Liwonde 2.0
Liwonde, Malawi | 17 augustus 2025
Daar gingen we dan: op ons Liefje richting Liwonde! We hadden de motor opgehaald in Limbe, een redelijk drukke stad, dus we reden meteen de chaos in. Ik zat de eerste 10 min daarom flink m’n ogen dicht te knijpen maar besefte al snel dat dat het verkeer niet zou doen veranderen. Iets met loslaten 😃 Niels had zich de uren ervoor bezig gehouden met alle papieren regelen voor Liefje, dus we waren allebei mentaal nog niet helemaal voorbereid op de hectiek op de weg. Snel even wat eten dan! Na een kipburger van Kips konden we de tocht naar Liwonde, met een tussenstop in Zomba, vervolgen. We moesten allebei nog even wennen aan Liefje maar na een uur zaten we beiden wat relaxter achterop. Met beleid zigzagde Niels om de potholes in de weg heen en bracht hij ons veilig naar Liwonde. Het was tijd voor weer een safari weekend!
Net zoals de vorige keer verbleven we bij Liwonde Safari Camp. We hadden beiden een bed in de dorm en m’n ouders hadden op hetzelfde terrein een soort tent/kamer geboekt. Zij waren de dag ervoor al aangekomen en hadden vandaag zelfs al hun eerste safari gedaan! Na een snelle douche aten we gezellig met elkaar en konden ze ons uitgebreid vertellen over hun afgelopen dagen die ze aan het meer hadden gespendeerd. Wij zijn daar nog niet geweest dus we genoten van de foto’s van de zonsondergang en de omgeving. Achter ons zaten zo’n 20 (!) Italianen en naast ons 3 Spanjaarden dus we hoorden op de achtergrond allerlei gezellig geklets en geschreeuw. Het voelde echt een beetje als een gezellig hostel!
Het gezellige hostel kon ik iets minder waarderen toen de Italianen tot laat aan het drinken waren en onze wekker om half 6 ging, maar desondanks stonden we fris en fruitig met een kop koffie in de hand klaar voor de ochtendsafari met z’n 4’tjes! Brave was vorige keer ‘onze gids’ die ons door het park had gereden en ook nu kwam hij ons ophalen. Met veel opwinding kwam hij aangerend: “We must go we must go!! There are lions just next to the gate. They just killed a waterbuck!!” Haha waaaaat. Dat is 200m bij ons vandaan! En nota bene naast het huis van Brave! Hij slaapt hier ook op het verblijf, dat zich in het park bevindt. Hij vertelde dat hij de leeuwen de waterbok zag aanvallen vroeg in de ochtend en dat ze nu van hun prooi aan het genieten waren. We namen nog wat snelle laatste slokken van de koffie en stapten in de Landcruiser. Helaas waren de leeuwen al vertrokken en zagen we ze niet op de plek waar Brave ze net daarvoor had gespot. Wel zagen we de overblijfselen van de waterbok liggen. De leeuwen hadden zo te zien ook lekker ontbeten…
We reden het verblijf en daarmee ook het park uit en reden door naar de officiële ingang van het park. Brave had duidelijk een doel want hij reed, eenmaal weer binnen het park, direct door naar de achterkant van ons verblijf. En ja hoor!! Daar zaten ze. Drie prachtige leeuwinnen. Lekker te chillen. Officieel mag je de paden in het park niet af maar Brave was, zoals z’n naam ook doet vermoeden, niet bang en ging off road. Zo kwam het dat we op slechts een paar meter van de leeuw(en) kwamen. Wat geweldig!!! Hij vertelde ons dat hij dit nu wel durfde te doen omdat hij wist dat ze net hadden gegeten en ze ons daardoor niks zouden doen. Maar hij voegde daar wel nog even aan toe: “Don’t tell the people from the lodge that you saw a lion from this close! Just say that you saw the lions in the distance. And definitely don’t show them the pictures!”. Haha! Wij konden het wel waarderen en vonden het een geweldige start van deze ochtendsafari.
We zagen naast de leeuwen een geweldig mooi kleurrijk vogeltje maar verder geen beesten die we nog niet gezien hadden. Je merkt hoe snel je eraan gewend en dus verwend raakt 😃 Maar we vonden het wel heel gaaf om het park en de natuur opnieuw te zien. De vorige keer dat we hier waren, was alweer een maand geleden en je kon duidelijk verschil zien: de natuur was duidelijk nog droger dan de vorige keer. De aarde was ook veel droger waardoor de paden veel meer barsten hadden en de wegen dus veel hobbeliger waren. We vinden het park en het verblijf heel fijn dus het plan is om hier de komende maanden nog wel eens te komen. Ik heb er zin in om te zien hoe de natuur en de beesten in het park zich gaan veranderen naarmate het weer verandert!
Na een heerlijk ontbijt was het om 11:00 uur alweer tijd voor de volgende safari. Dit keer per boot en met een andere gids. We vertrokken te voet en stapten na 10 min op een bootje dat in de rivier lag. Het was tijd om het park vanaf het water te aanschouwen! In tegenstelling tot de Landcruiser maakte het bootje veel minder lawaai en zaten we met veel rust heerlijk op het water te dobberen. We zagen ontzettend veel nijlpaarden. En ook al snel krokodillen! Wow! We zagen er zelfs eentje in de lucht omhoog komen met z’n bek om een vis te eten. Gaaaaaf!! Ik vroeg me af of wij wel veilig in de boot zaten maar volgens de gids hoefden we ons geen zorgen om te maken. De lokale vissersjongens die op houten kano’s op het water zaten moesten overigens wel oppassen zei hij… “Is there anything you can do when a crocodile attacks you?” vroeg ik hem. “You pray”. Opletten dus voor de locals.
Toen we het bootje omkeerden en aan de weg terug begonnen, stond ons nog een mooie verrassing te wachten: olifanten! Schijnbaar hadden zij de rivier overgestoken want ze stonden nu aan de andere kant van het water. De gids kon ons vertellen dat de olifanten van rust houden en deze oversteek maken als ze meer behoefte hebben aan die rust. Hij kon ons ook vertellen dat wanneer een olifant voor de een of andere reden uit het park zou moeten worden gehaald, daar meerdere helikopters voor worden ingezet. Die vliegen dan boven verschillende delen van het park en houden een open plek vrij. De olifanten vinden het lawaai van de helikopters vreselijk dus zullen naar de open plek vertrekken… Gelukkig gebeurt dit zelden.
Toen we uit de boot stapten en terugliepen naar het verblijf met de gids, zagen we een groep vrouwen onder een boom zitten. Ze zwaaiden gezellig dus we zwaaiden terug. Een andere vrouw liep ons tegemoet en begon tegen de gids te praten. Hij vertelde ons dat ze om geld vroeg voor bonen. “Om zelf bonen te kopen of dat wij die van haar kopen?” “Van haar”. Super, dachten we. Laten we dan 2 zakjes bonen kopen. Niet dat we het nodig hebben maar dan sponsoren we toch nog iemand op deze manier. De gids riep de vrouw terug want ze was inmiddels al doorgelopen. Echter kwam ze met lege handen aan. We dachten dat we bonen gingen kopen?? Waar zijn die dan? Dat bleken we dus toch verkeerd begrepen te hebben. We gaven haar alsnog het geld en ze liep al dansend en klappend weg. Ze leek er heel blij mee, en dat maakte ons ook even blij. Maar al snel voelde het toch weer dubbel want het voelt niet goed om als wit persoon geld uit te delen aan de mensen hier. Niet dat we het ze niet gunnen; het liefst geeft je iedereen wat. Maar omdat het voelt voor ons alsof we op deze manier heel erg het gevoel in stand houden dat wij de mensen hier financieel komen ondersteunen. Het liefst kopen we gewoon iets bij iemand of nemen we iets af, en betalen we dan wat extra. Maar goed. De vrouw leek er heel blij mee te zijn dus dat gevoel proberen we voor deze keer zelf ook even vast te houden.
De rest van de dag was relaxed. We hadden tijd voor een boekje en wat spelletjes. Niels kreeg een appje van zijn supervisor uit Enschede, een gynaecoloog die getrouwd is met een Malawiaanse vrouw. Ze hebben een huis hier aan het meer en momenteel waren ze ook in het land. We hadden laten weten dat wij dit weekend in Liwonde zouden zijn. “Wat leuk! Mijn zoon is momenteel ook in Liwonde met 4 vrienden!” Laten we nou net met 5 Nederlandse jongens op de dorm liggen… toevallig! We moesten dan ook erg lachen toen de jongens na hun safari terugkwamen en 1 van hen naar Niels kwam: “Jij kent mijn vader geloof ik.” Het blijft een kleine wereld.
Die avond genoten we van een heerlijk buffet en een paar potjes Qwixx. En vooral van een goede nachtrust, want die konden we wel gebruiken na de afgelopen dagen. Ik geloof dat we al rond 20:30 naar bed gingen. Niet gek dus dat we om 06:30 klaarwakker waren. Niels was zo lief om meteen koffie en thee te regelen en als verrassing brachten we die ook naar mama en papa. Die waren ook al wakker. De rest van de ochtend genoten we van de rust op een van de uitkijkplatforms bij het verblijf. We zagen impala’s, bavianen, waterbokken… en opeens een olifantenfamilie! Met 2 kleintjes! Aaaah!! Twee olifanten gingen ruim een halfuur met elkaar ‘in gevecht’. Het leek erop dat de vader zijn zoon leerde hoe dit moest. Uiteraard aannames maar je moet er zelf steeds maar een verhaal bij bedenken toch 😃
Na weer een heerlijke lunch (had ik al gezegd dat het eten hier top is?) moesten we het safari park gedag zeggen en was het tijd om terug te gaan naar Zomba. Papa en mama hadden daar twee nachten bij Blend geboekt, en wij gingen weer terug naar ons eigen verblijf. Wij met ons Liefje, zij met de taxi. En we zouden elkaar nog halverwege even meeten bij het St Lukes Hospital, het ziekenhuis in Malosa waar Niels binnenkort zal starten en we de komende maanden zullen verblijven. Wij hadden het ziekenhuis en ons verblijf daar ook nog niet gezien, dus wij waren ook erg benieuwd!
Niels en ik vertrokken wat eerder op de motor en na zo’n 40 min zag ik dat ik was gebeld door papa. “We hebben helaas auto pech! Er is iets met de olie. Maar er komt zo een nieuwe taxi aan dus we komen eraan alleen zijn wat later.” Prima. Dat gaf ons wat tijd in Malosa om nog even met Iris te meeten, Niels z’n supervisor. We zagen haar huis en ook vervolgens ons (zeer) toekomstige verblijf. Ik kreeg inmiddels een nieuw appje van papa met een foto van een kip. “De nieuwe chauffeur ging net vol op de rem. We dachten dat er weer wat aan de hand was. Maar hij stapte uit om even een levende kip te halen. Die levende kip staat nu op de bijrijdersstoel. “For dinner” zei de chauffeur erbij.” Haha!! Het blijft mooi dit soort Afrika momentjes.
Toen papa en mama met enige vertraging aankwamen was het tijd voor een rondleiding door het ziekenhuis. Het was veel groter dan we dachten! Iris had ons al even snel haar huis en ook ons verblijf laten zien, en dat lieten we vervolgens ook nog even aan m’n ouders zien. We ontmoetten toen meteen de 3 Nederlandse geneeskunde studenten met wie we in het begin samen zullen wonen dus het was heel fijn om zelf ook nu een wat beter idee te hebben bij wat ons straks te wachten staat. Het Malosa avontuur gaat ook alweer bijna van start!