Stone Island & Brownsberg
Stone Island & Brownsberg | 12 december 2021
Het was weer tijd voor een nieuwe trip! Zaterdag 4 december vertrokken Niels en ik met de staatsbus naar Paramaribo. Rond 18 kwamen we in ons appartementje aan wat Irene allemaal heel chill had geregeld; zij zou namelijk ook zaterdagavond aansluiten maar kwam wat later. Niels en ik konden daardoor nog gezellig even samen wat eten en drinken bij een westers tentje. Ik kon hier echt enorm van genieten!! De volgende ochtend vertrokken op tijd met z’n 3’tjes. De planning was: met de taxi naar de bus en met de bus naar Brownsberg en dan was het vanaf daar nog even de vraag hoe we bij Stone Island zouden aankomen. Toen we echter met de taxi bij de busplek aankwamen, was de straat waar normaliter 20 bussen en 100 busjes staan, volledig uitgestorven. Er zat niets anders op: we moesten met de taxi verder. Gelukkig waren we met z’n 3’tjes dus konden we de kosten mooi splitten. En het voordeel was nu weer dat we meteen bij Stone Island konden worden afgezet. Dat scheelde weer.
We kwamen aan bij echt een prachtige plek aan het stuwmeer. Toen Irene ons de lodge liet zien, vielen we al helemaal van onze stoel: de lodge was mega nieuw, luxe, schoon en had zelfs een koelkast en een oven! Zo luxe hebben we het tot nu toe nog niet gehad op trip. De lodge stond helaas niet zoals de foto hiernaast doet vermoeden in het midden van het meer; onze lodge bevond zich gewoon aan land. Maar dit was ons uitzicht. Prachtig! Aangezien ik deze week gewoon moest werken, ben ik meteen even de wifi gaan checken. Dit zorgde voor een gezellig beltafereel met de familie Anvelink incl. aanhang op sinterklaasavond. Zes mensen aan tafel die in dezelfde groepscall zaten zorgde voor wat echo’s en piepjes haha! Het weer was niet fantastisch dus na dit spektakel zijn we lekker binnen een boekje gaan lezen en een filmpje gaan kijken.
Maandag gingen Irene en Niels op avontuur! Irene had uitgezocht dat de Brownsberg zo’n 18km verderop was en dat je dat op eigen houtje zou moeten kunnen hiken. Dit doet vrijwel niemand: de meesten gaan met een 4×4 de berg op. Maar Ireen is groot fan van hiken en had Niels ook aangestoken waardoor ze samen de tocht aangingen. Rond 11 gingen ze weg en ik geloof dat ze er rond 16:30 waren: niet slecht! Bovenop de berg konden ze overnachten in een hangmattenkamp. Van te voren hadden ze alleen geen idee hoe zwaar de hike zou zijn en of de berg überhaupt open was nu met covid. Maar ze hadden me beloofd dat zodra het donker zou zijn en ze geen verblijf zouden hebben, ze geen stap meer zouden zetten en een hangmat zouden ophangen en om de beurt zouden slapen. Dan kon ik met een semi gerust hart thuisblijven. 😉
De zorgen waren gelukkig helemaal niet nodig want de berg en het hangmattenkamp bleken gewoon open te zijn. Niels en Irene vertelden achteraf dat de tocht goed te doen was, op wat koukleumen na. Niels was redelijk koud bovengekomen na wat regen en opgedroogd zweet (lees: geen kleur meer in z’n handen en voeten), maar gelukkig hadden ze warme kleding en lakens mee, waardoor ze beiden goed konden opwarmen en slapen. De dag erna zijn ze naar 3 uitkijkpunten geweest en 1 ‘waterval’ maar dit bleek niet meer te zijn dan een klein beekje met water. Hierna kon de afdaling naar beneden beginnen en rond 18:00 kwamen ze gelukkig weer veilig aan bij Stone Island. Ik was blij om ze veilig en wel te zien na 36 uur geen contact.
Irene ging woensdag weer terug naar Nickerie omdat zij donderdag alweer dienst had, waardoor Niels en ik ook nog even wat dagen samen hadden. Woensdag en donderdag bestonden uit werk (voor mij), vissen (voor Niels), koken, een boekje lezen en vroeg slapen. Ik wilde eigenlijk ook nog heel graag de Brownsberg op dus dat stond voor vrijdag op de planning. Maar: nu zaten we met veel meer bagage want alle spullen moesten mee én Niels had helaas een lichte knieblessure opgelopen tijdens de eerste ronde. Opnieuw de tocht afleggen leek ons dan ook geen goed idee. We besloten om 5km te wandelen naar Brownsweg en vanaf hier te kijken of we voor wat geld de berg op konden worden gereden. Als dat moeilijk was, zouden we terug naar Paramaribo gaan. Het was dus nog maar de vraag of we Brownsberg zouden bereiken!
Vrijdag was onze geluksdag! Al wandelend onderweg naar Brownsweg zagen we aapjes in de bomen springen. Zo gezellig! Ook konden we vervoer vinden de berg op (wel voor een wat duurdere prijs dan we hadden gehoopt, maar goed, yolo). Ennnn last but not least: bij aankomst bovenop de berg wenkte de beheerder van het natuurpark ons. Er waren brulaapjes te zien! Dit was echt zo vet: we konden ze echt best wel goed zien, terwijl ze lekker ongestoord eten aan het zoeken waren en aan het rondspringen waren. Toen ik even wat eten ging pakken, terug liep en Niels dacht kwijt te zijn, was hij maar op de grond gaan liggen. Alles voor het beste zicht! Na dit mooie succes liepen we naar het hangmattenkamp waar we die nacht zouden verblijven. Onderweg werden we aangesproken door Marcel: een 47-jarige Surinaams Nederlandse man, die tot zijn 10e in Suriname heeft gewoond. Ondertussen woont hij alweer jaren in Nederland en België maar hij heeft al 21 jaar als gids tours georganiseerd naar Suriname, voor Nederlandse en Vlaamse vrienden. Hij was super sociaal en nodigde ons meteen uit om met hem te eten die avond. We hadden wel al wat koude bulgur gegeten, maar een warme rookworst (!!!) met aardappelpuree konden we niet afslaan. Wat heerlijk! Marcel kon ons echt ontzettend veel vertellen over de natuur en de dieren hier in Suriname en blijkt als hobby kikkerkweker te zijn. Ik ben niet de grootste kikkerfan maar met alle geweldige bijna neon-kleurige kikkers die hier in Suriname zijn, was ook ik enthousiast om de avond erna op kikkertocht te gaan.
Die avond sliepen Niels en ik in een eigen hangmat. We waren echt totaal niet voorbereid op dit bergavontuur: hadden weinig tot geen warme kleding mee en alleen maar hamamdoeken als dekens aangezien we de lakens van Stone Island nu niet mee konden nemen. Gelukkig was Marcel fantastisch voorbereid en kreeg ik van hem een fleecedeken, waardoor ik warm was en Niels zich ook warm kon houden met alle doeken. Hierdoor hebben we allebei echt prima geslapen!
De volgende ochtend werden we wakker in bijna een soort magisch plaatje: we zaten volledig in de mistwolken waardoor alles er een beetje surreëel uit zag. Echt waanzinnig. We liepen al vrij snel naar het mooiste uitkijkpunt en hadden geluk: eerst zagen we vrijwel niks door de mist wat ook een prachtig beeld was, maar na even te wachten trok het opeens zo goed als volledig open waardoor we de enorme jungle om ons heen konden zien. Zo vet! Na dit mooie beeld maakten we nog even een pitstop bij de hangmatten om wat te eten, waarna we onze hike naar de waterval ‘Ireneval’ inzetten. Deze hike was natuurlijk een stuk langer en met veel meer hoogteverschil dan we dachten, waardoor we hier eigenlijk de rest van de dag zoet mee zijn geweest. Maar deze waterval was de tocht meer dan waard! Onderweg hoorden we allerlei soorten vogels en zagen de mooiste vlinders en bomen. Op de terugweg hebben we onze hangmat een uurtje opgehangen om rustig omhoog te kunnen turen en even optimaal te kunnen genieten van onze omgeving. Het was echt een heerlijke dag.
Eenmaal terug bij de hangmatten begon het donker te worden en was er een enorme bui. Sowieso hadden we deze week echt veel last van regen; de kleine regentijd is aangebroken en dat hebben we gemerkt. Toen de bui wat minder begon te worden, kwam Marcel aanrennen en vroeg ons mee om nog op kikkertocht te gaan. En dat hebben we gedaan! Super leuk! Nogmaals, ik ben niet de grootste kikkerfan, maar het was zo leuk dat Marcel ons zoveel kon vertellen. Als we een (dachten we) vogelgeluidje hoorden, wist Marcel precies welke kikker dat geluid aan het maken was en ging hij doorzoeken tot hij ons deze kikker kon laten zien. We leerden van alles over fluitkikkers, boomkikkers, gifkikkers en padden. Echt heel vet! Heel bijzonder om zo meer over de natuur hier te leren en ons wat bewuster te worden van wat er wel niet allemaal in de jungle leeft.
Zondag bestond uit weer een lange reisdag voor ons. Niels moest zondagnacht werken dus we moesten zorgen dat we die dag nog terug konden komen in Nickerie. Maar ook nu hadden we weer geluk. We mochten met Marcel mee rijden tot Groningen en vanaf daar kon transport van het ziekenhuis onderweg van Paramaribo naar Nickerie ons oppikken! Marcel zijn moeder woont namelijk nog in Groningen en dit ligt weer op de weg naar Nickerie. Van Irene had ik gehoord dat er een enorme westerse supermarkt in Paramaribo moest zijn waar je vrijwel alles moest kunnen kopen. Na 3,5e maand in dit land te zijn had ik ondertussen zó’n zin in weer een keer een pasta pesto of een yoghurtje met cruesli als ontbijt, waardoor Niels heel lief aan Marcel had gevraagd of we hier misschien even een pitstop konden inlassen. Zo gezegd zo gedaan: we hebben ruim een halfuur door de CHOY’S gerend en ik kwam echt de winkel uit als een kind die net uit een speelgoedwinkel kwam geloof ik. Ik was helemaal blij met alle inkopen. Hierna bracht Marcel ons naar z’n moeder zodat we daar ter afsluiting gezellig met z’n 4’en konden lunchen. Super lieve, warme en gastvrije vrouw! Hierna vervolgden we onze tocht naar Nickerie met transport van het ziekenhuis en waren we net op tijd thuis om nog even met Carla te eten, die had heel lief voor ons gekookt. Hierna kon ik lekker gaan slapen maar moest Niels de nachtdiensten in. Ik weet niet hoe hij het doet maar het blijft zo fijn dat hij zo flexibel is en we deze dag ook nog gewoon onderweg konden zijn!
