Pasen in & afscheid van Suri

Nieuw-Nickerie & Paramaribo, Suriname | 20 april 2021

Na onze tijd in Stoelmandseiland moesten we het dan echt onder ogen komen: onze laatste week in Suriname was aangebroken. Zo bizar om dat te zeggen nadat dit land ons thuis is geweest voor 8 maanden.

Vanuit Stoelmanseiland vlogen we terug naar Paramaribo waar we de hondjes bij de Dierenbescherming achterlieten met pijn in ons hart. We hebben hier best wat tranen om gelaten want was dit nou echt de beste beslissing… Het blijft aan ons knagen. Na dit hartverscheurende afscheid verbleven we nog 1 nachtje in de stad waarna we de dag erna richting Nickerie zouden vertrekken voor het paasweekend. En deze ene avond in Paramaribo was hartstikke gezellig! Nadat we hadden gecheckt of de bus de dag erna zou gaan, ploften we neer op een gezellig lokaal terras. Nog half emotioneel door het afscheid van de hondjes, dronken we een djogo op het terras en net voordat we een beetje wilden opstappen, sprak de man naast ons ons aan. We raakten in gesprek over onze tijd in Suriname en voor we het wisten zaten we met 6 gezellige Surinamers (in de leeftijdscategorie 60-80 jaar) op het terras. Zo leuk! Het bier werd aan alle kanten aangevuld, chips werd langsgebracht. Enkelen van hen hadden hadden jaren in Nederland gewoond en waren nu weer terug in Suriname dus we konden goed met ze praten over de verschillen en over hoe het land (slecht) functioneert. Achterin het café waren twee oudere mannen aan het dammen en ook zij kwamen gezellig een praatje maken. Zij waren 79 en 84 en nu voor een paar maanden in Suriname om hun pensioen erdoorheen te jagen. We hebben de meest mooie verhalen gehoord haha! Het was zo gezellig dat we besloten om dinsdag weer met z’n allen af te spreken om 15:00 uur op het terras. Stanley, een man van 79, beloofde dan dinsdag voor ons te gaan draaien zodat we konden dansen. We waren benieuwd! Rond 19:00 besloten we dat het toch echt tijd was om te gaan; we moesten hoognodig wat eten na al dat bier op een lege maag. We sloten de avond dan ook redelijk van de kaart af met een heerlijke pizza (echt goed voor Surinaamse standaarden) en vielen als een blok in slaap.

De volgende ochtend ging de wekker om 05:15 zodat we om 06:00 ons busticket konden halen voor de bus van 13:00 richting Nickerie. Ik was helemaal gesloopt want had voor geen meter geslapen, maar met onze brakke koppen besloten we toch te gaan. Dit was een heel tafereel aangezien het in Suriname alleen mogelijk is bustickets te halen voor een bus van die dag, vanaf de ochtend van die dag. Aangezien het goede vrijdag was, reed er die dag slechts 1 bus om 13:00 en wilden heel veel mensen die hebben zodat ze het paasweekend bij familie in Nickerie konden vieren. Het loket zou om 06:00 open gaan dus wij stonden braaf vanaf 05:50 in de rij. Het werd alsmaar drukker en drukker maar je raadt het al: het loket ging maar niet open. Om 06:40 kwamen er eindelijk mensen aanlopen die het loket openden en waren we gelukkig een van de eersten om een ticket richting Nickerie te bemachtigen. Het was natuurlijk nog vroeg dus we konden gelukkig nog even slapen waarna we om 13:00 dan toch echt de bus naar Nickerie pakten: op naar onze Surinaamse familie!

Met open armen werden we die avond ontvangen bij Carla thuis. Hier mochten we dit weekend verblijven. Amrita, Sham en Nadira stonden samen met Carla klaar met allerlei eten en drinken. Mijn wens werd vervuld: ze hadden heerlijke roti met pompoen gemaakt! We hebben die avond heerlijk gegeten en bijgekletst met z’n allen. Het voelde heel goed om weer thuis te zijn! De rest van het weekend stond op z’n Surinaams in het teken van eten en gezelligheid. Iedereen zorgde ervoor dat wij niks tekort kwamen: voor ontbijt kregen we roti van Carla, ‘s middags bami van Amrita en ook ‘s avonds was er genoeg eten voor een heel weeshuis. Sham had geregeld dat er een mega vis was die hij samen met Niels klaar ging maken. Helaas had Sham nog iets anders geregeld…. Hij vond dat Niels eruitzag als een zwerver door zijn baard dus onze barbier Sham heeft er even voor gezorgd dat deze eraf werd gehaald. Ik herkende mijn lieve Niels niet meer terug…

Ook zondag stond volledig in het teken van eten eten eten en gezelligheid. Die dag zijn Niels en ik wel nog even naar het centrum gewandeld (voor het eerst, we hadden nu natuurlijk geen fietsen) om nog wat te drinken en echt even afscheid te nemen. Hier komen we voorlopig namelijk niet meer terug! ‘s Avonds aten we voor het laatst met z’n allen en maandag was het dan toch echt tijd om voorlopig definitief afscheid te nemen. Dit was best emotioneel, iedereen moest een klein traantje laten. Maar dat was ook juist wel heel mooi en laat zien wat voor fijne band we met elkaar hebben opgebouwd de laatste maanden. We hebben ons hier echt thuis gevoeld! Na het afscheid kregen we nog 6 rotivellen met pompoen, pannenkoekjes en vers sap in onze handen gedrukt voor de reis naar Paramaribo. Zo lief! We zijn meer dan ready voor het nieuwe avontuur, maar het was toch even lastig definitief afscheid te nemen van Nickerie. Onze Surinaamse familie heeft ons hier écht welkom en thuis doen voelen. Heel bijzonder.

Maandag 18 april gingen we terug naar Paramaribo en woensdag 20 april zouden we vliegen naar Curaçao. We hadden expres nog 2 nachten in Paramaribo geboekt voordat we Suriname zouden verlaten, zodat we nog wat dingen voor het visum konden regelen. Maandagavond zijn we gezellig restaurants wezen hoppen en hebben we lekker wat gedronken.

De ochtend erna was het tijd voor het visumavontuur. Om 09:30 stonden we bij Vreemdelingenzaken op de stoep. Niels had te horen gekregen dat hij z’n visum kon afhalen. Die van mij zou nog niet klaar zijn. Na een uurtje wachten kon Niels die van hem inderdaad afhalen en na wat navraag kon ook ik die van mij afhalen! Het was een wonder. De dag voordat we Suriname na bijna 8 maanden zouden verlaten, hadden we ons visum binnen. Top 🤪

We waren alleen nog niet klaar: nu we ons visum hadden, moesten we nog 3 stempels op 3 verschillende plekken halen. Oh en wat we ook nog moesten doen: een inreisstempel halen. Die hadden Niels en ik beiden niet gekregen toen we voor de 2e keer Suriname in gingen. Er was toen tegen ons gezegd dat we ons visum eerst moesten ophalen en we daarna bij de Militaire Politie dan een inreisstempel konden halen. Nu we ons visum hadden, moesten we dus ook die stempel kunnen halen. Een meneer genaamd John werkte bij de Vreemdelingendienst waar we ons visum hadden afgehaald, en begreep dat we nog wat stempels moesten halen. Hij wist precies waar dit allemaal kon en wilde ons graag helpen, dus bood ons aan ons rond te rijden naar de plekken waar we heen moesten. Super lief!

We begonnen bij de Militaire Politie omdat we dus eerst die inreisstempel moesten halen. Dit ging natuurlijk op z’n Surinaams: “U had een inreisstempel moeten krijgen op het vliegveld! Ik kan u die hier niet geven. Het is niet mijn probleem dat u die toen niet hebt gekregen. U zult nu ook wel niet die andere 3 stempels kunnen krijgen omdat u de inreisstempel mist. U kunt het nog bij de Vreemdelingendienst (een andere locatie) vragen. Wij kunnen u niet helpen.” Heel irritant hoe onvriendelijk iedereen weer was en niemand hier de verantwoordelijkheid wilde nemen. Maar goed, we gaven niet op! Dan maar naar de Vreemdelingendienst. John was zich ondertussen ook al aardig aan het opwinden over de gang van zaken hier en vond het belachelijk dat “mensen die z’n land wilden helpen, zo te woord werden gestaan en niet werden geholpen.” Heel schattig hoe erg hij z’n best deed om ons te helpen. Bij de Vreemdelingendienst ging het natuurlijk precies hetzelfde: “Ik kan u geen stempels geven als u de inreisstempel mist. Die moet u bij de Militaire Politie halen! Het is niet mijn probleem als u nu problemen krijgt bij de douane.” John probeerde ons te helpen door uit te leggen dat de MP ons juist had verwezen naar de Vreemdelingendienst maar kreeg als reactie (geen grap): “Ze zijn dronken daar hoor bij de MP, ze moeten daar die inreisstempel geven.” Toen John vroeg of ze niet even naar de MP konden bellen zodat ze samen konden afstemmen waar we nou welke stempel zouden krijgen, werd hij uitgelachen en was dat natuurlijk helemaal geen optie. Mega irritant natuurlijk weer want nu moesten we weer terug naar de MP terwijl alles om 13:00 zou sluiten (ambtenaren he). Dat betekende ook haasten haasten haasten wilden we alle stempels deze dag nog kunnen krijgen.

Eenmaal terug bij de Militaire Politie werden we nu te woord gestaan door een wat aardigere militair. Hij luisterde in ieder geval naar het verhaal (John viel natuurlijk bij waar nodig “ja ze zeggen dat jullie dronken zijn hoor!!”) en vroeg ons uiteindelijk onze paspoorten te geven. Tien minuten later kwam hij terug. “Helaas kan ik jullie geen inreisstempel geven want dat mag ik formeel gezien niet doen. Maar ik heb even foto’s van jullie paspoort gemaakt en via Whatsapp naar iemand gestuurd die bij de immigratie werkt. Hij weet ervan en zal jullie morgen dan ook gewoon doorlaten zonder inreisstempel.” Oh oh oh, wat een gebeuren weer zeg dit allemaal. Formeel gezien kunnen ze het dus allemaal niet regelen maar even een appje naar een vriend en dan zijn de dingen rond. Wat blijft het toch een achterlijk land wat betreft regelzaken. Naja, wij waren in ieder geval allang blij dat het goed zou gaan. Waarschijnlijk. En we ook niet meer onze andere stempels hoefden te halen want dat was nu niet meer nodig nu we het land toch gingen verlaten, had deze meneer gezegd. John was er natuurlijk ook absoluut niet over te spreken, vertelde hij ons toen hij ons naar het appartement bracht. Het was wel heel leuk om te zien hoe erg hij zijn best had gedaan om ons 2 uur lang alle kanten op te rijden en ons te helpen met de stempels. Zulke mega vriendelijke en behulpzame Surinamers zijn er ook!!

Na het visumspektakel rustten we een uurtje uit voordat we met de gezellige Surinamers om 3 uur op het terras zouden zitten. Al om 14:45 belde Stanley met de vraag waar we bleven. Een halfuurtje later kwamen we aan en ploften we weer gezellig bij ze neer. Opnieuw werd er rijkelijk bier geschonken en hadden Niels en ik nu voor een kleine borrel gezorgd. Helaas stond Stanley niet achter de dj booth maar zat hij lekker te genieten van z’n biertje. Ook goed 😉 Net zoals donderdag was het een gezellige middag vol verhalen! Rond etenstijd begon het langzaam leeg te lopen en besloten Niels en ik onze laatste avond in Suri te spenderen in een leuk westers restaurantje. We namen het er van en reflecteerden op de mooie herinneringen die we in dit land hebben gemaakt. We hebben zoveel lieve en warme mensen ontmoet en mooie plekken gezien. Maar ook de lastige kant gezien: dingen die niet lopen, bureaucratie, laksheid soms van mensen en toch ook wel echt nog vrouwonvriendelijkheid. Bijzonder om dit samen te hebben meegemaakt.

Woensdag was het dan echt tijd om het land te verlaten. Maar voordat we onze middagvlucht pakten, gingen we met John mee naar zijn moeder en oma om gezellig te ontbijten met roti. John had ons de dag ervoor gebeld en gezegd dat z’n oma ons graag op bezoek wilde hebben. Super lief! Z’n oma had de hele middag ervoor roti staan maken en z’n moeder was al sinds ‘s ochtends vroeg bezig lekkere kip voor ons te maken. We proberen zoveel mogelijk vegetarisch te eten maar kunnen het vlees van deze lieve Surinamers steeds echt niet afslaan. In hun ogen is dat heel respectloos. Dus hebben we maar even extra genoten van deze heerlijke kip! We kregen hele verhalen te horen van John en z’n moeder over het huis waarin ze wonen wat ze al 20 jaar (!) aan het bouwen zijn, hun kijk op het leven en over een tante die in Nederland woont. Die hebben we ook gezellig nog even aan de telefoon gehad. Meermaals werd duidelijk gemaakt dat wij hun familie konden helpen door met de tante om te gaan in NL, en dat zij ons zouden helpen als we weer terug naar Suri zouden komen. We zouden dan zelfs onze eigen kamer krijgen in hun huis! De gastvrijheid en warmte van deze mensen laten ons hier uit dit land vertrekken met een geweldig warm gevoel.

Nadat John ons had thuisgebracht, namen we de taxi naar het vliegveld. We waren gelukkig ruim op tijd en snel door het inchecken heen, waardoor we nog alle tijd hadden voor de immigratie mocht dat nodig zijn. Tijdens het inchecken kwamen we toevallig Janouk en Wouter tegen, 2 NLe artsen die ook klaar waren in Suri en naar Trinidad en Tobago zouden gaan. We zaten op dezelfde vlucht! Wij gingen naar Curaçao en hadden een korte stop op Trinidad waar zij dan uit zouden stappen. Dit was wel grappig en toevallig want nu moesten we met z’n 4’en langs de immigratie. Niels was als eerste aan de beurt. Hij legde het verhaal uit en noemde de naam van de meneer die onze paspoort over Whatsapp gestuurd gekregen had, waarna ik er bij werd geroepen. “Heb jij ook geen stempel en geldt dit voor jou ook?” Toen ik bevestigend antwoordde, vertelde hij dat we even aan de kant moesten wachten en dat we bij het loket ernaast geholpen zouden worden. Kort daarna waren Janouk en Wouter aan de beurt. Zij hadden wel een inreisstempel maar geen visum en hun stempels waren niet verlengd, dus ook zij waren een ‘probleem’ in de ogen van de Surinaamse militaire politie. Ze werden dan ook gezellig naast ons neergezet.

Toen het loket eindelijk vrij was naast ons, liepen Niels en ik erheen maar werden we eigenlijk meteen weggestuurd. “Nee nee jullie moeten wachten!” In plaats van naast het loket te mogen wachten zoals eerst, werden we nu echt tegen de muur gezet en moesten we hier met z’n 4’en op rij wachten tot we geroepen werden. Dit ging natuurlijk op z’n Surinaams en ik overdrijf niet als ik zeg dat we ruim een uur hebben gewacht. Niels was tussendoor nog even gaan peilen of we niet al mochten komen, maar werd toen opnieuw boos weggestuurd. Gelukkig waren we op tijd, maar de tijd voor het boarden begon steeds minder te worden en we moesten ook nog door de douane, dus toen we nog maar 30min voor boarden hadden, besloten Niels, Janouk en ik toch nog even te peilen en er ook bij te zeggen dat we niet de vlucht naar NL maar de vlucht naar Curaçao hadden en we toch echt bijna moesten boarden! Toen reageerde hij gelukkig met “ik roep jullie zo” en waren we 5min later aan de beurt. Niels en ik kregen snel een uitreisstempel (ook bijzonder, we hebben dus 1 inreisstempel en 2 uitreisstempels van dit land lol) en ook Janouk en Wouter mochten gelukkig zonder rode stempel in het paspoort doorlopen. Zo. Dat was toch wel even een opluchting, haha!

We moesten hier achteraf natuurlijk wel weer om lachen. Hoe kan het ook anders dan dat we met gedoe bij de immigration zouden staan. En corruptie en onvriendelijkheid etc. Ach. Dit land heeft ons veel inzichten en vrienden voor het leven gegeven en daar zullen we altijd dankbaar voor zijn. Het is tijd om een weekje te chillen in Curaçao en vervolgens ons avontuur te vervolgen in Colombia. Hierin neem ik jullie uiteraard weer mee. Zin in!