Zaterdag begon met een heerlijk gezamenlijk ontbijt bij het restaurant. Er waren croissantjes, er was lekkere koffie en zelfs tonijnsalade! Niels en ik wilden vandaag graag het gebied hier gaan verkennen. Er zou namelijk een groot natuurgebied moeten zijn waarin veel wildlife moest zitten. Toen we echter na het ontbijt zo goed als klaar waren om te gaan, kregen Niels z’n zus en zwager onverwachts bericht dat ze op de vlucht van die avond waren gezet en dus naar huis konden! Jammer voor ons maar voor hen uiteraard fijn. We sprongen dus meteen weer in regelstand: broodjes smeren, taxi regelen, een plek voor de covidtest uitzoeken, in de auto en hop met Noah naar een bereikbare plek waar ze door een taxi konden worden opgepikt. 

Toen we daar echter eenmaal een tijd aan het wachten waren, kwamen we erachter dat de plek voor de covidtest al gesloten was. Shit! Toen ook de taxi na ruim een halfuur nog steeds niet op bestemming was (het blijft Suri…) besloten we dat wij ze maar naar een testlocatie moesten rijden. Ik zal jullie de details besparen, maar een open testlocatie vinden was een drama. We zijn bij meerdere locaties geweest, hebben naar van alles gebeld en werden alle kanten opgestuurd. Uiteindelijk konden ze zich laten testen bij gewoon de RGD (de GGD van hier). Officieel mag je hier niet mee reizen maar er zat niks anders op want er was letterlijk niks open. Ter indicatie: rond 13:30 begonnen we met zoeken en om 16:30 hadden ze eindelijk een test gedaan. Tussendoor hadden we nog wat eten kunnen halen maar je begrijpt dat de stress begon op te lopen.

We waren dan ook allen blij toen we Niels z’n zus en zwager om 16:30 met alle benodigde spullen tijdig in de taxi konden uitzwaaien. Wij reden zelf met Noah weer terug naar Peperpot. Deze spontane nieuwe regeldag had ons alle drie nogal uitgeput dus het was opnieuw tijd om even bij het zwembad bij te komen en die avond weer heerlijk te eten. En goed nieuws: het testbewijs werd op het vliegveld goedgekeurd en Niels z’n zus en zwager hebben de vlucht gehaald. Gelukkig! 

Zondag was het dan toch echt tijd om de natuur rondom Peperpot te verkennen. We hadden weer een heerlijk ontbijt en toen we zo goed als klaar waren om te vertrekken, kreeg ik helaas opeens slecht nieuws uit Nederland. Mama was van d’r fiets gevallen en lag op de spoedeisende hulp. Ze had een flinke smak gemaakt want ze had een breuk in haar neus, een breuk in haar hersenschedel en gekneusde ribben. Ik schrok me natuurlijk rot en vond het heel vervelend voor d’r. Al helemaal omdat ze deze week dus waarschijnlijk naar Curaçao of Aruba zou vliegen en ze me daar zou ontmoette, en ik wist hoe erg ze ervan zou balen dat dit nu niet door kon gaan. Eigenlijk voelde ik meteen vrij sterk dat ik dan maar naar Nederland zou komen. Als zij niet naar mij kan komen, kom ik wel naar haar. Bovendien zou Niels natuurlijk ook opeens naar Australië gaan en ik werd niet heel enthousiast van het idee om in m’n eentje een ruime week alleen in Suriname te zitten. Om naar Nederland te vliegen zo last minute was alleen natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Toevallig zag ik dat er een plekje op de vlucht van de dag erna was, maar dit was voor een enkeltje €2000. Tja, dat vond ik wel echt te ver gaan. Gelukkig had ik nog een terugvlucht naar Nederland staan in april dus ik vroeg papa of hij misschien even met KLM kon bellen en kon vragen of het mogelijk was dit ticket om te boeken. Dat was mogelijk! Zelfs zonder extra kosten! Heel heel fijn 🙏🏼