Huisbezoek in het binnenland
Stoelmanseiland, Suriname | 23 maart 2022
Woensdag 23 maart mocht Niels als arts op huisbezoek gaan bij de wat oudere en zwakkere patiënten. Dit betekende dat hij samen met andere zusters met de boot langs de buitenwijken zou varen rondom Stoelmandseiland. En een bijkomende verrassing: ik mocht mee! Rond 09:00 vertrokken we samen met 2 zusters, een stagiaire verpleegkundige en een stagiair van het lab. We gingen de patiënten 1 voor 1 af met de boot, ze woonden allemaal op verschillende stukken land. Zo ontzettend leuk en bijzonder om te zien hoe de mensen op al die verschillende plekken wonen! Het leuke was ook vooral dat ik nu van dichtbij het werk van Niels kon meemaken. Het werk van hem en de zusters ging er bij elke patiënt vrijwel hetzelfde aan toe: de zusters hadden een stuk papier bij zich waarop informatie over de patiënt stond. Hier konden ze bv de waarden van de vitale functies vinden die de patiënt bij het vorige bezoek had. Tijdens dit bezoek gingen ze opnieuw de vitale functies controleren: de bloeddruk, polsfrequentie, zuurstofsaturatie en ademhalingsfrequentie werden dan ook bekeken (ik moest Niels dit net nog even vragen haha ik heb er natuurlijk geen verstand van).
Aangezien de patiënten eigenlijk allemaal geen Nederlands kunnen, voerden de zusters in principe het woord en vertolkten ze de antwoorden voor Niels. Wat me opviel is dat de zusters eigenlijk nooit echt een praatje maakten met de patiënt. Meestal deden ze meteen de band om om de bloeddruk te meten, zonder ook maar iets te zeggen. Niels stelde dan steeds vragen die de zusters vertaalden voor de patiënt, maar de vraag blijft natuurlijk wat er echt vertaald wordt en of er wat verloren gaat. Wat ons ook opviel was dat ook deze patiënten in de jungle van Suriname veelal een te hoge bloeddruk hebben. Net zoals de Surinamers in de steden. En ook deze Surinaamse patiënten zijn therapie veel ontrouw, wat Niels ook al veel had gezien. Niels heeft z’n best gedaan de consequenties aan ze uit te leggen maar de zusters gaven eigenlijk al aan dat zij dat ook al hadden gedaan en de patiënten toch niet luisteren. Die Surinamers ook altijd… Tussen de huisbezoeken door gaf een stagiaire op een klein eilandje ook nog voorlichting over hygiëne, schoon drinkwater en toiletgang. Op deze manier kan de lokale bevolking wat meer kennis vergaren en hopelijk de gezondheid wat verbeteren en (ernstige) complicaties tegen te gaan.
Tegen het einde van de middag ruilden we Suriname tijdelijk in voor Frans-Guyana. De buren! Hier woonden blijkbaar 2 Surinaamse patiënten die wel onder de zorg van Medische Zending vallen. Heel grappig om direct het grote verschil tussen Suriname en Frans-Guyana te zien: de buitenwijken bij Stoelmanseiland van Suriname waren allemaal best wel vies, modderig, armoedig en de huisjes waren vrijwel allemaal van hout. Ook waren heel veel huisjes hier trouwens deels ondergelopen door de wateroverlast. In Frans-Guyana zag het er allemaal keurig aangelegd uit. Er was zelfs een verharde weg! De grond was aangelegd met wit zand en de huizen waren in veel betere staat. We werden door iedereen in het Frans begroet dus dat was ook heel grappig om opeens mee te maken. Er werd ook een nieuwe school gebouwd waar mannen mee bezig waren, die lieten ons meteen even alles zien. Heel gastvrij en gezellig! Volgens mij vonden zij het allang leuk dat Niels en ik wat woordjes Frans konden. We kregen zelfs een borrel prosecco daarna!
Deze dag heeft bij mij erg veel indruk gemaakt. Niels is naar Afrika geweest en heeft daar echte armoede gezien en geproefd. Voor mij was dit de eerste keer dat ik mensen van dichtbij in armoede zag leven. Het maakte veel indruk op me om de enorm kleine houten huisjes te zien waar zoveel kinderen samen met hun moeder en oma wonen. De vrouwen liepen halfnaakt rond terwijl de mannen, op enkele vissers na, nergens te bekennen waren. We zagen de vrouwen ‘s ochtends vroeg al druk in de weer met het drogen van cassave, pinda’s pellen en kinderen wassen. Het was bijzonder om te zien hoe deze mensen hun leven leiden en waar zij zich druk om maken. Zo anders dan de westerse wereld. Op het eilandje waar we voorlichting gaven bleek zelfs dat er geen toilet was op het hele eiland. Toen we daarna een rondje maakten op dat eiland en we echt 100 kinderen naakt rond zagen rennen moest ik ook even slikken. Iedereen zag er zo gelukkig uit en leek echt te genieten. Bijna zorgeloos. Terwijl ze niet eens een toilet hebben, de scholen nu dicht zijn vanwege wateroverlast, ze geen Nederlands kunnen… Het heeft ons weer even doen bevestigen wat belangrijk is in het leven. Heel bijzonder.