Verhuisd!
Nieuw-Nickerie, Suriname | 3 december 2021
Jaja, het moment is daar: na 3 maanden Suri hebben we vanaf nu ons eigen plekje! Nu we eenmaal op de helft zijn van ons avontuur hier, hebben we de tweede helft vanaf nu een heerlijk eigen verblijf bij Carla: een 70-jarige Surinaamse vrouw die zelf ook jarenlang in NL heeft gewoond. Eind november zijn we overgegaan!
Woensdag 17 november kwamen we ‘s avonds laat aan in Nickerie na 4 weken in Coronie te hebben gezeten. Ik vond het stiekem wel fijn om weer in Nickerie te zijn, maar toch voelde het niet echt als thuiskomen nu we voor m’n gevoel wat minder ons eigen plekje hadden. Gelukkig deelde Niels deze gedachte en hadden we het vooruitzicht dat we vrijdag bij Carla zouden gaan kijken: zij zou een plekje voor ons hebben. Zo gezegd, zo gedaan, en we waren meteen enthousiast. We waren al een keer eerder met de Nederlandse artsen bij Carla wezen eten dus hadden de prachtige veranda al mogen aanschouwen. Maar nu we zagen dat de helft van de veranda dan van ons zou zijn en we een eigen keuken, kamer en badkamer zouden hebben, waren we meteen verkocht. Al helemaal toen we hoorden dat dit een Surinaamse prijs zou zijn: omgerekend 40€ per maand… Te gek!
Maar voor we deze verhuizing in gang zouden zetten, zaten we eerst nog een weekje bij de artsenhuisjes in Nickerie. Niels was heel lekker die don/vrij/zat vrij en daar hebben we even optimaal van genoten, na alle werkdrukte in Coronie. Ik moest don en vrij nog wel wat uurtjes werken, maar dit kon gelukkig ook deels aan het zwembad! We zijn dan ook die dagen heerlijk gaan relaxen bij de Lounge (het luxe zwembad). De avondklok was ook verruimd van 21:00 naar 23:00, waardoor we opeens tijd hadden om vrijdagavond cocktails te drinken! Niels en ik zijn allebei fan van espresso martini’s. Deze stonden niet op de menukaart maar Niels had als verrassing gevraagd of ze die niet toch even in elkaar wilden flansen voor ons. Door de barmedewerker uit te leggen wat hij precies moest mixen en er nog even een receptje naast te houden, waren de esma’s helemaal zo slecht nog niet. Heerlijk fijn avondje gehad samen!
Op zaterdag was de Lounge dicht dus besloten we om weer een fietstochtje te maken richting papegaaieneiland. Hier waren we 1 keer eerder geweest. Toen was ons verteld dat de papegaaien tussen 17:00-18:00 uur over zouden vliegen en dit goed zichtbaar zou moeten zijn. Dit wilden we natuurlijk graag nog een keer zien! We zorgden dan ook dat we net iets na 17:00 naast het papegaaieneiland stonden met wat eten en drinken bij ons. En we hebben ze gespot! In tweetallen vlogen de Surinaamse papegaaien over ons heen, terwijl ze ‘koppiekrauw’ geluiden maakten. Ze waren kleiner dan we hadden verwacht en bleken geen lange staart te hebben. Maar na even googelen kwamen we erachter dat de Surinaamse papegaai er inderdaad zo uitziet, dus die kunnen we van de bucketlist halen.
Ma t/m vrij (22-26 nov) verbleven we nog bij de andere Nederlandse artsen. Niels en ik moesten allebei helaas gewoon weer werken. Het voordeel was dat Irene, Janouk en Wouter weg waren waardoor huisje 2 leeg stond. Ik kon deze week dus mooi vanuit dit huisje werken! Niels stond deze week voor het eerst op de zaal, in de middag/begin avond. Dit was een nieuwe dienst vanwege de covid drukte. Hiervoor was er altijd alleen maar een ochtenddienst op de zaal. Deze week draaide Pauline die. Tijdens de dienst van Niels droeg hij de verantwoordelijkheid over de covid-mensen op zaal en andere patiënten die waren opgenomen. In principe wordt in de ochtend bij alle patiënten langsgelopen. In de middag is het dan een vrij rustige dienst en moet je paraat staan als er iets gebeurt. Het mooie was alleen dat daar wel nog bovenop komt dat hij het werk van de zusters 300 keer moet controleren omdat eigenlijk niemand zijn/haar taken (naar behoren) uitvoert. Zo was er een vrouw die een infuus moest krijgen dat zou moeten inlopen in 12 uur; dat hadden de zusters al binnen 1 uur gegeven. Ook kun je de zusters schijnbaar niet altijd vertrouwen als ze zeggen dat er iets aan medicijnen niet is. Ze zeggen dan dat ze de apotheken hebben gebeld en magnesium bv niet voorradig is. Terwijl, als Niels erachteraan belt, het er gewoon wel blijkt te zijn. De les die hij heeft geleerd: je moet overal zelf achteraan, want je wordt beduveld waar je bij staat 😜 Pauline werd ook al helemaal gek haha want zij had steeds de ochtenddienst op zaal en was steeds super gefrustreerd omdat niemand gewoon z’n werk uitvoerde…
Ik was deze week dus ook druk met werk! Vanaf 29 november zou mijn project van start gaan dus ik moest de week ervoor alle intakegesprekken voeren met leerlingen+ouders en het rooster op orde hebben voor de week erna. Het was redelijk chaotisch maar het blijft super fijn dat het werk redelijk flexibel is want Irene was donderdag 25 november jarig! Dit is ook de dag van de onafhankelijkheid in Suriname dus een feestdag voor iedereen. Door de flexibiliteit van werk kon ik werk rond 15:00 uur afronden en daarna met Irene en Pauline naar de lounge gaan om daar Irene haar verjaardag te vieren.
Ohja! Ook leuk feitje: Niels en ik hadden deze week een jaar geleden onze eerste date. Niels had hier natuurlijk geen idee van maar als verrassing had ik een soort Surinaamse rijsttafel laten regelen bij een lieve Surinaams vrouw die we wekelijks op de markt spreken. Bizar dat we elkaar al (pas?) een jaar kennen en wat we allemaal hebben meegemaakt in dit ene jaar <3
Zaterdag 27 nov was het dan toch echt D-Day: de dag van de verhuizing! Carla kwam heel lief onze spullen halen met de auto zodat we niet 100 keer op en neer hoefden te fietsen. En ze had voor ons gekookt! Deze dag bestond dan ook uit lekker rommelen in ons nieuwe huis, uitpakken en kletsen en eten met Carla. Er is ook een vrouw, Nadira, die elke dag even bij Carla komt checken hoe het gaat. Carla haar man is namelijk afgelopen juni aan covid overleden en haar broer een paar dagen daarvoor aan kanker… Daarbij wonen haar twee kinderen in Nederland, dus zit ze redelijk eenzaam in dit grote huis. Gelukkig komt Nadira dus elke dag even bij Carla checken hoe het goed gaat en voelt het eigenlijk een beetje alsof Nadira hier ook gewoon woont. We sloten het weekend dan ook gezamenlijk met z’n 4’tjes op zondag af met een uitgebreide maaltijd. Gezellig zo dit Surinaamse!
Ons nieuwe plekje bevalt ons echt heel goed. Het is zó lekker wakker worden door met een koffietje op de veranda naar het mooie uitzicht en de overvliegende vogels te kijken. Het is hier heerlijk rustig, de drukte van hierbuiten lijk je hier niet echt te kunnen merken. Verder waait het hier ook lekker door, dus van de hitte hebben we opeens geen last meer! Echt top top top. Ook het werken hier is voor mij een stuk fijner. Niels heeft een versterker gekocht waardoor de wifi redelijk oké is en ik gewoon vanaf de veranda met het prachtige uitzicht kan werken.
Als er dan toch nog iets aan te merken mag worden, dan is het dat we ’s avonds redelijk wat last hebben van muggen en wespen, en sinds kort ook van ‘wandelende vleermuizen’. Eén avond werden we belaagd: Niels werd gestoken door een wesp en daarna draaide een vleermuis helemaal door waardoor die alleen maar op de grond aan het rondrennen was. Ik vond het op een alien lijken en ben naar binnen gerend. Verder zit er heel leuk een vogelnestje in het dak van de veranda waar nu allemaal kleintjes zitten. Hierdoor vliegen de vader en moedervogels de hele dag af en aan met libellen in hun bek of ander voedsel voor de kleintjes. Ennnn last but not least: volgens Carla is er ook een nestje met baby uilen in het dak. Niels beweert dat hij ‘s nachts, toen hij wat water ging pakken, een witte uil heeft zien vliegen. Ik hoop deze binnenkort ook te spotten!
De week na de verhuizing bestond opnieuw uit werk voor Niels op de zaal, en uit werk voor mij want mijn project is deze week van start gegaan. We leefden voor het eerst sinds Suri deze 2 weken een beetje langs elkaar heen, aangezien ik vaak de ochtenduren al aan het werk was en Niels juist tot 20:00 weer bezig was. Maar nu zitten de zaaldiensten er voor Niels voorlopig op én is hij nu zelfs 8 dagen op rij vrij! Vandaag (zat 4 dec) stond dan ook in het teken van inpakken want we gaan weer op trip! Ditmaal naar Brokopondo: het stuwmeer aan de bovenkant van de Suriname Rivier. En Irene gaat ook mee met ons tot woensdag! Ik moet deze week helaas wel gewoon werken, maar heb gelukkig de maandag zo goed als vrij weten te spelen. We hebben er allebei (alle drie) heel veel zin in.
Maar vlak voor vertrek, nadat ik de buskaartjes voor ons had gehaald in het centrum, kom ik thuis en staat Niels daar opeens met een mega grote doos op de grond! Een doos vanuit NL, samengesteld door onze moeders! Om toch ook een beetje een Sinterklaas-Kerst gevoel te krijgen. Zo ontzettend lief en ik was zo verrast! Niels was meegenomen in het project dus die was er wel deels van op de hoogte. Ik had echt geen idee. Maar zo lief: beiden hadden een gedicht voor ons geschreven en allemaal cadeautjes erin gedaan die wij hier wel goed konden (of wilden) gebruiken. Shampoo, tampons, wijn (!!), hamamdoeken, zonnebrand, kruidnoten, kaarsen, sokken en zelfs champagne vulden deze enorme doos. En dan mis ik geloof ik nog de helft. Veel te gek. Nogmaals bedankt!! We gaan hier na onze trip héél erg van genieten.
