Schakelen in Malosa
Malosa, Malawi | 14 september 2025
Het is vandaag 22 september en ik moet opbiechten dat ik inmiddels bijna een maand aan update(s) achterloop. Dat komt mede doordat werk ook voor mij weer is begonnen en ik er simpelweg minder tijd voor heb/maak. Maar dat komt ook vooral omdat er een behoorlijke rollercoaster aan emoties heeft plaatsgevonden de afgelopen maand en ik er daardoor ook eigenlijk gewoon minder ruimte voor had om deze op papier te zetten voor jullie. Ik wilde namelijk niet ondankbaar zijn of te negatief, maar tegelijkertijd wel eerlijk kunnen zijn over de struggles. Nu, een maand later en inmiddels ook veel veranderingen verder, denk ik dat we zover zijn dus bij deze weer een update!
Een dag later dan gepland kwamen we dinsdag rond schemering aan bij ons nieuwe verblijf in Malosa. We waren de motor nog niet afgestapt of we werden hartelijk begroet door Monica. Ze stelde zich voor als ‘onze huishoudster’ en van verbazing viel onze mond open. Een eigen huishoudster?? Wat?? Ze vertelde dat ze maandag tm vrijdag in en rondom het huis werkt en voor ons schoonmaakt, de was doet, boodschappen doet, lunch en avondeten maakt. Wat luxe en bizar en ook een beetje onwennig! Ze vertelde dat ze niet van de co’s (onze huisgenoten) had gehoord dat wij die dag kwamen dus ze verontschuldigde zich dat ze voor ons geen avondeten had gemaakt. Dat was uiteráárd geen probleem en we kletsten gezellig nog wat meer met haar. Wat een lieve en warme vrouw. Dat wordt gezellig de komende tijd!
We dropten onze spullen en maakten even later kennis met Nathalie, Olga en Pieter. Drie Nederlandse geneeskundestudenten die hier elk voor 2 maanden een coschap doen en met wie we samen het huis delen. Gezellig! We delen de keuken en grote tuin met elkaar. Aan de ene kant van de keuken zit de ingang naar het verblijf van de co’s: een grote woonkamer met badkamer en 3 kamers. Aan de andere kant van de keuken zit de deur naar ons verblijf: een eigen woon/werkkamer, slaapkamer, toilet en badkamer. Relaxed! We hebben hier letterlijk wat meer ruimte in het huis samen ten opzichte van Zomba en dat kon ik eerlijk gezegd wel waarderen. Hopelijk kunnen we ons hier wat makkelijker even met z’n 2’tjes terugtrekken.
Niels ging heel lief snel daarna aan de slag met het maken van wat eten voor ons en ik begon aan het uitpakken. Ik was nog geen 5min bezig of de stroom knalde eruit. Balen. Ook hier dus last van stroomuitval. Snel een hoofdlampje op, zaklamp in de kamer aan, knop om en verder uitpakken. Ik had onze 2 backpacks en grote koffer in onze woonkamer gelegd en liep steeds met m’n handen vol naar de slaapkamer om de kasten in te richten. Tot ik opeens in onze woonkamer beesten op de muur omhoog zag kruipen. Het zouden toch niet…?! Ook op de grond zag ik er 2 en ik deed zsm de ritsen van de tassen en koffers weer dicht. Ik zette de gedachte van kakkerlakken van me af en liep naar de tuin om even met de co’s te kletsen. Maar, hiervoor moest ik door de keuken. Zodra ik de deur van onze woonkamer naar de keuken opendeed zag ik, niet overdreven, zo’n 30 kakkerlakken over het aanrecht krioelen. Gadver !!!! Zo, hier had ik echt zó geen zin in. Lieve lieve Niels regelde het eten en met een bord vol belandden we uiteindelijk in de tuin in gesprek met de co’s. Fijn om even wat afleiding te hebben. Maar die afleiding was van korte duur toen we later weer de keuken in liepen. Ik schrok me kapot toen ik de koelkast opendeed en ook hier minstens 5 kakkerlakken doorheen zag lopen. Toen ik even later wilde douchen en het (vieze) douchegordijn dichttrok en ook hier aan de binnenkant een kakkerlak op zag zitten, had ik het niet meer. Ik kon me er niet meer overheen zetten en stortte echt even in. Hoe moeten we hier nou 4 maanden gaan zitten?
Lieve Niels hoefde ik gelukkig niks uit te leggen want die snapte helemaal hoe ik me voelde. Hem deed het iets minder maar ook hij gaf aan het wel echt een vieze plek te vinden. Dit weekend moeten we (en ik zeg wel we maar eigenlijk bedoel ik Niels) de boel maar even goed op z’n kop zetten en schoonmaken. Wat mij weer wat minder deed maar Niels weer heel veel, was het geluid waar we toen mee in slaap wilden gaan vallen. Het was een soort constant gekrijs dat zich elke 5 seconden herhaalde. We waren nogal gesloopt van de 2 lange reisdagen dus vielen zonder al te veel moeite in slaap, maar niet veel later schrok ik wakker van Niels die met een zaklamp naast het bed stond en naar buiten aan het schijnen was. “Wat is dat voor mega irritant geluid?!” “Wat ben je aan het doen?” “Ja dat gekrijs!! Wat vreselijk! Ik kan er maar niet van slapen. Zouden het uilen zijn?” “Uilen?!” “Ja nee dat kan toch niet… Het moeten wel apen zijn.” Helaas kon hij de oorzaak van het geluid ondanks de zaklamp niet vinden en kwam chagrijnig weer in bed liggen. En jullie weten: Niels is niet makkelijk chagrijnig te krijgen, dus hij was er echt klaar mee!
Na een gebroken nacht startte Niels die dag met werk in het St Lukes Ziekenhuis. Ik was initieel van plan om het huisje verder in te richten maar besloot dit te staken totdat we het helemaal hadden gepoetst en geboend. Overdag waren er gelukkig nauwelijks kakkerlakken te vinden dus ik kon me een soort van oké door het huis heen bewegen, maar ik merkte aan alles dat ik strak stond van de spanning. Ik durfde eigenlijk niet in de keuken te staan en was liever ook niet binnen, dus besloot me gewoon in de tuin neer te settelen. Eerst lekker even sporten en daarna met een laptop aan tafel in de tuin. Ik ben druk met iets bezig waar ik deze laatste vrije dagen veel tijd in heb gestoken op m’n laptop, en zal dit met jullie delen zodra het staat. Maar ik had dus gelukkig genoeg te doen en kon me hier overdag goed op focussen. Ik begon me serieus goed te voelen en af te vragen of ik niet had overdreven de dag ervoor. Het was toch een prima plek hier? Zo buiten is er toch niks aan de hand?
Monica had me de dag ervoor verteld dat wij haar konden doorgeven wat we aan boodschappen en eten wilden, en dat zij dat dan voor ons kon halen en maken. Ik had haar die ochtend dan ook een lijstje gegeven: eieren, tomaat, aubergine, courgette, avocado, aardbeien, gember en bananen. Oh en bruin brood. Ze kwam later die ochtend hoofdschuddend lachend terug: “my dear, this isn’t Zomba. We only have tomatoes and eggplant here. And onion. I’m sorry.” Haha! Prima. Ze had gelukkig wel gewoon ook eieren en brood gevonden. Dat hadden ze ook nog wel. Ik had verder op het lijstje gezet dat indien mogelijk, we graag scrambled eggs zouden willen voor de lunch. Dat was allemaal geen probleem en ging ze maken voor ons. Zo luxe!
Niels en de co’s werken maandag t/m vrijdag van 07:30-16:30, met een lunchpauze van 12:00-14:00, enigszins afhankelijk van de drukte. Op deze eerste werkdag van Niels kwam hij braaf al om 12:15 aanzetten en kon hij al wat vertellen over de eerste ochtend. Zijn supervisor was net nu 3 weken vrij dus ze had aangegeven dat Niels door iemand anders zou worden ingewerkt op de maternity afdeling waar hij nu 8 weken zou staan, maar Niels vertelde dat deze andere persoon daar wat anders over dacht en dat er eigenlijk niemand was die zich over Niels bekommerde. Op de maternity liep ook een andere co die al een paar weken hier was, maar die ook nu supervisie mistte. Dat resulteerde er al snel in dat Niels eigenlijk die superviserende rol op zich nam aangezien hij in Nederland al een jaar op de gynaecologie had gewerkt en zo meer kennis en kunde had dan de co. Voor de co was dit top want ze gaf aan veel van Niels te kunnen leren, maar voor Niels was dit wel even wennen. Het was zijn eigen eerste dag hier en hoe kan het dat hij nou opeens deze rol moet aannemen zonder zelf te worden ingewerkt? De co kon hem gelukkig wel van alles vertellen over de logistiek e.d. van het ziekenhuis dus zo konden ze elkaar toch nog mooi aanvullen.
Net zoals Niels kwamen ook de co’s rond 12:15 aan die dag en rond 13:00 schoven we met z’n allen aan voor de lunch die Monica voor ons had gemaakt. Lekkere scrambled eggs!!! Maar niet heus!! Toen we de pan zagen bleek ze een grote omelette voor ons te hebben gemaakt. Héérlijk dus je hoort ons niet klagen, maar ik moest er stiekem wel een beetje om lachen. Het was wel gezellig om zo met z’n allen te eten en om zo de ziekenhuisverhalen van iedereen te horen. De frustratie aan het gebrek van efficiëntie hier en de verbazing over, met alle respect, de incompetentie van sommige artsen hier bleek al snel ook onder de co’s te heersen. De gevoelens die Niels in Zomba al had opgedaan werden ook hier in het ziekenhuis bevestigd. De artsen zijn overtuigd van hun eigen gelijk en daardoor soms ook best wat arrogant in hun doen en laten wat niet voor de beste situaties zorgt als de Nederlander van mening is dat het niet klopt wat de lokale arts doet. En ja. Wat kun je dan ook als witte arts? Eigenlijk niet zoveel. En al helemaal niet zo op je eerste dag. Dus voor nu is het met lede ogen toekijken, slikken en weer door. Bizar!
Na de gezellige lunch en weer een paar uurtjes werken verder, was het tijd voor alweer het avondeten met elkaar. Monica had een heerlijke curry met soya en rijst voor ons gemaakt. Er was voor de verandering weer geen stroom dus we zaten gezellig buiten met elkaar aan tafel met kaarsen. Na een paar happen voelde ik dat ik op iets hards beet. Wat was dat? Geen idee. Het gebeurde nog een paar keer. Ik zei er niks over want het blijft Malawi en hier kan alles, maar na een paar dagen begreep ik van Niels en de co’s dat dit steentjes in de rijst zijn. Lol! Die paar dagen later hadden we namelijk elke avond hetzelfde gegeten en hoorde ik op een gegeven moment ook een andere co op iets hards bijten. Stenen schijnen hier onderdeel te zijn van de maaltijd. Oppassen dus voor de tanden!
Het voedseltafereel met Monica herhaalde zich de dag erna opnieuw. Ditmaal vroeg ik of het mogelijk was om voor de lunch misschien een fried egg te krijgen. “Sure darling I can do that for you!” om met de lunch vervolgens weer precies dezelfde omelet te krijgen als de dag ervoor. Haha! Uiteindelijk bleek dat dit gewoon het standaard recept is voor elke dag: omelet voor de lunch en curry voor de avond. Niet verkeerd en eigenlijk ook best lekker, maar ik kan je zeggen dat na 3 weken deze maaltijden toch een beetje je neus uit komen. 😃
Op vrijdag, 3 dagen na onze aankomst, was het tijd voor een afscheidsetentje voor Nathalie. Zij had hier nu 8 weken gezeten en het was tijd voor haar om weer naar Nederland te vertrekken. We aten heerlijke kip met salade en samosa’s en deelden dit met een paar lokale collega’s van de co’s. Het voelde goed en was gezellig om hierbij te zijn en zo wat meer van het lokale leven hier te proeven.
Niels had gelukkig vanaf vrijdagavond ook weekend en dat betekende zaterdag een rondje rennen en een deep clean van het huis. De deep clean deed Niels TOP. Hij heeft letterlijk al onze kasten naar buiten getild en op z’n kop gezet en schoongemaakt waarna ik deze vervolgens kon inrichten. Voor het gevoel scheelde het al enorm nu ik wist dat het in ieder geval schoon was gemaakt waardoor ik nu in ieder geval in onze woon/werkkamer op een stoel durfde te zitten. Helaas kwamen de kakkerlakken die avond gewoon keihard weer terug maar ik merkte wel dat het plekje nu iets minder heftig begon te voelen. Dus dat was fijn! De dag erna vertrokken we voor een fijn dagje naar Zomba waar we even wat boodschappen deden en samen bij Casa Rossa een pizzaatje aten. Fijn om even uit het huis te zijn en tijd samen te hebben!
De week erna herhaalde zich eigenlijk zoals de week ervoor ook was. Ik was veel op m’n laptop bezig in de tuin, sportte veel, ging een dagje zelf naar Zomba voor een change of scenery en at samen met de co’s & Niels lunch (omelet) en avondeten (curry). Ik probeerde me over het gevoel rondom de kakkerlakken te zetten en dat ging de avonden dat er stroom was prima, maar de avonden zonder stroom (en dat zijn er zo’n 4 per week) moeizaam. Die avonden bleef ik eigenlijk gewoon in de tuin totdat het licht het weer deed. Ze kwamen namelijk met legers aanzetten als er geen stroom was dus dan voelde de tuin als wat fijner terrein. Niels en ik sliepen helaas allebei behoorlijk slecht hier. We hadden enorm veel last van het geluid buiten, wat dus echt van uilen bleek te komen!!!, en ik durfde eigenlijk ‘s nachts niet te plassen bang voor de kakkerlakken (ik had er al een keer 1 op de wc bril gespot) dus de nachten waren matig. Ook droomde ik veel over spinnen in het bed (ja echt) waardoor ik steeds onrustig in slaap viel. Dit werd nog erger toen ik die week ‘s nachts dacht iets over me heen te voelen lopen en ik vervolgens met zaklamp een kakkerlak IN ONZE KLAMBOE zag lopen. Nee!!! De rest van die nacht en de nachten erna heb ik de eerste uren steeds visioenen van kakkerlakken en spinnen gehad. Vreselijk.
Er waren gelukkig ook wél fijne dingen aan deze plek. De omgeving staat hierin bovenaan. Het huisje lag tegen een berg aan en had een tuin vol met mangobomen. Het is nu droog en zanderig maar je kunt er heerlijk zitten met een briesje die van alle kanten komt! Ook rent er hier een heel gezellig lieve hond rond: Popo. Popo is de hond van Niels z’n supervisor maar aangezien zij nu met vakantie is, heeft ze ons huis als 2e huis bestempeld. Heel gezellig. Waar je ook gaat of staat: Popo volgt braaf. Ook als je even naar de markt loopt volgt ze. Zo lief! Wat ook heel fijn is hier in Malosa is dat de mensen wat meer gewend zijn altijd witte artsen in het ziekenhuis te hebben. Er wordt dus wat minder naar je gekeken de hele tijd en dat is stiekem wel heel lekker. Het is daarnaast ook veilig om hier in het donker zelf nog even naar de markt te gaan en dat is stiekem ook een luxe die we in Zomba toch wel mistten. We kunnen hier ‘s avonds gewoon nog even een rondje wandelen (met zaklamp) als we willen en dat kan ik toch wel erg waarderen!
We besloten dat het dit tweede weekend tijd was om een nachtje naar Blantyre te gaan en hier wat spullen te halen die we in Zomba niet konden vinden, zoals gewichten voor het sporten, een waterfilter, meer gif tegen de kakkerlakken, een schoon douchegordijn etc. We boekten een relatief luxe hotel dat met onze rate een koopje was en we vertrokken zaterdag rond 10:00 op ons Liefje. Tegen 13:00’en vonden we een leuk koffietentje waarna we incheckten, onze spullen achterlieten en de boodschappenlijst afwerkten. Het was heeerlijk om er even uit te zijn. Die avond dronken we cocktails aan de bar van het verblijf en aten we een heerlijke maaltijd. Het was zo fijn om echt even tijd samen te hebben. We hadden het veel over de huidige situatie in het huis nu en kwamen toch wel tot de conclusie dat de omgeving op dit moment verre van top was. Maar, we gaan het nog een weekje de kans geven en even kijken hoe het voor mij zou zijn nu werk de week erna ook weer zou starten. De dag erna besloten we nog een paar uur aan het zwembad te hangen en in de namiddag naar huis te rijden, zodat we net voor het donker thuis zouden zijn.
Die maandag begon werk weer voor mij. Waar ik de weken ervoor steeds buiten op m’n laptop bezig was geweest, besloot ik nu vanuit de werkkamer te werken. Buiten is er toch veel in- en uitloop van mensen – de straatverkopers komen hier gewoon in de tuin zitten – en dat zou voor mij eigenlijk niet te doen zijn als ik in meetings zat. De werkplek binnen was ondertussen best fijn: het was goed schoongemaakt en overdag was het er licht, dus geen kakkerlakken! Maar het internet was veel minder betrouwbaar… Met de ene internet provider had ik soms alleen 3G en bij de andere ging met het hotspotten naar m’n laptop weer steeds mis. Ik zat daardoor niet relaxed in meetings. In principe was het internet goed genoeg om een teams afspraak te voeren en elkaar te verstaan, maar het beeld haperde veel en soms zag ik ook geen videobeelden van de ander. Kortom: niet top. Ook was de kamer mega donker en leek ik een soort spook op video dus dat was ook niet ideaal.
De eerste werkweek zat ik veel in meetings en ik merkte dat het niet relaxte gevoel aanhield. Zodra het beeld al begon te korrelen voelde ik me gespannen en was ik bang dat het internet eruit zou vliegen. Wat ook een paar keer gebeurde helaas. Maar los van het internet vond ik het grappig genoeg wel erg fijn om weer te zijn begonnen met werk. Ik had m’n collega’s best wel gemist en vond het ook fijn om nu echt weer routine in m’n dagen te hebben en me ergens voor in te kunnen zetten. De dagen gingen ook sneller voorbij. Maar helaas bleef verder het gevoel rondom de kakkerlakken hangen en sliepen Niels en ik nog steeds slecht, dus besloten we nu definitief naar iets anders te gaan zoeken.
We zijn wat rond gaan appen en werden al snel gewezen op een leegstaand huis dat draait op zonne-energie dus er was altijd stroom én het bleek een eigen satelliet te hebben dus het internet zou er top zijn. We konden er die zaterdag meteen gaan kijken en jaaaa het was top! Wel erg afgelegen maar een erg prettig huis. De prijs viel reuze mee dus we besloten het te doen en konden de dag erna meteen al verhuizen. Wat fijn!!!