Na de enerverende overstap in Ethiopië stappen we in het vliegtuig naar Malawi, met een technische tussenstop in Congo. We stappen met tientallen mensen met Aziatische afkomst in het vliegtuig en kijken onze ogen uit. Niels interesseert zich veel in de situatie in Congo en weet dat er veel chinezen mijnen hebben in Congo en daaruit o.a. lithium graven, een mineraal dat nodig is voor elektrische dingen (dit heb ik mij laten vertellen en wist ik uiteraard zelf niet). Het lithium komt dan vervolgens in handen van de chinezen terecht en de lokale bevolking ziet er niets tot weinig van terug. Toen we zagen dat alle chinezen in Congo uitstapten moesten we daarom wel even slikken.

Met een beetje vertraging komen we dan eindelijk aan op Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. Met lood in m’n schoenen lopen we naar immigration toe, want er kan nog van alles fout gaan met het visum. Toen we in Brussel incheckten moest Niels papieren voor Malawi laten zien en deze waren in orde. Maar toen bleek dat ik die papieren niet had (ik ga er immers niet werken), werd er moeilijk gedaan. We kregen gelukkig het voordeel van de twijfel, maar we moesten in Lilongwe nog maar zien of ze me door zouden laten. Maar deze zorgen waren helemaal niet nodig toen we de lieve dame bij immigration spraken. We kregen allebei een stempel voor 30 dagen toeristenvisum in ons paspoort en ze zei dat we de rest van de temporary residencey permit konden regelen bij immigration, later deze maand. Gelukkig!

De vriendelijkheid was niet alleen bij deze dame te merken maar bij letterlijk al het personeel dat we zagen. Met “Hello, how are you?” sprak iedereen ons (en elkaar) aan en voelde het meteen heel gemoedelijk. Met een goed gevoel haalden we de bagage op en regelden meteen alvast 1 simkaart op de airport. We hadden begrepen van een NLe arts die al in Malawi zit, dat het het beste is om veel cash in euro’s mee te nemen naar Malawi en die op ‘the black market’ te wisselen naar de lokale valuta: kwacha. Bij de officiële wisseltenten was de rate veel slechter. We wisselden daarom slechts €100 in op de airport voor kwacha, zodat we in ieder geval wat hadden. Daarna liepen we de aankomsthal in en werden we vriendelijk begroet door Raphael, de taxichauffeur.

Raphael reed ons in 30 min naar de airbnb. Tijdens de rit konden we meteen wat van het land zien. Geasfalteerde wegen met daarnaast kleien weggetjes. Mannen, vrouwen en kinderen die op de weggetjes lopen en spullen op hun hoofd dragen. Er zijn ook mensen op fietsen die daarmee hun hele inboedel lijken te verplaatsen. Zij fietsen op dezelfde geasfalteerde wegen als waar de auto’s en brommers rijden. Tegen 17:30 komen we bij de airbnb aan na een reis van zo’n 26 uur. We zijn bekaf. We maken kennis met de airbnb host en op zijn advies bestellen we wat te eten, douchen we en gaan we uitgeteld naar bed. Morgen tijd om Lilongwe te verkennen!

Maar eerst is het tijd voor mijn eerste slaapwandeling ooit hahaha. We waren aan het slapen en ik dacht dat Niels mij wakker maakte en vroeg of ik hem ergens mee kon helpen. In mijn herinnering ben ik opgestaan en heb ik de zaklamp van de telefoon gebruikt om te helpen zoeken. Maar toen maakte Niels mij wakker en vroeg wat ik aan het doen was. Ik uiteraard geïrriteerd want ik moest hem toch helpen??? Blijkt dus niks van te kloppen. Heeeel raar. Ik had nu een paar weken lariam genomen, een malariatablet, maar daar had ik last van dus ben ik geswitcht naar malarone. Maar je gaat me toch niet vertellen dat daar ook dit soort rare dingen mee gebeuren…

Na dit gezellige nachttafereel hebben we nog uren geslapen en kwam Raphael ons om 10:00 ophalen. Het was tijd voor een regeldag in Lilongwe! Eerst probeerden we een printshop te vinden om een document voor Niels te printen (we hadden in NL schijnbaar de verkeerde geprint). Ook moesten we nog een document van zijn supervisor printen. Het eerste document was gelukt te printen maar daarna stopte de printer ermee en moesten we wachten. Dat gaat uiteraard op z’n Afrikaans en duurt uren dus toen zijn we maar alvast geld gaan wisselen. Raphael nam ons gezellig mee naar de zwarte markt hahaha. We reden naar een parkeerterrein en hij belde iemand op die vervolgens bij ons aan het raampje kwam om geld te wisselen. Dit ging heel smooth. Voelde zelfs niet onveilig grappig genoeg. En de rate was 2x zo goed dan op het vliegveld dus het was zeker de moeite waard! We vonden na even zoeken een nieuwe printshop waar we konden printen en daarna was het alweer 12:00, dus lunchtijd! Rafael nam ons mee naar een lokale plek waar we konden kiezen uit mais of rijst met kip of rundvlees en wat groenten. Niels en ik namen beiden maisdeeg met gefrituurde kip van de BBQ en wat groenten (voor €1,50pp!). We namen plaats aan een tafeltje en konden hier ons eten met onze handen opeten. Om ons heen zaten allemaal locals hetzelfde te doen en niemand leek aandacht aan ons te besteden. Dat was echt even een verademing ten opzichte van Suri!