Net op het moment dat we klaar stonden om te worden opgehaald door de taxidienst van het ziekenhuis om naar Wageningen te vertrekken (lees: alles gewassen, ingepakt en opgeruimd) werd Niels gebeld dat hij nog een weekje in Coronie moest blijven. Flexibel zijn heet dat geloof ik hier, haha. Ik stond er eerlijk gezegd wat minder om te springen aangezien ik het dorpje hier wel een beetje had gezien. Maar na Irene te hebben gevraagd of ze m’n fluit met de ambulance naar Coronie kon laten vervoeren en het zicht op m’n eindgesprek van studie en de laatste sollicitatieronde die ik deze week zou hebben, besloot ik om gezellig met Niels in Coronie te blijven. En we hebben een fijne tweede week hier gehad samen!

De eerste dag begon hier al goed. Ons kleingeld was bijna op dus we moesten wat geld opnemen, maar de ATM’s bleken out of service te zijn. Het ging even door m’n hoofd om toch terug te gaan naar Nickerie om wat spullen te halen en geld op te nemen en dan de dag erna weer naar Coronie te komen. Ik zou dan misschien wel met de ambulance mee kunnen rijden die toch elke dag pendelt tussen Coronie en Nickerie. De ambulance was echter ‘s nachts tegen een wild zwijn aangereden dus die deed het niet. Dat tripje zat er dus toch niet zo in. Niels appte niet veel later dat de zusters vertelden dat 1 ATM het ondertussen wel weer deed, “maar slechts kort totdat die weer leeg zou zijn”. Ik ben toen zsm naar de ATM gerend in de hoop nog op tijd te zijn. Hier stuitte ik op een enorm fiasco. Er stonden denk ik wel zo’n 50 mensen voor de ATM. Iedereen bleek geld te willen opnemen vandaag. De mensen stonden niet echt in een rij, maar toch bleek die er wel te zijn. Mensen gingen overal staan en schreeuwen en grappen maken en weer schreeuwen wie er aan de beurt was. Het was wel een mooi spektakel zo om 08:00 uur ‘s ochtends. Het mooie was vooral dat toen ik aan de beurt was, na bijna een uur in de rij te hebben gestaan, mijn kaart helemaal niet geaccepteerd werd door deze bank en dus geen geld kon opnemen. Oh oh… haha. Niels heeft toen gelukkig even met het MMC (ziekenhuis in Nickerie) gebeld en kunnen regelen dat ze zijn salaris aan de ambulancebroeder mee zouden geven. Irene kon hier gelukkig ook nog m’n fluit aan toevoegen, waardoor alles dus toch nog geregeld was. Het was een enerverende ochtend!

Ook deze week moest Niels veel werken. Elke dag sowieso de vaste poli-uren, en ik denk dat hij wel bijna elke avond extra is opgeroepen voor een patiënt. Een paar leuke en minder leuke feitjes, geschreven door Niels. Bij het schrijven van de herhaalrecepten wordt de medicatie door de arts opgeschreven en voorzien van een stempel. Daarna loopt men naar de administratie voor het invullen van de persoons- en verzekeringsgegevens. Een uitzondering, de hiv patiënten proberen op allerlei subtiele manieren de arts te vragen het geheel in te vullen zodat ze niet meer langs de balie hoeven en men niet in het dorp zal roddelen. Helaas waren er ook zieke covid gevallen waarbij een 45 jarige man veel zuurstof nodig had. Hij kon naar het ziekenhuis gestuurd worden voor medicatie maar helaas (op dat moment) was er geen zuurstof meer. Gelukkig is er deze week een donatie uit NL gekomen met 4 zuurstof concentrators! Hij heeft dus geluk. Ook kom je op de huisartsenpost veel psychosociale problemen tegen waarbij de doorsnee inwoner van Coronie aangeeft dat hij of (meestal) zij aangeeft te bezwijken onder stress en emotie en dat men de bloeddruk voelt stijgen. Een verzachtend woordje is dan vaak genoeg, behalve bij 1 vrouw die haar schoonvader ervan verdacht haar te vergiftigen! Een verwijzing naar de psycholoog stelde de patient dan wel gerust… Je hoort het al: er zit lekker veel afwisseling in Niels z’n werk hier!