Paramaribo
Paramaribo, Suriname | 31 augustus 2021
Op 29 augustus om 19:30 plaatselijke tijd landden we na een directe vlucht in het warme Suriname. Al in het vliegtuig mochten we even kennismaken met de Surinamers. Toen we op gingen stijgen liep een groot gedeelte van de passagiers nog door de paden en moesten er nog veel ‘snel even’ naar het toilet. De stewardessen leken het niet leuk meer te vinden. “Meneer, nu gaan zitten, u kunt nu echt niet meer naar het toilet!” “Kom op mensen, nu gaan zitten, we gaan opstijgen!” Niels en ik hebben ons flink vermaakt.
Tijdens de vlucht zaten we naast een gezellige Surinaamse man van ong 70 jaar die ons veel kon vertellen over het eten, de criminaliteit, de vrouwen (oppassen voor de Javaanse!) en ook vooral zijn leven in Nederland en het huis dat hij in Suriname wil bouwen. Hij was enorm vriendelijk en gaf ons alle telefoonnummers en e-mailadressen van mogelijke verblijfplaatsen voor in de toekomst. Zijn eigen contactgegevens konden natuurlijk ook niet ontbreken. Niels kon gelukkig uren bijslapen na de drukte van afgelopen weken. Ik heb vooral met de buurman gepraat, een filmpje gekeken en Angry Birds maar weer eens uitgeprobeerd. We hebben wel nog gezellig samen een borreltje gedaan en allemaal papieren ingevuld die in het vliegtuig werden uitgedeeld voor de immigratiedienst.
En toen, na de vlucht van 9 uur, stonden we in de warme buitenlucht in Suriname! Opnieuw bij het uitstappen erg gelachen om het niet luisteren van de meesten. Er werd 10 keer omgeroepen dat men nog moest blijven zitten en vooral nog niet de bagage moest pakken, maar dat werd natuurlijk niet opgevolgd. “Meneer, we hebben het nu al 4 keer gevraagd, gaat u alstublieft nog even zitten!” Onze buurman vroeg ook nog even of de stewardessen niet de nooduitgang open konden doen. “Mag ik wat vragen?” “Nee, meneer” “Kunt u deze deur niet gewoon open doen?” “Meneer, u hebt al een vraag gesteld” “Maar kan de deur dan open?” “Nee” Toen keerde hij zich nog naar ons: “Het lijkt wel een multiple-choice dit!”
Na deze gezellige vlucht moesten we redelijk lang wachten om door alle corona controles en de immigratiedienst te komen. Maar het ging goed! We pakten een taxi en reden naar het hotel. Rond 23:00 (Nederlandse tijd 04:00) waren we ingecheckt en wel en vielen we als een blok in slaap.
We begonnen de dag met een lekker westers ontbijt bij het hotel (nu kan het nog!). We moesten nog even wat contant geld wisselen en hoorden dat dit veilig bij de Cambio kon. Eenmaal daar aangekomen zagen we particuliere beveiliging van de ‘N.V. Security Brotherhood’ (lol) op slippers en met een enorm geweer staan. We keken meteen weer onze ogen uit. Na het geld wisselen, lieten we een beveiliger een taxi bellen want we moesten met enige haast naar de Vreemdelingendienst om een vervolgstempel in ons paspoort te krijgen. We wilden met de taxi want dit was slechts 4min rijden en 30min lopen. Gelukkig gaat het hier allemaal op z’n Surinaams en moesten we uiteraard een halfuur op de taxi wachten, dus echt effectief was het niet.
Van te voren waren we gewaarschuwd dat het uren kon duren bij de Vreemdelingendienst en dat we, als ze zouden zeggen dat het digitaal geregeld werd, moesten blijven wachten omdat daar niks van zou kloppen. Maar het viel allemaal reuze mee bij ons! Binnen 15min hadden we de stempel en konden we een simkaart gaan regelen.
Niemand loopt hier, alles wordt gedaan met de auto (ook als men een krant op de hoek gaat halen kon onze buurman in het vliegtuig ons vertellen) dus we werden enigszins raar aangekeken toen we lopend op zoek waren naar een simkaart. “Die kun je verderop halen, maar is echt heel ver weg hoor!” vertelde een meisje ons onderweg die op de bus aan het wachten was (het was aan het einde van de straat). Het is hier trouwens bloedheet. De temperatuur valt reuze mee maar de luchtvochtigheid is extreem waardoor we compleet bezweet en doorweekt aan het rondlopen waren. Mede hierdoor en omdat de zoektocht naar een simkaart nergens op uitliep spraken we een taxi aan die ons naar het kantoor van een provider kon brengen. Heel bijzonder ook weer allemaal: je moet hier een simkaart halen en deze persoonlijk fysiek elke keer weer opladen als het tegoed op is. Uiteindelijk was het gelukkig gelukt en reed de taxi ons met 2 nieuwe simkaarten door naar een bank. We moesten namelijk geld storten voor het Ministerie van Justitie en Politie, ook weer voor het visum. Gelukkig gaat eigenlijk alles hier om 14:00 dicht en kwamen we net te laat aan, dus moesten we deze taak maar naar morgen verschuiven.
Aangezien we de to do’s nu maar naar morgen moesten verschuiven, was het tijd voor een heerlijke Javaanse lokale lunch en vervolgens een plons in het zwembad! We genoten van wat zwemmen, slapen (jetlag…) en heerlijke cocktails. Voor het avondeten haalden we nog even wat bij de Chinees om de hoek. Er is hier een avondklok om 21:00 (niet dat men zich eraan houdt maar toch) dus hebben daarom lekker op de kamer gegeten.
De volgende dag was het zover: tijd om naar Nickerie te vertrekken! Maar eerst nog even langs de bank… Van het Consulaat hadden we papieren gekregen waarop 5 banken incl adres waren vermeld. Bij 1 van deze banken zouden we het geld kunnen storten. Van de taxichauffeur hadden we gister al begrepen dat De Surinaamse Bank (SDB) momenteel in verbouwing was, dus deze viel al af. Vandaag lieten we ons daarom rijden naar de Mr. Lim a Postraat. Hier zou de Landbouwbank moeten zijn. Toen we aankwamen bleek hier echter nu de VCB bank te zijn. Aangezien we dus 5 specifieke banken met adres hadden gekregen, wisten we niet zeker of de storting ook wel bij deze bank kon. Even gecheckt binnen en gelukkig bleek dit mogelijk te zijn. We hadden alleen nog niet genoeg cash voor de storting dus wilden even geld opnemen. Dat kon echter niet bij de VCB. “Moet u even naar de RSB of DSB” Oké, wij dus naar de RSB die gelukkig aan de overkant zat (want de DSB was immers in verbouwing). Hier kwamen we erachter dat er vanwege corona maar een bepaald limiet uit de ATM per dag kon worden gehaald, en dit moest in meerdere keren want er zat ook een limiet per opname op. Voor ons betekende dit dat we in 4 beurten het geld moesten opnemen en per beurt moesten we zo’n 3euro transactiekosten betalen. Nou ja goed, moest maar. Maar toen we eenmaal geld wilden opnemen, bleek dat de limiet per opname niet kon worden gehaald omdat er geen briefjes van 100SRD meer waren. Eindstand: in 7 beurten het geld op moeten nemen en er minder uit kunnen halen dan met de 4 beurten die eigenlijk nodig waren geweest. En dit heeft dus 21eu extra gekost. Pijnlijk, maar goed, we konden nu gelukkig nog net op tijd terug naar de VCB om de storting af te ronden voor ze weer om 14:00 dicht zouden gaan. De ironie wil dat we, zodra we de VCB uitliepen, we de DSB zagen op het adres waar die zou moeten staan volgens de papieren en deze gewoon prima open was. Ach, Suriname!
Na dit eindeloze geldavontuur zijn we nog even doorgelopen naar de Prinsessestraat. Niels z’n betovergrootvader (dus de opa van Niels z’n oma, als je het nog volgt) heeft hier in het verleden een huis gehad. Het huis is inmiddels aan de gemeente geschonken, maar we vonden het toch wel bijzonder om er even langs te lopen.
Na het huis te hebben gezien zijn we met de taxi teruggereden naar het hotel. Hier werden we vervolgens om 16:00 opgehaald door een taxi van het ziekenhuis in Nickerie om naar onze verblijfplaats voor de komende maanden te gaan!