Maandag en dinsdag moest Niels werken in Wageningen. Vergeleken met Coronie was dit gelukkig lekker rustig. Hij stond officieel de hele dag op de SEH, dus hij moest wel in de buurt blijven en in de ochtend even langs de 3 patiënten op zaal lopen, maar de rest van de dag was hij vrij! Hij kon zo lekker een beetje z’n ding doen en ik een beetje werken. Verder hebben we Wageningen deze 2 dagen verkend per voet! Het is echt een fantastische plek. Dit is de eerste plek waar ik me meteen vanaf moment 1 thuis voel in Suriname. Het is echt een fijn dorpje waar de kids ‘s avonds in de speelrekken hangen en met z’n allen voetballen. Mensen zijn super vriendelijk en gastvrij. Jammer dat we hier maar een weekje zijn!

Woensdag zou Niels vrij zijn maar hij ging onverwachts naar de Kalebaskreek. Dit is een dorpje in het binnenland. Hij ging samen met 4 verplegers van het MMC met transport naar Boskamp, waarna ze een uurtje met de schoolboot moesten varen. Ze gingen hier naartoe omdat er vermoedens waren dat er een covid uitbraak zou zijn, dus de inwoners moesten even geswabt (getest) worden. Wel heel leuk dat Niels mee mocht als Nederlandse arts want dit was eigenlijk waarom hij als arts naar Nickerie wilde: zodat hij kon worden uitgezonden naar de binnenlanden. Vanwege covid kan dit helaas de hele periode dat we hier zijn niet zoals het vroeger ging. Toen gingen artsen echt weken die kant op. Nu gaan ze heel af en toe dus een dagje testen. En Niels mocht dus mee en kon eindelijk eens zien hoe het er daar aan toe ging! Ik kon en mocht helaas niet mee, maar heb natuurlijk wel uitgebreid verslag gekregen. Het was er prachtig mooi groen  en keurig gemaaid. Het was wel een chaos met swabben zei Niels: collega’s lieten teststaafjes op de grond vallen, mensen moesten zich meermaals laten testen, iedereen hoestte maar wat rond (wel met mondkap op) dus hij heeft zich zeker vermaakt. Het was weer een mooi Surinaams tafereel.