Waar we maandag 21 februari om 11:00 weg wilden rijden vanaf Berg en Dal om hopelijk rond 16/17:00 aan te komen in Nickerie, vertrokken we pas om 16:00 vanuit Paramaribo. Nadat Henkie ons erop had gewezen dat we echt nieuwe banden nodig hadden, zijn we meteen naar de autoshop gereden in Paramaribo. Hier moesten we natuurlijk uren wachten want we zijn tenslotte in Suriname. Niels z’n zus en ik delen gelukkig hetzelfde motto van “elke 2/3 uur eten en snacks zijn belangrijk” dus wij zagen onze kans om eten te halen terwijl de rest bij de autoshop stond te wachten. Het eerste wat we lopend tegenkwamen was een chinees dus we besloten hier maar meteen zaken te doen (zoals Niels zou zeggen). Het was een goedlopende chinees en we zagen hier veel locals afhalen dus dat beloofde veel goeds! Resultaat was daardoor wel dat we bijna een uur (!) hebben moeten wachten. Toen we het eten eenmaal hadden en weer terugliepen naar de autoshop, was de auto net klaar en konden we vertrekken. We moesten het eten natuurlijk wel nog eten dus we reden richting fort zeelandia om daar op een bankje te lunchen. Niels en ik hebben wel eens eerder chinees gehaald in Suriname en dat was oké, maar dit eten was echt mega lekker! Super vers en heerlijke smaken. Nu waren we helemaal opgeladen en klaar voor de lange tocht naar Nickerie die nog minstens 4 uur zou duren.

Omdat we nu langs de autoshop moesten in Paramaribo, was het voordeel wel dat Niels z’n moeder Paramaribo ook meteen een beetje kon zien. Het had flink geregend die dag en avond ervoor waardoor sommige straten helemaal blank stonden en het verkeer erg langzaam ging. Rond 16:00 waren we vertrokken vanuit Paramaribo en rond 18:30 kwamen we aan in Coronie. Aangezien Niels en ik daar natuurlijk ook in totaal 6 weken hebben gezeten, leek het ons leuk om hier een korte stop te maken en bij Sandra pom te halen. Ik had Sandra de dag ervoor gebeld en gevraagd of zij een grote schaal wilde maken, en dat we die rond 15:00 zouden ophalen. De dag liep natuurlijk anders dan gepland dus ik had haar ondertussen wel op de hoogte gesteld dat we pas einde van de middag/begin avond er zouden zijn. Sandra vond het allemaal wel best zei ze en ze zou op ons wachten. Sandra zou Sandra niet zijn als ze mij die maandag niet vervolgens 3 keer zou bellen om even te vertellen dat de pom in de oven zat, ze foto’s had gestuurd en ze gewoon even wilde vragen hoe het gaat. Oh en natuurlijk dat ze nog een paar keer wilde vertellen hoeveel geld haar dit heeft gekost en dat ze dat had moeten lenen en dat ze graag het geld snel wilde hebben. Leuk dat de familie van Niels dit tafereel ook een keer kon meemaken!