Mount Mulanje
Mulanje, Malawi | 10 november 2025
Het was eindelijk zo ver. Tijd voor een ruime week vakantie! Niels had vrijdag 7 november al vrij genomen waardoor we ons tripje meteen die vrijdag al konden starten. Er stond ons een programma van 9-10 dagen te wachten dus we moesten goed nadenken over wat we mee moesten nemen. We hadden plek voor 1 backpack en 1 rugzak op de motor, dus je kunt je voorstellen dat het een paar keer in- en uitpakken vergde om alle kleding voor zwemmen, safari, hiken (en dus bergschoenen) en luxe avondjes (en dus Clarks voor Niels) erin te krijgen. Maar het lukte en na deze vervolgens op de motor te binden konden we iets na 11:00 vertrekken.
De rit van vandaag zou eigenlijk maar zo’n 2 uurtjes duren en zou ons bij de bergketen Mulanje brengen. Voordat we echter goed en wel aan de tocht konden beginnen, moesten we eerst tanken. Niels had de afgelopen dagen al geprobeerd in Malosa te tanken maar helaas was er steeds geen benzine. We hoopten dus maar dat het in Zomba wel zou lukken. Zodra we bij het eerste tankstation aankwamen zagen we de rijen voor een tankstation al staan dus dat gaf hoop. Om de rijen te omzeilen reden we door naar een ander tankstation waar er niemand was om te checken of zij misschien ook benzine hadden, maar dat bleek helaas niet zo te zijn. En sterker nog. Die rijen die we hadden gezien bij het andere tankstation bleken voor diesel te zijn. Wow. Was dat nu opeens ook schaars? De mannen vertelden ons dat heel Zomba al dagen geen benzine had en we hier dus niet zouden slagen. Wat bizar! Vervelend voor ons gezien het komende tripje, maar man wat heftig toch steeds voor de lokale bevolking. Later die dag hoorden we dat de overheid de benzine en diesel steeds via Tanzania ontvangt en aangezien dat land op dit moment door de verkiezingen volledig op z’n kop staat, zal deze benzine en dieselcrisis voorlopig nog wel even aanhouden…
We hadden de luxe dat we het ons konden veroorloven om benzine op de zwarte markt te kopen, dus besloten we naar de markt in Zomba te rijden om daar eens rond te vragen of iemand iemand kende van wie we benzine konden kopen. En ja hoor. Een jongen stuurde ons een bepaalde straat in. Eenmaal daar vonden we een man die ons kon helpen en die we konden volgen naar een wat shady afgelaten gebied. Hij liet ons hier op vervolgens weer wachten tot er weer iemand anders kwam. Om ons heen zagen we wat Malawianen lopen die zichtbaar niet veel geld hadden. Kapotte kleding. Geen schoenen. Aarde en viezigheid op het lichaam… We zagen onder andere een jongetje van zo’n 6 jaar oud die rondrende met een groot gat aan de achterkant van z’n broek waardoor je z’n billen erdoorheen zag. Het is elke keer weer confronterend om deze beelden te zien. Maar helaas is dit wel de realiteit voor zoveel Malawianen.
Benzine kopen op de zwarte markt is kostbaar. Waar 1 liter bij een tankstation 3.500 kwacha kost (2 maanden geleden was dit nog 2.500 kwacha maar de prijzen stijgen hier ook), varieert de literprijs op de zwarte markt tussen de 6.000-10.000 kwacha. Maar ja. We moesten de komende dagen nog honderden kilometers rijden en de komende dagen zou in afgelegen gebied zijn, dus we moesten wat. Bovendien is het wel een mooie manier om lokale mensen te supporten. Zij halen de benzine namelijk bij het tankstation wanneer het er wel is en staan hier uren dan niet dagen voor in de rij. We besloten 5 liter van deze man te kopen tegen een prijs van 7.000 kwacha per liter en reden met een halve tank weer weg. We waren nog even in dubio of we direct naar Mulanje zouden rijden of dat we met een omweg via Blantyre zouden gaan om daar te kijken of we de tank nog helemaal vol konden gooien bij het tankstation en om hier wellicht zelfs nog wat extra’s te halen. Maar we besloten het niet te doen. Waar voorheen steeds de zekerheid was dat er in ieder geval in Blantyre altijd benzine was, was die zekerheid helaas nu ook weggevallen. We besloten daarom maar de gok te wagen en in 1 keer naar Mulanje door te gaan en vervolgens daar te kijken of we de tank weer konden vullen. Yolo!
De rit naar Mulanje duurde uiteindelijk zo’n 2,5 uur en we reden door bizar droog, arm en uitgestorven gebied. We zagen veel onverzorgde kindjes op straat die eigenlijk op school hadden moeten zijn. De basisschool is nota bene gratis dus het zegt helaas veel als we toch kinderen in deze leeftijdsgroep op straat zien. Na een kleine 2 uur rijden zagen we in de verte uit het niets opeens een enorme bergketen en we waren oprecht enorm verbaasd over de hoogte ervan. Gaan we deze berg beklimmen?! Dat wordt nog wat!
Rond 15:30 kwamen we aan bij Hiker’s Nest, een kleine guest house onderaan de berg. We bestelden snel een verlate lunch en settelden in de basic maar prima kamer. Na de lunch was het eigenlijk alweer tijd voor het avondeten en we waren even in dubio of we deze maar niet gewoon moesten overslaan gezien het bijna bedtijd was, maar we besloten ons toch nog te wagen aan noodles (Niels) en een wrap met groenten (Judith) gezien de hikes die de komende dagen op de planning staan. We moesten allebei erg lachen toen de eigenaresse na 5 min kwam vragen of Niels de noodles met kip of beef smaak wilde en hierbij de kant en klare zakjes omhoog hield, en hielden het al helemaal niet meer toen ik mijn ‘wrap’ met groenten kreeg wat gewoon een omelet bleek te zijn. Het blijft Malawi! 😃
De volgende ochtend sliepen we uit en was het wachten geblazen. Wachten op Emma en wachten op Isaac. Emma is de nieuwe co die eind oktober is aangekomen en in november en december in St Lukes aan het werk zal zijn. Vorige week hadden we al even een avondje met haar en Iris en Émilie gegeten en toen hadden we haar gevraagd of ze het leuk zou vinden om ons te joinen op de hike op Mulanje. Dat leek haar wel wat en zij zou dan ook deze ochtend met de taxi vanaf Malosa komen. Voorafgaand de trip hadden we contact gelegd met Isaac, een Malawiaan uit Zomba die m’n ouders toendertijd een halve dag had gegidst. Van Émilie hadden we begrepen dat Isaac ook in Mulanje kan gidsen en dat hij ook haar en haar broer de berg op zou begeleiden. We hadden afgesproken dat hij vandaag met ons de berg op zou gaan, ons daar 2 dagen zou begeleiden als gids en ons vervolgens veilig en wel weer beneden zou brengen. Eerst had hij aangegeven om op dag 1 of om 08:00 of om 10:00 te vertrekken, afhankelijk van de route, maar toen ik de data doorgaf vroeg hij of we wat later konden vertrekken op dag 1. Uiteraard geen probleem. Toen we Émilie een tijdje geleden spraken over de planning werd duidelijk waarom: zij zou deze dag nog de berg af hiken met Isaac waarna hij vervolgens weer opnieuw met ons omhoog kon. Haha!
We hadden uiteindelijk met Isaac afgesproken dat hij deze dag om 11:00 met Émilie en haar broer de berg af zou komen, hij vervolgens wat boodschappen zou doen om daarna om 13:00, uiterlijk 14:00, met ons de berg op te gaan. We moesten vandaag vanaf 600m naar 2000m hiken dus er stond ons een flinke klim te wachten. We hoopten dan ook dat we ietwat op tijd konden vertrekken zodat we de klim niet in het donker moesten doen. Maar het zou Malawi niet zijn als de planning een keer goed zou gaan dus we moesten er natuurlijk wel een beetje om lachen toen Emma, Niels en ik braaf vanaf 11:00 aan het wachten waren, wetende dat we waarschijnlijk pas uren later zouden vertrekken. Toen Isaac en Émilie en haar fam om 12:15 nog niet beneden waren, besloot ik hem even te bellen. “Helloooo Judith! Yes yes we are almost there. I just sent two guys your way to tell you that we are coming. And don’t worry. I made sure everybody is alive and well!” Haha! Hij raadde ons aan om nog wat lunch te bestellen en daar zaten we dan ook weer braaf op te wachten toen ze 12:45 eindelijk de berg af kwamen. Iets daarvoor waren er inderdaad 2 jongens aangekomen die ons vertelden dat de rest er bijna was. Schijnbaar werkten zij voor Isaac en hadden zij het eten, drinken en de slaapzakken voor Émilie’s tocht gesjouwd en zouden ze dat nu ook voor ons gaan doen. Dat voelde toch wel een beetje gek, maar we realiseerden ons toch ook wel weer snel dat dit ook weer een manier is om toch de lokale mensen te ondersteunen in het bieden van werkgelegenheid.
Na aankomst sprongen Isaac en de jongens op de motor om wat verse boodschappen te doen. Wij namen in de tussentijd afscheid van Émilie en aten nog een goede lunch waarna we om 15:00 dan eindelijk op pad konden. “So today we have to ascend 1200m. Usually it takes 4 hours but we will have to do it in 3.” Rennend de berg op dus! De route van vandaag was niet heel bijzonder. Het was vooral stijgen, stijgen, stijgen. Ergens was het ook wel lekker om te weten dat we moesten opschieten, omdat we daardoor denk ik alle drie gewoon de knop omzetten en doorploeterden. De uitzichten achter ons daarentegen werden wel steeds mooier en we verbazen ons er elke keer weer over hoe snel je wel niet kunt stijgen in een korte tijd.
Normaliter loopt Isaac deze dag door naar een bepaalde hut op de berg, maar schijnbaar vond daar deze avond een groot feest plaats voor wel zo’n 400 Malawianen ter ere van een of ander jubileum van de berg, waardoor wij doorliepen naar een hut aan de overkant. Hier kwamen we uiteindelijk om 18:15 aan, na het laatste halfuur toch helaas nog wel wandelend in het bijna donker. Onderweg werden we nog ingehaald door een 3e porter, die schijnbaar een heel matras boven z’n hoofd de berg op aan het tillen was, omdat er een matras te weinig bij de hut bleek te zijn. Bizar! Bij bijna aankomst konden we de muziek al horen en we waren opgelucht om te merken dat dit geen hard gedreun was maar juist prachtig live gitaargeluid. Dat verstoorde de rust ten minste niet zo! Tot onze verbazing zagen we dat de hut niet echt een hut was maar meer gewoon een stenen huis waar zelfs 2 slaapkamers in waren met stapelbedden. Emma en ik claimden 2 bedden in de vrouwenkamer die we deelden met een Duitser; Niels dropte zijn spullen in de mannenkamer. De verbazing werd groter toen Isaac ons liet weten dat we hier gewoon konden douchen. Helaas niet onder een echte douche maar wél met een bak vol met water die de porters tussen het douchen van de mensen door weer bijvulden met kokend water. Wat een service! We waren toch best wel afgekoeld nu we niet meer in beweging waren, met opgedroogd zweet en op 2000m zaten, was deze warme douche erg welkom. De luxe bleef komen toen we vervolgens in de woonkamer werden neergezet bij een open haard en gewoon een heerlijk vers gekookte vegetarische curry kregen. Zo lekker altijd om te merken dat dit soort basis dingen dan zó fijn zijn na zo’n intensieve hike!
Helaas sliep ik die nacht niet top, dat heb ik classic genoeg vaker als ik niet met Niels in 1 ruimte slaap en ik me wat alerter voel, maar ondanks dat stonden we allemaal de volgende ochtend om 06:00 (fris en fruitig) naast ons bed. Opnieuw kregen we deze ochtend een uitgebreide verse maaltijd: 4 (!) boterhammen met 2 eieren en een banaantje, zodat we er weer goed tegenaan konden. Er ging alleen helaas op dit moment even 1 dingetje mis met de planning en dat was het koken van water dat we mee zouden kunnen nemen op de hike, waardoor we uiteindelijk helaas alle drie met maar slechts 1 liter de man de urenlange hike tegemoet gingen. Isaac had het verder allemaal echt geweldig geregeld dus dit is dan ook het enige puntje van kritiek, maar dat was wel ietwat arelaxed. Het is toch grappig dat je met dit soort dingen blijft merken dat wij echt gewend zijn veel meer (water) te drinken dan de Malawianen. Het zou niet eens in ze opkomen om meer dan een halve liter mee te nemen.
De avond ervoor hadden we in overleg met Isaac besloten niet naar de top van de bergketen te gaan (de Sapitwa) maar om gewoon door te wandelen naar een hut zo’n 5 uur wandelen verderop. De top sprak mij niet aan vanwege m’n hoogtevrees en ook Emma en Niels stonden er niet echt op te wachten om 9 uur lang intensief te hiken vandaag, dus we waren alle drie blij met deze beslissing. We liepen af en aan omhoog en naar beneden zonder al te steile stukken en liepen door prachtig landschap heen. Het was even de vraag of we het droog zouden houden aangezien het weer vrijwel elke minuut weer veranderde maar gelukkig liet de regen toch nog even een paar dagen op zich wachten.
Om 12:30 kwamen we bij de nieuwe hut aan en opnieuw werd er hier enorm goed voor ons gezorgd. Isaac en de 2 porters (porter 3 was weer met het matras naar beneden gegaan) maakten een mega grote maaltijd van pasta en patat voor ons en ook hier konden we weer een emmer met warm water gebruiken voor het douchen. We hadden de optie om nog even naar een kleine waterval te gaan maar we besloten gewoon lekker bij de hut te blijven en uit te rusten. Het zonnetje ging ook nog eens schijnen dus het was echt een heerlijk rustige middag met een boekje en sudoku’s. Ook de porters en Isaac konden even bijkomen en een dutje doen. Opnieuw kregen we een bizar grote maaltijd voor het avondeten, ditmaal spaghetti, en Emma en ik besloten er deze keer maar gewoon 1 te delen. We zaten eigenlijk nog bommetjevol van de lunch. Het was hier op de berg een stuk kouder dan de avond ervoor dus we waren dankbaar dat we ook deze avond heerlijk bij een vuurtje in de woonkamer konden zitten. Dit was ook meteen onze slaapruimte en aangezien we helemaal gesloopt waren lagen we al om 20:30 met de 3 matrasjes naast elkaar op de grond.
Gelukkig was deze nachtrust voor ons alle drie wat beter dan de nacht daarvoor waardoor we niet volledig gebroken wakker werden toen de wekker om 05:00 ging. Het was een vroegertje maar met een goed doel: om 06:00 vertrekken zodat we wat minder gehaast de berg af moesten. Deze ochtend kregen we heerlijk zelfgemaakte pannenkoeken en konden we met eigenlijk veel te zwaar gevulde magen de berg afrollen. De tocht naar beneden was gelukkig niet al te steil en na uren doorploeteren kwamen we om 12:00 aan bij een onverwachts grote waterval om even af te koelen. We kregen zelfs nog een broodje pindakaas en gingen vervolgens nog een uurtje verder om om 13:30 veilig en wel beneden bij Hiker’s Nest aan te komen. We sloten nog gezellig met Emma de hike af met een heerlijk koud biertje waarna we afscheid namen om door te gaan naar de theeplantages in Thyolo. We hebben echt enorm genoten van deze 3 dagen in de bergen. Het was fysiek soms wat zwaar maar het was zo lekker om gewoon helemaal offline in de bergen te zitten met elkaar. We zijn meteen helemaal bijgekomen en hebben nu gewoon nog 6 volle dagen vakantie te gaan!
