Helse tocht naar Brownsberg
Brownsberg, Suriname | 19 februari 2022
Na het uitchecken uit het fijne appartement in Paramaribo was het tijd om de auto te halen die we voor een week hadden gehuurd. Met een mooi Noah busje haalden we vervolgens meteen wat broodjes, pinden geld, gingen op zoek naar een mooi sieraad voor Niels z’n moeder. We zochten hangmatten en dekens uit en haalden uiteraard ook alvast wat avondeten bij de warung. Dit duurde uiteraard uren want het blijft Suriname, maar rond 14:00 uur reden we uiteindelijk met een volle bak naar Berg en Dal. We dropten hier alvast wat bagage en reden door naar een dorpje voor Brownsberg.
Ondanks dat we een mooi Noah busje hadden gehuurd, konden we hier niet de berg mee op. We hadden echt een 4×4 nodig. Het plan was daarom om richting Brownsweg te rijden en hier op goed geluk een rit de berg op te regelen. We hadden uiteraard van te voren wel vervoer geregeld, maar het zou Suriname niet zijn als dat vervoer ook daadwerkelijk op zou komen dagen. Eén dag voor de tocht naar de berg kreeg Niels namelijk van de chauffeur Curtis een appje of hij hem even kon bellen. Na 300 keer bellen belde Curtis uiteindelijk terug met de legendarische woorden “gaat niet goed, voel me slecht” om vervolgens weer meteen op te hangen. Hij heeft nooit meer wat van zich laten horen.
We moesten dus nieuw vervoer regelen. Dat gebeurde welgezegd op vrijdag op Brownsweg door onze hosselaars Niels en z’n zwager. Na wat rondvraag kwam er een man naar Niels toe: “Ik weet wel iemand. Curtis rijdt vaak de berg op! Hij zit daar achter, je kunt hem wel vragen!” Met een grote grijns liep Niels naar Curtis toe, maar deze man ontkende in alle staten Curtis te zijn. Maar, hij kon ons wel brengen! Hij moest hier alleen even een andere auto voor halen. Uiteraard is hij nooit teruggekomen.
Niels z’n zwager had gelukkig in de tussentijd een andere man gevonden die ons wel wilde brengen. Er werd een prijs afgesproken, die man haalde zijn 4×4, hij bracht ons naar een mooie parkeerplaats (met bewaking) om Noah te laten overnachten en vervolgens konden we met hem mee de berg op. Al snel kwamen we erachter dat we iets cruciaals vergeten waren te vragen; deze man had de brownsberg nog nooit opgereden. Resultaat: hij ragde 45 min de berg op en bleek geen schokbreker te hebben, waardoor ik behoorlijke doodsangsten heb uitgestaan toen we af en toe het ravijn aan ons zijde hadden. Het hielp ook niet mee dat mijn voeten binnenin de auto af en toe nat werden haha. Gelukkig hebben we de top gehaald en hadden we de eerste tocht overleefd. We probeerden nog maar niet aan de terugweg te denken die de dag erna met deze man op de planning stond. Eerst maar genieten!
Vlak voor het donker werd kwamen we aan. We hingen onze hangmatten op en genoten van onze semi koude maaltijd die we die middag bij de warung hadden gehaald. Niels en ik hadden de vorige keer op deze berg kikkerexpert Marcel ontmoet en ook vandaag leerden we een natuurliefhebber kennen, Auke ditmaal. Auke was iets minder sociaal dan Marcel maar kon ons een enorm monoloog geven over kevers en andere insectenfamilies. We probeerden aandachtig te luisteren en knikten instemmend om aan te geven dat we het begrepen, maar dit bleek niet goed te zijn in de ogen van Auke. Resultaat: Niels werd twee keer aangesproken op zijn knikken, omdat hij het volgens Auke niet zou weten. We hebben toen maar geprobeerd te luisteren zonder onbewust te knikken. Is best lastig…
De vorige keer had Marcel Niels en mij meegenomen op kikkertocht, dus nu was het tijd om dat ook met het bezoek te doen. Auke wilde uiteraard ook graag mee en kon ons ook nog wat insecten en kikkers aanwijzen. Niels z’n zus en ik haakten snel af, maar de mannen konden er wel van genieten. Hierna gingen we moe maar voldaan onze hangmatjes in, met nog een valpartij van Niels z’n zwager (oeps!).
De volgende ochtend werden we alle 4 redelijk gebroken wakker. Niels en ik hadden gelukkig best oké geslapen, wij waren misschien toch al een beetje gewend geraakt aan alle junglegeluiden. Maar het bezoek had iets minder geslapen, maar dat mocht de pret niet drukken. We aten snel wat broodjes en deden een gezellige hike door de jungle naar het uitkijkpunt op de berg. We hadden geluk met het weer: het had de hele nacht geregend maar nu was het droog! Na deze mooie tocht door de natuur hebben we rustig aan gedaan op de berg. We merkten allemaal dat we behoorlijk moe waren van al het regelen de dag ervoor en het hiken. Niels z’n zus en haar partner gingen daarom even slapen. Niels ging eerst alleen nog even op avontuur en vond een grote spin (doodeng). Daarna gingen we met z’n 2’en nog een deel van een trail wandelen. Heerlijk om weer zo in de rust te zitten en alle vogelgeluiden om ons heen te hebben!
En net zoals de vorige keer hadden we geluk: er zaten opnieuw brulaapjes bij ons in de buurt! De beheerder kwam het ons speciaal vertellen. We haalden Niels z’n zus en partner erbij en al snel zagen we de apen boven ons wild op en neer klimmen en doen. Heel leuk dat we dit bijzondere moment met elkaar konden delen.
Om 15:00 uur was het tijd om de berg af te gaan en door te rijden naar Berg en Dal. Niels z’n moeder zou die avond namelijk rond 18:00 uur landen en we zouden haar ophalen! We hadden met onze chauffeur van de dag ervoor afgesproken dat hij om 15:00 op de berg zou zijn. We hadden hem op de heenweg helaas al de helft van het geld gegeven omdat hij dat per se al wilde hebben om mee te kunnen tanken, waardoor we alle 4 een beetje twijfels hadden of hij wel zou komen. De weg was immers slecht en hij had de auto zo lopen raggen dat we niet wisten of z’n auto het überhaupt nog deed… Het werd 15:00 en hij was er nog niet. Het werd 15:15, 15:30, 15:45… hij kwam maar niet.
Gezien de tijd spraken we een groep Javanen aan (die we al eerder op de berg hadden gesproken) en zij boden ons gelukkig een lift naar beneden aan. We kregen zelfs gebakken aardappels en cassave van ze mee voor onderweg! Er was geen plek voor ons 4 in de 4×4 maar dat was geen probleem; Niels kon wel staand in de achterbak.
Onderweg hoorden we mooie verhalen van deze mensen: de man achter het stuur zat in de goudzoek business en de man op het dak (ja die zat echt met z’n vriendin op een stoeltje op het dak) verhandelde illegaal dieren naar Amerika. Het blijft Suri… Terwijl we naar de verhalen luisterde, zagen we een auto ons passeren. En jawel hoor, dat was gewoon de chauffeur van de dag ervoor! Blijkbaar was zijn auto van de dag ervoor stuk (tja, niet zo gek…) en was hij laat omdat hij een andere auto moest regelen. Wij waren stiekem wel blij dat we uiteindelijk met de Javanen naar beneden zijn gebracht omdat deze chauffeur een stuk rustiger reed. We hadden ergens ook wel een beetje met de chauffeur van de dag ervoor te doen, dus we hebben hem toch nog maar een deel van het afgesproken bedrag gegeven. De Javanen dropte ons veilig (en gratis!) af bij onze Noah waarna we als de wiedeweer doorreden naar Berg en Dal. We waren alle 4 bek-af en ik had redelijk wat hoofdpijn ontwikkeld, waardoor Niels heel lief in z’n eentje even z’n moeder ging ophalen en wij ons even konden opfrissen. Na deze enerverende 2 dagen was het tijd om even bij te komen.