Maar niet alleen de ziektebeelden, ook de manier van werken is hier in Malawi in het ziekenhuis toch wel heel anders dan in Nederland. De structuur in het artsenteam heb ik even niet scherp dus die houden jullie van me tegoed, maar er zijn in ieder geval veel studenten en verpleegkundigen aan het werk die eigenlijk niet heel veel te doen hebben, of doen. Niels is deze week met een Malawiaanse arts meegelopen op de interne (die zelf nog geen specialist lijkt te zijn) en die lijkt gewoon goede kennis te hebben. Maar schijnbaar is het hier normaal dat de rapporten van patiënten totaal niet volledig en correct worden ingevuld door de studenten en/of verpleegkundigen. Zo zijn de labresultaten niet volledig of missen soms zelfs waardoor Niels en de andere arts per patiënt bijna 30 min bezig zijn om de juiste informatie op te halen. Tegelijk ziet Niels dan meerdere verpleegkundigen en studenten gewoon chillen in het ziekenhuis. We zijn er nog niet over uit of dit dan de mentaliteit is of dat het niet toch ook gewoon echt een gebrek aan begeleiding en kennis is voor en van de studenten en verpleegkundigen. In ieder geval heeft Niels snel de conclusie kunnen trekken dat er echt totaal niet efficiënt wordt gewerkt.

Aangezien Niels met werk begon, moest ik mezelf hier zien te gaan vermaken. En dat is redelijk, met uiteraard wat ups en downs, gelukt! Ik heb opeens zeeën van tijd en heb me gestort op yoga, meditatie, sporten/hardlopen, Spaans leren, met vriendinnen bellen, boodschappen doen (met alle prikkels van dien), veel lezen, Chichewa leren… Maar het blijft een uitdaging om hier alle dagen mee te vullen. Maar dat is ook oké! In het begin voelde het wat onwennig om hier (alleen) te zijn en moest ik (en ook Niels) echt m’n draai vinden, maar het is heel fijn dat we nu na een week al wel kunnen zeggen dat die draai er al best is!

Niels en ik hebben verder veel contact met een paar locals van hier: Richard (host), Malusu (rasta vriend), Jarred (klusser) en Hanisha (mede klusser en caretaker). Jarred en Hanisha zijn hier elke dag om aan het huis te werken dat voor papa en mama wordt gebouwd (🤣) en Malusu en Richard chillen ‘m hier vooral. Eerst even wennen, maar inmiddels fijn en gezellig. We eten af en toe samen en hebben het over het leven. Ook is het contact met de 2 andere huisgenoten, Caroline (Zwitsers) en Lorena (Mexicaans maar student in Zwitserland) goed. Je merkt wel dat we hier een beetje in een afgezonderde bubbel zitten. Je weet wel dat er hier veel armoede heerst, maar toch lijkt of voelt het minder erg dan verwacht of zo? Maar (gelukkig) zijn er genoeg momenten dat we met onze neus op de feiten worden gedrukt en beseffen we ons in die momenten goed de verschillen. Zo probeerde Niels laatst bij Malusu te gissen wat de eet momenten voor de locals hier zijn en wat ze dan eten. “Afhankelijk van of er geld is, heb ik ontbijt.” Ja… dan moet je wel even slikken. Al helemaal als hij net daarvoor zijn eten met ons heeft gedeeld. Ook de momenten dat we naar de markt gaan zijn confronterend. Deze mensen verdienen duidelijk vrijwel niks, misschien wel minder dan €2 per dag. We worden daar ook wel veel door mensen gevraagd om geld te geven. Dat zijn echt moeilijke momenten, maar we doen het niet. Het zal ze dan helpen om een maaltijd te halen, maar lost het probleem structureel niet op. Maar man wat is dat lastig. We hebben samen veel gesprekken over hoe we hier ons als witte moeten gedragen, en zullen er de komende maanden misschien iets meer aan wennen, maar het blijft erg ingewikkeld.