Na nog een paar dagen werk voor Niels en scriptie voor mij was het tijd voor ons eerste tripje naar het binnenland! Niels had d.m.v. een dienst ruilen kunnen fixen dat hij 4 dagen vrij was en aangezien ik m’n scriptie heb ingeleverd (jeej!!) hadden we echt even de tijd om op een soort mini vakantie te gaan!

Dit tripje kostte wel behoorlijk wat voorbereidingsuren, haha. Vanwege covid en heftige regenval afgelopen regenseizoen zijn veel dingen niet open of wegen onbegaanbaar. Daarbij duurt het echt uren voor je een beetje in het binnenland komt (daar moesten we naartoe), aangezien er slechts enkele wegen zijn en het meeste ook per boot gebeurt. Het was daardoor even puzzelen wat nu een chille bestemming was en hoe we er zouden komen, maar na uren (niet overdreven) bellen en geregel wisten we dan toch een halfuur voor vertrek dat we naar Blanche Marie zouden gaan!

Zoals ik al zei: alles is moeilijk begaanbaar en redelijk ver weg, dus donderdag bestond uit een reisdag. Eerst gingen we met de taxi naar de boot. Hier begon de lol en oplichterij al: of we even 450srd wilden betalen. Ter vergelijking: dit betaal je ook als je 5 uur in de taxi zit naar Paramaribo. Niels heeft er gelukkig wat vanaf gehaald, maar ik blijf me erover verbazen hoe dit toch steeds gaat. Ook zou de boot om 2 uur vertrekken en was het handig als wij er om half 2 zouden zijn. Kwamen iets na half 2 aan en je kunt het natuurlijk al raden: geen boot te zien. Wel 2 mannen die in de hangmat aan het chillen waren met 6 honden. “Oh je gaat met de boot van Terry? Ja, die gaat vast wat later joh, rustig aan.” Dus ja, wij gezellig wachten. Op een gegeven moment was de boot van Terry er maar konden we nog niet instappen “want even wachten op de andere passagiers.” Die kwamen gezellig om 3 uur, alsof ze wisten dat ze er wat later moesten zijn. Opnieuw ook hier weer veel sprake van prijzen die niet lijken te kloppen. Het was voor ons namelijk 700srd pp om met de speedboot te gaan (voor de heenweg, omgerekend zo’n 30eu). Toen we een enorme groep Surinamers zagen konden we ons, gezien de dramatische economische situatie van het land, eigenlijk niet voorstellen dat ieder dat moest betalen. We checkten even bij 1 van de mannen uit de hangmat hoeveel het zou moeten zijn “nee nee ga ik me niet bemoeien dus ik zeg niks”. Maar het mooie was dat, toen wij onze prijs benoemden, hij niet wist hoe snel hij naar zijn boot moest rennen om te kijken of hij ons niet kon vervoeren. Hij kreeg z’n boot helaas niet op tijd aan de praat dus zijn toch maar met Terry mee gegaan. Ach ja, we lachen er maar om maar het blijft wel vervelend dat je, voor je gevoel, steeds als rijke witte wordt behandeld en dus overal meer moet betalen. Iets met discriminatie de andere kant op…? 

Na een heldhaftige snelle bootrit van zo’n 2,5 uur kwamen we aan in Apoera, een klein dorpje tegen het binnenland aan. Niels probeerde nog wat van de bootprijs te halen. Dit lukte maar moeizaam met een zeer dronken boze Terry, dus vervolgden we onze weg maar snel naar ‘onze chauffeur’ die ons al opwachtte in Apoera. Hier begon de pret pas echt! We hadden een rit van bijna 3 uur, waarvan een derde gewoon midden door de jungle ging, zonder normale paden. We moesten ook specifiek met een 4×4 auto (kende ik natuurlijk niet) om over de slechte weg te kunnen rijden. Maar oh zo gaaf waar we uiteindelijk aankwamen!! Midden in de jungle!