. Toen we haar de eerste keer vroegen wat ze ervoor wilde hebben, zei ze 8.000 kwacha. Dat vonden we zelf aan de lage kant dus we maakten er 10.000 kwacha van. Toen ze de tweede keer de was voor ons deed, vroeg ze 15.000K. En nu ze de was voor de derde keer had gedaan, vroeg ze ons bij thuiskomst om 20.000K. Die voelde even niet lekker. Maar hebben we toch gedaan, na een wat moeizaam gesprek met haar. Maar wel tegen elkaar gezegd dat dit echt de max is en dat we de volgende keer niet weer meegaan met een verhoging. We zijn ons ervan bewust dat dit soort dingen hier vaker gebeuren en het is ook eigenlijk helemaal niet erg, op wat ongemak na misschien. Maar na deze dag konden we het eigenlijk allebei even niet meer hebben. Ach ja. Dit hoort er ook bij.
Na deze zeer lange beschrijving over donderdag komen we eindelijk bij vrijdag aan. We gingen naar Blantyre, met de mini bus! We zouden de bus voor het eerst pakken dus we waren benieuwd hoe het zou gaan. Maar na wat printwerk op de markt en lopen naar het ziekenhuis, hielpen mensen ons al heel snel heel vriendelijk een bus in. De bus bestaat uit zo’n 4 bankjes waarvan je zou denken dat er 3 mensen naast elkaar passen. Uiteraard is niks minder waar. Hier spelen ze het klaar om 4 à 5 mensen op een rij te krijgen, sommigen zelfs achterstevoren. Ieder met bagage op schoot, en soms zelfs een levende kip, zonder kooi! We hebben onze ogen uitgekeken.
Toen we de bus instapten, rook deze al wat raar. Toen we een halfuur hadden gereden, met overigens 10 tussenstops na elke 2 min, hoorde ik Niels opeens zeggen “ik geloof dat de motor er zojuist mee is gestopt”. En inderdaad. We hoorden ‘m niet meer. Lol!! Toevallig reden we net langs een garage en de chauffeur riep wat uit het raam. Een paar meter verder stopten we en moesten we allemaal uitstappen. Vanuit het niets leek er opeens een andere mini bus te staan en konden we hierin overstappen. Goed geregeld!
Na zo’n 1,5 uur stopten we in een stad en we vroegen of dit de stop was voor Blantyre. “Blantyre?!?! Out out!!” Schijnbaar stonden we in Limbe en moesten we opnieuw overstappen richting Blantyre. Het is allemaal goed gegaan maar we hebben erg gelachen over hoe dit ging. Uiteindelijk kwamen we om 11:15 uur aan bij de immigration office in Blantyre. Niels belde de vrouw met wie hij contact had gehad en ze kwam meteen naar ons toe. We gaven haar de documenten voor de visa (we weten nog steeds niet welke we nu gaan krijgen dus we hebben haar alle papieren maar gewoon gegeven) en ze bracht ons naar een kamertje waar we een verlengstempel konden krijgen. Dit ging echt helemaal dikke prima. Drie gezellige mensen lachten naar ons, stelden geen vragen en gaven ons de stempel voor 60 extra dagen. De vrouw vertelde ons dat zij nu de aanvraag voor de visa gaat starten en dat we over 2 maanden maar terug moeten komen. Om 11:30 uur stonden we alweer buiten. Helemaal blij dat het was gelukt en weer een heel goed gevoel bij het land. De negativiteit van gister was in 1 klap weg!
We besloten weer een motortaxi te pakken naar een lunchtentje, aten hier wat en begonnen vervolgens onze zoektocht naar een motor. We zijn bij 3 shops wezen kijken en hebben van alles geleerd over de merken die hier worden verkocht. Niels vond dit uiteraard met name interessant. Ik wil vooral dat ie mooi is en krachtig genoeg is om ons de bergen op te rijden. We hebben even goed inspiratie opgedaan en vervolgen onze zoektocht volgende week mét rijbewijs.
De terugweg namen we opnieuw de mini bus, met weer een overstap in Limbe. Deze keer verwacht. De tweede bus was wat minder hoog dus zoals je ziet heeft Niels daar een flinke nekhernia opgelopen. Uiteraard kon ook de terugweg niet vlekkeloos gaan dus toen het vrijwel helemaal donker begon te worden en we allemaal moesten uitstappen was het opnieuw de vraag wat er nu toch weer was. We zullen het antwoord hierop nooit weten want we werden meteen in een auto gestopt die ons schijnbaar tot Zomba zou rijden. Het is echt wel bijzonder hoe dit toch steeds zo goed geregeld wordt! En voor mij was het stiekem wel heel fijn dat we deze dag verplicht naar Blantyre moesten met de bus, want maandag komen m’n ouders alweer aan en ga ik in m’n eentje de busreis van 6+ uur afleggen. Dus met deze ervaring sta ik dan wat minder gek van alles op te kijken. 😃
Het waren twee dagen vol met prikkels en nieuwe indrukken. Het land en de mensen blijven ons verbazen. Vaak positief, soms wat minder. Maar ook dat hoort er hier bij. ‘t Is niet altijd rozengeur en maneschijn 🙂